MELKWEG, Amsterdam
20 april 2010
Buiten is het nu echt lente. In Nederland, maar ook in folktronicaland. Als je de belangrijkste vertegenwoordiger van het genre bent, en de scene is behoorlijk ingedut, dan moet je ingrijpen. En dat is precies wat Tunng doet met het laatste album …And Then We Saw Land. Dat wordt des te duidelijker met het vlekkeloze optreden in de Melkweg.
Van die slaperigheid die de folktronica normaal omgeeft, is dinsdag in de Melkweg niets te merken. Vanaf het allereerste begin vloeit de energie door de zaal en het publiek wiegt zachtjes heen en weer. Eén van de mannen die verantwoordelijk is voor het typische Tunng-geluid is Martin Smith, die wat achteraf zit aan de rechterkant. Hij bespeelt een kleine piano en doet de percussie. Ook hangt er voor hem een koordje met daaraan belletjes uit alle delen van de wereld: maraca’s en zelfs schelpen (“the jeengly-jangly stuff”, zoals frontman Mike Lindsay het omschrijft). Als Smith het te druk heeft met andere instrumenten – zoals de klarinet en de immer bespotte triangel – gaat hij met zijn voet langs het koord.
Dankzij de toevoeging van een drummer en meer elektrische gitaar wint de muziek live aan kracht. Op cd klinkt Tunng soms wat klein, zelfs kinderachtig. Vanavond zien we echter een doorgewinterde band. Het zestal roept een saamhorige sfeer op, met heel veel kleine, subtiele geluidjes. Dat vraagt wel om wat stilte, en die is er helaas niet altijd. Een stel hoogblonde troela’s wauwelen constant hinderlijk door de muziek heen, zelfs nadat meerdere mensen ze hebben aangesproken. Complimenten ook hier voor de band, die wel lukt wat sociale controle niet voor elkaar krijgt: een sublieme uitvoering van Bricks zorgt ervoor dat iedereen bij de les is. Als de band terugkeert – met jongste single Hustle als afsluiter voor de toegift – sist het publiek om stilte wanneer zangeres Becky Jacobs het a capella These Winds inzet.
Tunng weet de op plaat enigszins naïeve klanken om te zetten in de vrolijke, hoopvolle tonen van de lente. Album en optreden komen dus precies op het juiste moment. Koen Verhelst
