TIVOLI, Utrecht
20 april 2010
“Graag stilte tijdens het concert”, staat er op blaadjes aan de muur, dinsdagavond tijdens het akoestische concert van Mark Lanegan in de Utrechtse Tivoli. Totaal overbodig: met zijn doorleefde, zware stemgeluid krijgt Mark Lanegan het publiek zelf wel stil.
Hij was het boegbeeld van grungeband Screaming Trees en bracht meer dan aardige soloalbums uit. Toch kennen de meeste mensen Mark Lanegan als de muzikale partner van Isobel Campbell en als gastzanger van Queens Of The Stone Age. Bij deze laatste band was zijn stem een rots in de branding tussen Johs Homme´s gitaargeweld.
Begeleid door slechts een gitaar, klinkt Lanegan intiemer en zowaar nog krachtiger. Hoewel zijn hogere uithalen lang niet altijd zuiver zijn, klinkt hij altijd puur. Hij grijpt het publiek vanaf het eerste nummer bij de strot en laat niet meer los. Soms streelt zijn stem je, laat hij je wegdromen naar een andere wereld. Het andere moment pijnigt hij je op een lekkere manier. Dan zingt Lanegan tegen het valse aan en doet hij je rillen van een vreemd soort onbehagen.
Een spetterende show hoef je van Mark Lanegan op voorhand al niet te verwachten. Een entertainer is hij niet. Meer dan ‘hello’ en ‘thank you’ kan er dinsdagavond niet vanaf. In het ruime uur dat hij optreedt staat hij er, plat gezegd, als een zoutzak bij. Saai is het echter allerminst; Lanegan heeft namelijk helemaal geen show nodig. Hij doet niet aan acteren. Als toeschouwer geloof je hem. Met diezelfde zure kop als hij in Tivoli op het podium staat, smeert hij s´ochtends waarschijnlijk zijn brood.
Toch mis je ook bij het akoestisch optreden van Lanegan af en toe de dynamiek van een volledige begeleidingsband. Je zou Lanegan zo graag even zien losgaan op een ouderwets grungy nummer van Screaming Trees. Ondanks het ontbreken van knallende rock blijft de concert boeien. De set, die ruim een uur duurt, is wat dat betreft perfect opgebouwd. Net als je denkt dat Lanegan je dan toch los gaat laten, bijt hij zich weer in je vast.
Het concert wordt afgesloten met Queens Of The Stone Ages Hangin’ Tree. En dat is jammer. Lanegan heeft als soloartiest genoeg juweeltjes in zijn tas zitten en heeft het niet nodig om te teren op de roem van anderen. Bovendien is de akoestische versie een stuk minder imponerend dan het origineel, waarop Lanegan overigens zelf ook meedoet. Je kunt het iemand die enkel met zijn stem heel Tivoli stil krijgt moeilijk kwalijk nemen. Iedereen die er dinsdag bij was, zal het beamen: Mark Lanegan is een rasmuzikant van het zeldzame soort. Milo Lambers foto Hub Dautzenberg (21 april 2010, Effenaar, Eindhoven)
