TIVOLI DE HELLING, Utrecht
4 Mei 2010
Het vorig jaar verschenen nieuwe album A Black House, A Coloured Home betekende een nieuwe stap in de levensloop van We Vs. Death. Er wordt tegenwoordig gezongen en dat gebeurt ook op het podium. De zangmicrofoon wordt daarnaast nog altijd gebruikt voor de gortdroge aankondigingen van gitarist/trompettist Paul Hoek.
Hij krijgt wederom de lachers op de hand met zijn komische teksten over
de gastenlijst, dodenherdenking, het naprogramma en het nieuwe nummer
waarmee de set wordt afgesloten.
Je zou bijna vergeten dat het Utrechtse We Vs. Death muziek maakt die
ook nog eens steengoed is. Het startpunt is post-rock, maar eigenlijk
doen we de band daarmee te kort. De band blijft verrassend goed to the
point en laveert tussen ingetogenheid (eventueel met de subtiele
toevoeging van zang) en passages waarbij het vijftal miniem op het
gaspedaal trapt. Het trompetgeluid houdt de songs op de juiste momenten
levendig en fris. Het is dan ook geen wonder dat de heren moeiteloos
veertig minuten blijven boeien. Daarvoor hoeven ze niet eens naar een
climax toe te werken, zoals zoveel collega’s dat doen.
Gitarist/Drummer Emil Atmos wist net als afgelopen februari een fles
rode wijn te vinden in de Helling. Een fles leegdrinken gedurende de
Grails set is voor hem geen enkele opgave. Gelukkig lijdt zijn spel
nimmer onder het zijn drinkgedrag. Sterker nog, met zijn nonchalante en
zelfverzekerde drumwerk eist hij continu de aandacht op. In de rustige,
psychedelische passages bedient hij zich van een freestyle
jazzbenadering, om in de uitbarstingen te keer te gaan als een verbeten
hardcore drummer. Een misslag of een gebroken stok brengt hem niet uit
concentratie.
Toch valt Grails het eerste half uur een beetje tegen. Alsof de mannen
uit Portland uit respect voor de dodenherdenking blijven hangen in de
rustige wateren van het eigen werk. Het orgelgeluid, de psychedelische
en subtiele Oosterse gitaartonen beheersen het optreden teveel en de
aandacht begint langzaam af te zwakken. Precies op dat moment ontwaakt
het viertal voor de finale, waarbij Reincarnation Blues en Burning Off
Impurities de hoogtepunten zijn. De energie stroomt van het podium af en
zonder zang bloeit de psychedelische rock met Oosterse accenten op, met
daarbij een opvallende rol voor de indringende bastonen van Wim Slater.
Een indrukkende eindspurt die de zwakke en te lange aanloop meer dan
goed heeft gemaakt. Maurice van der Heijden
