FESTIVALTERREIN, Hellendoorn
13 mei 2010
De middag is amper een half uur oud, als Waylon en Caro Emerald op Dauwpop hun opwachting maken. Het popevenement, dat traditiegetrouw op Hemelvaartsdag plaatsvindt in de bosrijke omgeving van de Sallandse Heuvelrug, maakt met deze publieksfavorieten een vliegende start.
Op het terrein waar de overvloedige regen van de afgelopen dagen haar sporen heeft nagelaten, stromen de bezoekers nog massaal toe. Gehuld in dikke jassen zoeken zij een stekje bij de Mainstage (Waylon) of het Enge Bos podium (Caro Emerald) om de eerste decibellen tot zich te nemen. Soulkikker Waylon redt zich wel op dat monumentale hoofdpodium, maar het is de vraag hoe Emerald zich houdt op de niet te serieus te nemen fun-stage. Uitstekend dus. De Cubaanse ballroomjazz is de perfecte opmaat om het kwik enigszins te laten stijgen. “We kunnen wel wat zon gebruiken,” steekt Emerald de toehoorders een hart onder de riem. Haar exotische stijlencocktail doet de rest.
Voor de zestiende keer is Dauwpop de plek voor de breed georiënteerde popliefhebber, die uitziet naar het gevarieerde aanbod van grote namen en kleine verrassingen. Zoals het Oostenrijkse hitwonder Kontrust. Maar waar Caro Emerald slaagt, verzuipt deze YouTube-lieveling in een zuigende modderpoel van geluid. Dappere pogingen van zangeres Agata Jarosz om het publiek mee te krijgen lopen op niets uit en ook successong Bomba kan het tij niet keren.
Terwijl het dikke wolkendek dreigend boven de 12.000 bezoekers blijft hangen, gaat de aandacht alweer uit naar de metamorfose van Di-rect. Met de nieuwe zanger Marcel Veenendaal maakt de Haagse band een stevige en volwassen indruk. De jaren zestig is een bron van inspiratie, met Veenendaal als baardige hippie en gitarist Spike als gesoigneerde ‘mod’.
Maar de echte verrassing komt van de Amerikaanse sensatie van weleer: Dog Eat Dog. De baanbrekende formatie die twee decennia geleden rap kruiste met metal, zet de Surprisestage in vuur en vlam. De flow van zanger John Connor is zo stroef als schuurpapier, maar de hit No Fronts maakt een pit los die zijn weerga niet kent. Dog Eat Dog valt zonder twijfel in de categorie aangename verrassingen, net als de indierock van Moss en de techno van Boys Noize. Van headliners K’s Choice en Ed Kowalczyk kun je dat onmogelijk beweren. Zij doen wat ze al jaren doen en weten daarmee de fans glansrijk in te palmen. Ook een prestatie natuurlijk, maar de kritische toeschouwer wordt daar niet warm of koud van. tekst Erik Krebbers foto’s Bert Treep
