MELKWEG, Amsterdam
14 april 2010
Prima hoor, wat die Sivert Höyem doet. Heel erg degelijk, zoals een Duitse auto. Maar spannend wordt zijn concert in de Melkweg maar heel eventjes. Gebrek aan publiek heeft ex-zanger van Madrugada Sivert Höyem niet. De oude zaal van de Melkweg is zo goed als vol. De Noor werkt een prima set af, maar te vaak is het ronduit saai. Rocken doen de nummers zeker, maar ze gaan zo lang door.
Neem Belorado, het openingslied van Höyems derde soloplaat Moon Landing . Duurt bijna negen minuten. Op plaat te verdragen, live is het teveel gevraagd. Toegegeven, Höyem en zijn band spelen strak – vooral de excentrieke, dikke gitarist met hoge, grijze hoed. Maar bij het zevende refrein is de aandacht danig verslapt.
En zo kabbelt het optreden voort. De band heeft plezier, het publiek is ook enthousiast, maar écht bijzonder wordt het nergens.
Een hoogtepunt is er, tegen de verwachting in, nog wel te ontdekken. De finale van What You Doin’ With Him is een relatief spektakeltje. Ineens durft Höyem alle albumconventies te laten vallen, waar de rest van de set precies klinkt zoals op plaat. De drie gitaristen en bassist worden even wakker. Effecten en samples schieten door de speakers. Het hardste applaus van de avond volgt.
Uitgekiend punt om de gitaren neer te leggen en het podium af te lopen met glimlachen die verzekeren: ‘We komen zo terug.’ Maar dat doen Höyem en de zijnen niet. Ze spelen nog zes nummers. Tegen die tijd vloeien alle gitaarpartijen en refreinen in elkaar over. Het is genoeg geweest, en dat is net een uur nadat de heren begonnen zijn. Na een eerste toegift van een half uur, volgt een tweede, met nog eens twee nummers.
Sommige bands die net beginnen hebben te weinig materiaal om een concert goed te vullen, maar Sivert Höyem heeft misschien wel teveel. Twee uur lang levert hij vooral heel veel refreinen en repetitieve muziekjes. Tekst Koen Verhelst; foto’s Paul van Haeff
Meer foto’s van het concert vind je hier .
