Woven Hand bereikt alle hoeken van Paradiso

Woven Hand bereikt alle hoeken van Paradiso

wovenhand_david_glass.jpgPARADISO, Amsterdam
16 mei 2010

Bijna exact een jaar na het vorige optreden in Paradiso staat Woven Hand er weer. Net als toen heeft de band ook nu net een vers album uitgebracht: The Treshingfloor.

Advertentie

De show wordt op bijna dezelfde wijze geopend als een jaar geleden: zanger/multi-instrumentalist David Eugene Edwards komt het podium op, pakt zijn kruising tussen een mandoline (klankkast) en banjo (hals, kop en snaren) en neemt plaats op zijn kruk. Hij drukt de tape waarop zijn soundscapes staan aan en begint aan het eerste nummer. Het verschil is dat deze keer de rest van de band meteen meedoet.

De band opent met de eerste drie nummers van de nieuwe cd: Sinkin Hands, The Treshingfloor en A Holy Measure. Meestal speelt Edwards op zijn Gretsch of een andere hollow-body gitaar. Alleen bij Kingdom Of Ice pakt hij nogmaals zijn mandoline-banjo.

Woven Hand bestaat tegenwoordig behalve uit Edwards ook uit bassist Pascal Humbert en drummer Ordy Garrison. Daarnaast hebben ze toetsenist/percussionist Jeff Linsenmeir meegenomen op deze tour, de enige die netjes wordt voorgesteld door Edwards. Ook staat er het één en ander op tape. Vaak bevreemdende klanken, soms herken je een viool. Woven Hand zit ergens tussen soundscapes en een rockband in. Humbert speelt soms stuwend elektrische bas, maar ook met de strijkstok op de contrabas. Garrison heeft behalve zijn drumstok vaak tegelijk een rammelei in zijn ene hand en een sambabal in zijn andere. Het is nooit simpel of rechttoe rechtaan wat de heren doen. De stuwende ritmes brengen wel met regelmaat een gedeelte van het publiek in beweging. Je ziet flink wat hoofden heen en weer gaan, waarbij mensen vaak zelfs de ogen gesloten hebben.

Woven Hand is een introverte band. Contact met het publiek is er nauwelijks, slechts hier en daar klinkt een bedankje. De bezieling waarmee de heren spelen, en vooral de overgave waarmee Edwards zijn religieuze teksten zingt, bereikt evenwel alle hoeken van de zaal. Er is simpelweg niet aan te ontkomen: ze slepen je mee of ze spugen je uit. Met een toegift bestaande uit Iron Feather en Kicking Bird komt er alweer een einde aan wederom een goed optreden van David Eugene Edwards en zijn mannen. Hiske Pronker

Gerelateerde berichten:

Dit bericht is geplaatst in Live Recensies. Bookmark de permalink.