BURGERWEESHUIS, Deventer
17 april 2010
Met een man te weinig zit Isbells wat onwennig op het podium in het Deventerse Burgerweeshuis. Misschien ook wel omdat zanger-gitarist Gaetan Vanderwoude geen idee heeft waar hij is. “Ik heb gewoon maar drie uur in auto gezeten… Geen idee waar ik ben in Nederland. Wat is er leuk hier, in Deventer?” vraagt hij met charmant Vlaams accent. Hij spreekt de stad uit als Duh-venter. Het staat symbool voor de rest van de avond. Een beetje klungelig, een onzeker sfeertje hangt er over het podium.
Isbells maakt kalme liedjes , die opvallend vaak over vaderschap vertellen. Maar ook over zwanger zijn en thuis bevallen. Vanderwoude wordt dan ook binnenkort voor de tweede keer vader. Zijn zang is vluchtig, bijna ijl. Maar op hetzelfde moment zit er ook optimisme in. De mimiek waarmee hij zingt is daar vooral de oorzaak van. Hij sluit zijn ogen, zit op enige afstand van de microfoon en draait lichte cirkeltjes met zijn hoofd. Aanvankelijk lijkt het een wat vreemde tic, maar het past onverwacht goed in de algehele sfeer.
De drie bandleden die er wel zijn, zitten op stoelen, een soort handelsmerk van de Leuvenaren. Ze kijken soms twijfelend naar elkaar en Vanderwoude moet op sommige punten aankondigen welk nummer eraan komt. Alsof ze voor het eerst optreden, wat zeker niet zo is. Sterker nog, de ster van Isbells rijst heel snel. “Het voelt niet altijd realistisch, maar we genieten er wel van”, zei Vanderwoude in januari in een interview met LiveXS.
Het werkt uiterst ontwapenend, die charmante onzekerheid en onwennigheid. Vooral ook omdat de muziek er geenszins onder lijdt. Die is zo zuiver en eerlijk, dat over dat oordeel alle onzekerheid de wereld uit gebannen kan worden. De kalmte is op een vreemde manier aanstekelijk, en doet je zelf ook even nadenken over de haastige natuur van het leven. Over aswolken die het vliegverkeer in Noord-Europa lamleggen, heeft niemand het meer (al vraagt de zanger van voorprogramma Blaudzun wel even hoeveel last het publiek van de IJslandse vulkaan heeft). Alles is wel in Deventer, alles is wel op het podium en het moet bezongen worden met kleinoden van liedjes. Koen Verhelst
foto Koen Bauters
