PAARD VAN TROJE, Den Haag
8 April 2010
Waar Metallica doorgaans het podium betreedt onder de klanken van Ennio Morricone’s The Good The Bad And The Ugly doet Dirty Sweet hetzelfde in het Haagse Paard met Morricone’s Once Upon A Time In The West. Eerlijk gezegd zouden deze rockers niet misstaan als figuranten tussen de markante koppen van Charles Bronson of Henry Fonda in deze legendarische western.
Evenals de helden van het witte doek weet Dirty Sweet vanaf de eerste minuut alle aandacht op zich te eisen. Het grote verschil met de acteurs is echter dat het vijftal uit San Diego met Rest Sniper, Rest zonder enige aarzeling direct met scherp schiet. Deze stevige track, tevens de opener van het nieuwe album American Spiritual, geeft bovendien aan dat we hier een stevige portie rock kunnen verwachten waarin alle benodigde ingrediënten zijn verwerkt.
In snel tempo volgt You’ve Been Warned, maar deze jongens waarschuwen slechts één keer. Titels als Kill Or Be Killed en Doomsday zijn wat dat betreft veelzeggend, maar we kunnen opgelucht ademhalen als de charismatische zanger Ryan Koontz zich afvraagt of iedereen het naar zijn zin heeft. “Having a good time? Good, than we’re doing the right job.”
Het geluid tijdens Crimson Cavalry (aangekondigd met “This is a headbangsong!”) staat hard afgesteld. De twee gitaristen vullen de gaten met robuuste riffs en ferme solo’s, terwijl daaronder een solide fundering van de drummer en bassist wordt neergelegd. De blueselementen zijn volop aanwezig, evenals de invloeden uit de jaren zeventig, maar toch weet Dirty Sweet een zeer eigentijds (southern)rockgeluid te creëren en verstaat het de kunst om pakkende nummers te schrijven die ook na afloop heerlijk blijven hangen.
Met de presentatie is het ook prima in orde. Geen wonder als je bedenkt dat al eens voor 6.000 toeschouwers werd gespeeld, waarna The Killers het karwei mocht afmaken. De meezinger/ klapper Delilah zal het ongetwijfeld goed doen in grote sporthallen.
Vanavond is er beduidend minder publiek, maar het enthousiasme is er niet minder om. De rockposes zijn niet van de lucht en de microfoon waarmee wild wordt rondgeslingerd zal inmiddels aan vervanging toe zijn. Na twee keer te zijn teruggekeerd voor een stel toegiften houden de heren het voor gezien en blijft er behalve een aantal sterke songs een enorme suis in de oren hangen. tekst Jeroen Bakker
foto’s Marco van Rooijen
Meer foto’s vind je hier .
