MELKWEG, Amsterdam
23 juni 2010
Nog niet zo lang geleden zou een concert van een band als Local Natives enkel bezocht worden door een klein groepje indie-minded pitchfork-volgers. Mensen die zweren bij Oneida en Animal Collective, maar op z’n tijd ook niet vies zijn van een portie goed verzorgde freak folk.
Dat was vroeger. Vandaag de dag trekken zelfs Yeasayer en Caribou volle
zalen en staat het bij Local Natives vol met stelletjes, jonge meisjes
en Di-rect. Het groepje muzieknerds is ook nog steeds aanwezig.
Onopvallend in de hoek opgesteld verlangen ze terug naar de tijd dat ze
de zaal nog voor zichzelf hadden en dat mensen tijdens concerten braaf
hun mond dicht hielden. Ze hebben gelijk, maar aan de andere kant: als
dit de nieuwe mainstream is teken ik daar direct voor.
De support is vanavond in handen van de dames van Mountain Man. Het trio
uit Vermont maakt muziek in de lijn van First Aid Kit en The Unthanks,
maar dan nog soberder: slechts af en toe wordt de gitaar ter hand
genomen, verder is het driestemmige a capella gospelfolk wat de klok
slaat. Technisch niets op aan te merken, maar erg sprankelend is het
niet. Het publiek kakelt lekker verder en is waarlijk opgelucht als het
voorprogramma erop zit.
Local Natives is dan een verademing. Het vijftal trapt af met een sterke
trippel waarbij Talking Heads’ Warning Sign wat mij betreft een
nominatie voor beste cover ooit verdient. Cards And Quarters zorgt
vervolgens voor een flinke dip in de set. De heren moeten het echt hebben
van de meer uptempo nummers als Wide Eyes, Airplanes en Camera Talk en
daarvan hebben ze er simpelweg te weinig om een complete set te vullen.
Regelmatig verslapt de aandacht van het publiek, dat de gelegenheid
gretig aangrijpt om een goed gesprek te beginnen.
Local Natives bestaat uit enkel topmuzikanten. Voortdurend wordt van
instrument gewisseld en met vier vocalisten is het ook op dat vlak
verscheidenheid troef. Maar juist op vocaal gebied mist de band vanavond
bevlogenheid. Aangenaam nonchalance schiet te vaak door naar
onverschilligheid en het lijkt er regelmatig op dat de heren apathisch
hun trucje uithalen. Dit versterkt het effect van de dalmomenten tijdens
de suffe albumvullers van Gorilla Manor.
Het publiek maalt er overigens niet om. Die zwakke broeders worden
gewoon direct vergeten en wanneer Wide Eyes wordt ingezet barst al bij
de begintonen een gejuich los dat je doorgaans alleen tegenkomt bij
one-hit bands op gratis festivals. En terecht: Wide Eyes klinkt zelfs op
de automatische piloot als een klok.
Het echte hoogtepunt van de set vinden we echter pas in de toegift. Het
intro van Sun Hands wordt flink opgerekt en de band jamt er lustig op
los. Het is jammer dat er vanavond niet meer ruimte is voor dergelijke
uitspattingen. Goed geschoolde muzikanten en bij vlagen zeer sterk
songmateriaal leveren samen altijd wel iets moois op, maar de algemene indruk
is toch een stuk laffer dan je van deze band mag verwachten. Op Lowlands
2010 mogen ze in de herkansing om de gescoorde voldoende om te zetten in
een negen. Want dat zit er zeker in. Klaas Knooihuizen
