MELKWEG, Amsterdam
2 juni 2010
Het Ierse trio Two Door Cinema Club zorgt vanavond met hun met samples doorspekte electropop, of altronica zoals ze het zelf graag noemen, voor een afgeladen Oude Zaal in de Melkweg. Jongens en meisjes, het is tijd om te springen.
Maar eerst het voorprogramma: Jamaica. Als de dancegoden van Justice
voor de productie garant staan, weet je wat je kunt verwachten van deze
gekke Fransozen. Maar wacht eens even: staan ze nou te playbacken? En is
die gitaarsolo van de tape of echt? Volgens een bezoeker is het een
“farce voor het vaderland” en moet ik een “dikke NO” opschrijven.
Misschien stond ik met een plekje op het balkon te ver weg, want ik heb het anders ervaren. Zo zie je maar weer: twee totaal verschillende
belevenissen van toch best fijne electropop, die vanwege het gitaarwerk
lijkt op een opgevoerde versie van The Black Crowes. Mogen best
terugkomen wat mij betreft.
Two Door Cinema Club samplet ook, maar dan slechts ter ondersteuning.
Setopener is tevens plaatopener Cigarettes In The Theatre, waarna
Undercover Martyn er meteen achteraan geknald wordt. Dit is direct het
begin van een onophoudelijk hossende menigte, die alleen bij Kids
(minder bekend) en Hands Off My Cash, Monty (nieuw nummer) wat rustiger
meedeint. Was de temperatuur in de zaal bij aanvang al behoorlijk hoog,
gedurende het concert weet de band het kwik tot subtropische hoogte te
laten stijgen.
Aan crowdsurfers is tijdens het hele concert geen gebrek. Something Good
Can Work en het nieuwe Costume Party kunnen op dusdanige erkenning
rekenen. Zanger Alex Trimble is aanvankelijk wat slecht te verstaan,
maar dat stelt de geluidsman gaandeweg bij. Vooral in de kalmere
tussenstukjes hoor je hoe zacht en fijntjes hij zijn stem beheerst.
Ooit zei de band in een interview dat een echte drumkit in plaats van
computerbeats uitgesloten was vanwege de belachelijke hoeveelheid
spullen die ze dan mee zouden moeten sjouwen, maar vanavond staat er
tegenstrijdig genoeg toch een drumstel op het podium. Daardoor klinkt
het optreden wat minder gelikt dan op plaat, en dat is maar goed ook.
Gelukkig raggen de heren af en toe fijn op hun gitaren en valt dit optreden
niet in de categorie ‘ik had thuis ook het album op kunnen zetten’.
Integendeel: wat is er eigenlijk niet goed aan dit optreden? Een
overweldigende ontvangst van het publiek, het strakke spel van de
bandleden en de vertederende frontman die verlegen z’n hand door zijn
rooie haar haalt en ons duizendmaal bedankt voor het enthousiasme. Zo
zien we het graag. Enig minpuntje: veel te kort van duur natuurlijk.
Amper vijftig minuten vermaak, maar dat mag de pret niet drukken. Als ze
dan ook nog hitsingle I Can Talk als toegift inzetten, kan de avond
helemaal niet meer stuk. Op 20 november aanstaande mogen ze The Max
platspelen, en dat zal waarschijnlijk ook weer een gigantisch dampend
sweatfest worden. Prima vooruitzicht. Judith Laanen
Overige livedata 4 juni Rotown, Rotterdam 26 juni Glastonbury Festival,
Glastonbury 18 juli Festival International Benicàssim, Benicàssim 21
augustus Pukkelpop, Hasselt 22 augustus Lowlands, Biddinghuizen
