DE KADE, Zaandam
2 april 2010
NH-Pop Live is een project van Stichting de Kuit en de popkoepel NH-Pop waarin de meest talentvolle bands van de provincie Noord-Holland gezocht worden. Het uiteindelijke doel is dat er vijf acts het promotietraject in gaan, waarin ze bijvoorbeeld een videoclip en een promotietrack met een producer mogen opnemen.
Erg belangrijk en spannend natuurlijk als jouw bandje tijdens een
showcase op moet treden. En heel vervelend als dan blijkt dat jouw
optreden door een falen van de geluidsinstallatie c.q. geluidsman
totaal verpest wordt.
De eerste band, Maslov, uit de kop van Noord-Holland, heeft daar
gelukkig geen last van. Hun nietsontziende spijkerharde rock zit
boordevol met superstrakke riffs, die duidelijk aan de stonerrock
ontleend zijn. Een act als Danko Jones is daarnaast ook een
inspiratiebron voor de band.
De tweede band, Adoma uit Alkmaar (en Hilversum) is het eerste
slachtoffer van de belabberde geluidskwaliteit. Heel vervelend,
aangezien hun serene triphop juist hoort te sprankelen en te zweven. De
problemen stapelen zich gedurende hun set op. Het keyboard moet
noodgedwongen aan de kant blijven omdat de geluidsman deze maar niet
hoorbaar weet te krijgen. De geluiden die afkomstig zijn uit de laptop
zijn nauwelijks hoorbaar. Daarbij worden de glasheldere zang en de
stemmige celloklanken meerdere malen ontregeld door brommende speakers
of piepende microfoons. Je ziet de wanhoop en de frustratie tijdens het
optreden van de gezichten van de bandleden afdruipen. Met de moed der
wanhoop wordt toch geprobeerd het beste van het optreden te maken, maar
de van oorsprong breekbare muziek komt door al deze omstandigheden
totaal niet aan in de zaal.
Het volgende slachtoffer is de Volendamse band AlascA. Het kenmerk van
de band is de prima samenzang, hetgeen natuurlijk niet verwonderlijk is
voor een band uit Volendam. Volgens mij wordt er zangzaad door het
drinkwater in Volendam gemengd, want vrijwel elke Volendamse act is
gezegend met een goede stem. Hun ietwat folky pop komt echter door het
nodige gebrom en gepiep ook al niet uit de verf. Het is toch treurig om
te zien hoeveel moeite het de geluidsman kost om geluid uit een
elektrische gitaar te krijgen! De frustratie en boosheid is duidelijk
zichtbaar bij de band.
De afsluitende band, Schizoid Lloyd uit Haarlem, heeft van al deze
problemen geen weet. Het volume van hun progressieve metal is dusdanig
hoog dat eventueel gebrom of gepiep in al dit geweld ten onder gaat. De
metal gemengd met old-style symfonische rock gaat er, ook door de vele
ingenieuze breaks en solo’s, in als koek.
Eigenlijk hoort er op deze avond geen winnaar aangewezen te worden. Dit
zou volkomen misplaatst zijn, aangezien er twee acts zijn die een
hopeloze, ongelijke strijd tegen de andere acts hebben geleverd. Het
moet toch niet zo zijn dat bands, die een andere stijl spelen dan
keiharde rock, door geklungel met de geluidsapparatuur bij voorbaat al
kansloos zijn. Een herkansing zou beter op zijn plaats zijn.
Voor een avond waarin bands een eventuele professionele carrière in het
vooruitzicht gesteld wordt is het diep droevig hoe onprofessioneel er
door de organisatie met het geluid, en dus de presentatie van twee echt
wel veelbelovende bands, is omgegaan. Peter Marinus
