PARADISO, Amsterdam
4 mei 2010
Het is alweer drie jaar geleden sinds we LCD Soundsystem in Nederland mochten ontvangen. Blijkbaar hebben veel mensen in spanning zitten wachten, want het concert in Paradiso is al wekenlang dik uitverkocht. Om acht uur gaan de deuren van Paradiso netjes twee minuten dicht. Een kwartier later, bij de vrolijke tonen van support-act YACHT, zou je stiekem bijna vergeten dat het 4 mei is.
YACHT doen het goed bij het binnenstromende Paradisopubliek. De uit Portland afkomstige discopoppers hebben de mosterd duidelijk bij de hoofdact gehaald. De songs zijn catchy en dansbaar, maar het ‘COME ON, AMSTERDAM’ en ‘MAKE SOME NOISE’-gehalte had iets lager mogen zijn. Hoe dan ook, ze krijgen tijdens de eerste nummers al flink wat mensen aan het dansen en dat is respectabel voor een opener.
Rond een uur of negen is de beurt aan LCD Soundsystem. Het podium staat flink volgebouwd. De drummer zit rechts in een hoekje achter een gigantische speaker, achterin staat een mannetje met computers, hier en daar zitten wat gitaristen weggestopt, maar het is duidelijk dat het draait om de twee frontfiguren van de avond: James Murphy en Nancy Whang. James toont zich een leuke frontman met een vlotte babbel tussen de liedjes door. Hij heeft er zichtbaar lol in en vertelt ons dat we het leukste publiek tot nu toe zijn. Het is nog maar de vraag of Nancy het hier mee eens is; ze doet wat ze moet doen, maar haar uitdrukking schommelt ergens tussen onverschilligheid en verveeldheid in. Het zal vast bij de act horen.
De toeschouwers hebben er beduidend meer zin in, en ze krijgen waar ze voor gekomen zijn. Nagenoeg alle hits komen voorbij, voorzichtig gecombineerd met wat nummers van het nieuwe album This Is Happening. Vanaf de eerste seconde gaan de handjes de lucht in, wordt er enthousiast meegezongen en tijdens de klepperharde knaller Movement waagt men zich zelfs aan flink staaltje pogopitten en bier gooien.
In de toegift hebben we de zalige monoloog Losing My Edge, maar helaas is het wat moeilijk te verstaan wat James allemaal in de microfoon mompelt. Ze sluiten af met de ballad New York I Love You, die o zo komisch verlengd wordt met een korte cover van Empire State Of Mind (jeweetwel, van Jay-Z en Alicia Keys).
Kortom, een erg geslaagd optreden. Nu maar hopen dat het niet wéér drie jaar duurt voordat ze terugkomen.
Setlist:
Us v Them
Drunk Girls
Get innocuous
Yr City
Pow Pow
Daft Punk Is Playing At My House
All My Friends
I Can Change
Tribulations
Movement
Yeah
—
Someone great
Losing My Edge
NY I Love You
Tekst en foto’s: Laura Gommans
