BITTERZOET, Amsterdam
28 april 2010
Ze speelden al op festivals als London Calling, Bevrijdingsfestival Groningen en Festival Internacional de Benicàssim, maar ook in Tivoli en meerdere keren in Paradiso. Kortom, de tweelingbroers van These New Puritans zijn heet. Na een paar keer openen voor The XX is het balletje nog verder gaan rollen en weten ze vandaag veel bekijks te trekken in Bitterzoet.
Het lage podium staat gevuld met enorm veel instrumenten en is klaar om
bespeeld te worden. Iets later dan gepland bewandelen de muzikanten het
podium. Het is gelijk duidelijk dat zanger/gitarist Jack Barnett en
drummer/percussionist George Barnett de kracht zijn van de band. Beiden
zijn wellicht nogal wat afwezig en zweverig, maar weten juist dankzij
hun eigenaardige karakters het optreden te maken. Veel bands spelen dat
ze donker en artistiek zijn, maar de frontman – vanavond overigens op
geen enkele glimlach te betrappen – kan gewoon heerlijk
zichzelf zijn. De woorden die hij uitkraamt zijn helaas moeilijk tot
niet te verstaan en hebben een enorme echo, maar elk nummer wordt in
ieder geval netjes aangekondigd.
In één van die aankondigingen meldt Barnett: “Dit is de tweede keer dat
we dit nummer live gaan spelen,” en dan wordt het echt interessant. Waar
het optreden tot dan toe vooral gevuld was met nummers van het album
Hidden, wordt er plots iets nieuws uit de mouwen getoverd. Het nieuwe
nummer wordt goed ontvangen en zit redelijk in dezelfde lijn van de oude
nummers, waarin ook toetseniste Sophie Sleigh-Johnson een belangrijke
rol speelt. Met haar uptempo beats weet ze heel de zaal aan het dansen
te krijgen, terwijl ze voorzichtig meezingt met de teksten van Barnett.
These New Puritans geeft een korte toegift, maar het optreden is met
veertig minuten alsnog korter dan gehoopt. Binnenkort hopelijk meer!
tekst Marcel Kamphuis; foto’s Anne Knispel
