ROTOWN, Rotterdam
12 juni 2010
Naast de voordeur bij Rotown hangt een aankondiging: ‘Balthazar, het Belgische antwoord op Arctic Monkeys?’ Een vergelijking die niet op gaat. De vijf Gentenaren hebben wat betreft werkwijze en minimalisme meer in gemeen met bijvoorbeeld The Whitest Boy Alive. De samenzang is weer eerder folky, zoals je die tegenwoordig tegenkomt bij bands als Local Natives.
Hoewel Balthazar zich best kan meten met die namen, hebben de bandleden
nog wel die typisch Vlaamse verlegenheid over zich. De Belgen zeggen
weinig, afgezien van een sporadisch ‘danku’ van leadzanger Maarten
Devoldere. Ze geven nog net toe dat ze uit België komen, maar houden
verder bijna het hele optreden hun mond.
Het contrast tussen een verlegen, niet spelende Balthazar en een
ongenaakbare, muziekmakende Balthazar is enorm. Zodra Devoldere de
snaren van zijn gitaar beroert, vervliegt de onbeholpenheid. Die
plotselinge zelfverzekerdheid vertaalt zich in een uiterst helder en
strak concert. De nummers, bijna allemaal afkomstig van het debuutalbum
Applause, klinken minstens zo afgemeten als op cd, met een ruw
live-randje hier en daar.
Fijn intermezzo is het nieuwe nummer We Stand Tall, dat op zichzelf wel
een Arctic Monkeys-referentie verdient. Het rockt gewoon lekker, het
luistert lekker en het ziet er allemaal lekker uit. Want ze zijn dan
misschien net begonnen, Balthazar weet wel hoe ze moet optreden.
Gouden ei van de band is de samenzang. Tijdens een groot aantal liedjes
zingen vier van de vijf bandleden. Waar bij andere jonge bands drie al
teveel is, vloeit het hier fantastisch in elkaar over en vormt het één
stem, opgebouwd uit verschillende lagen.
Simpele muziek maken ze eigenlijk, Balthazar. Dat klinkt wat afkeurend,
maar het is juist een uiterst fris kenmerk. Stuk voor stuk dwarrelden de
melodieën en baslijnen al jaren door je onderbewustzijn. Je kunt lang
of kort over deze nieuwe Vlaamse belofte spreken, maar ieder oordeel is
net zo simpel als de muziek zelf: luisteren dit! Koen Verhelst
