DOORNROOSJE, Nijmegen
4 juni 2010
Wat moet je als band doen als je maar weinig nummers tot je beschikking hebt – en je toch een respectabel concert wil neerzetten? Er zijn verschillende oplossingen, maar The Drums heeft één van de beste. In elk geval is hun show zo dansbaar als gitaren en drums kunnen zijn.
De band uit Brooklyn (wéér Brooklyn, het wordt bijna saai) presenteert
vanavond in Doornroosje zijn nieuwe album, dat deze week uit komt. De
meeste nummers komen van die plaat. The Drums is een viertal. Stuk voor
stuk zien de bandleden eruit alsof ze zo uit een college scheikunde zijn
gekomen. Zanger Jonathan Pierce draagt een wit t-shirt en een
non-descripte grijze pantalon. Zijn haar zit in een bloempotkapsel.
Bandgenoten dragen polo’s met lijntjes en net zulke nerd-broeken. Hun
kapsels zitten hip warrig.
Bij het tweede nummer, het indiehitje Best Friend, laat The Drums meteen
zien hoe de dansvloer er wat hen betreft uit moet zien: dampend van het
zweet. Eén van de gitaristen laat zijn gitaar even staan maakt met een
tamboerijn kekke danspasjes. Hij trekt zijn knieën op tot bijna onder
zijn kin en met zijn uitgestrekte armen lijkt hij op een
verkeersregelende politieagent.
Pierce, die geen instrument heeft en dus alleen hoeft te zingen, benut
zijn bewegingsvrijheid op het podium maximaal. Het ene moment hangt hij
op de schouder van de ene gitarist, het volgende geeft hij een schop
richting het publiek. Een beetje vreemd is hij wel, met zijn vrij lage,
dreunende stem. Maar het enthousiasme van de bandleden vindt meteen zijn
weg naar de zaal. Andersom is het ook een prettige avond, want Pierce
stoot na elk applaus steeds hard ‘Thank you, thank you’ uit.
Veel materiaal heeft The Drums dus niet – afgezien van het ongetitelde
debuutalbum is er slechts één EP uitgebracht – maar ze zijn wel een
hype’je aan het worden. De meeste mensen in de overigens niet
uitverkochte zaal zingen de oudere nummers mee. Uiteindelijk duurt het
optreden inclusief toegift maar krap langer dan drie kwartier. Het is
zelfs nog licht buiten. Niettemin stuiterde het alle kanten op – en dat
is soms precies wat je nodig hebt. Koen Verhelst
