GRASPOP METAL MEETING, Dessel
25 t/m 27 juni 2010
Het in het Belgische Dessel gesitueerde metalfestival Graspop Metal Meeting beleeft in 2010 het 15-jarige jubileum. Dat het festival inmiddels is uitgegroeid tot één van de grootste in zijn soort in Europa met een slordige 130.000 bezoekers over drie dagen is voor de organisatie op zich een feestje waard. Qua affiche ziet het er ook weer prima uit. De oude rockers komen aan hun trekken en ook aan de jongste generatie headbangers is gedacht.
Hier en daar is er een twijfelgeval in de programmering met als meest
opvallende de positie als headliner voor Soulfly op dag 2. Graspop
verschilt dan, buiten de namen, ook niet heel erg ten opzichte van de
editie van verleden jaar, zelfs het weer is identiek
DAG 1
Met vier podia en 75 bands in drie dagen tijd maakt het lastig om de juiste keuzes te maken. De persoonlijke voorkeur van ondergetekende is dan ook regelmatig doorslaggevend. De ondergewaardeerde maar invloedrijke bands Raven en Anvil maken meteen volop indruk met een gedreven show. In relatief korte tijd bevestigen de bands, die beiden als trio opereren dat zij inderdaad de schakel tussen heavy metal en thrash metal zijn. Het aanwezige publiek geniet dan ook met volle teugen. Met het laatste werk van Anathema in gedachten is het een vraagteken hoe de band deze show gaat brengen voor een heavy metal publiek. De roots van de Britten ligt in de doom metal waar ze al tijden van afgestapt zijn. Door te openen met Kashmir van Led Zeppelin zetten ze iedereen op het verkeerde been. Wat volgt is een mooie doorsnee van de albums die zij op hun naam hebben staan met een verassend sterk optreden als resultaat.
Om half vijf ’s middags is het de beurt aan Slayer en dat is een vreemde gewaarwording. In de brandende zon speelt de band een set van een uurtje en ondanks het feit dat de band wel in goede vorm is komt het erg onwezenlijk over. De Stone Temple Pilots mogen na Slayer op het hoofdpodium hun kunstje vertonen. Het is overduidelijk dat het publiek de paar hits van deze band kent, meer dan dat is het eigenlijk niet al spelen ze wel goed.
In één van de tentpodia laten onze oosterburen in de vorm van UDO en Doro horen dat ze een stevige pot metal kunnen maken en met name Doro komt daarbij erg sterk voor de dag. Motörhead kennen we inmiddels wel en zowel band als publiek hebben de automatische piloot aanstaan. My Dying Bride valt wat tegen en gezien de drukte in de tent waar Saxon gelijktijdig speelt is die laatste band veel populairder. Bij Saxon weet je dan ook altijd wat je kunt verwachten.
Het afsluitende Aerosmith doet waarvoor ze zijn gekomen. Na alle geruchten van de afgelopen tijd staat er een erg goede band op het podium met een hoofdrol voor Steven Tyler die geweldig staat te zingen.
DAG 2
Deze dag bestaat hoofdzakelijk uit pendelen tussen het hoofdpodium en Marquee I, één van de tentpodia. Het Nederlandse Hail of Bullets mag de dag aftrappen in de tent en doen dit met verve, de heren zetten een prima show neer.
Op het hoofdpodium laat Sabaton horen dat hun populariteit in België niet ten onrechte is, de gelikte metal slaat gewoon goed aan bij het publiek. Hetzelfde geldt voor Bullet For My Valentine. Zij lijken een band voor het jonge publiek maar als je goed luistert spelen deze Britten metal waar ook fans van Metallica volop van kunnen genieten. Ze worden door de oudere garde een beetje ten onrechte verguisd.
In de tent knalt Cannibal Corpse er een best off set uit, zoals je dat van ze verwacht; hard en beukend. Op deze band valt nooit wat aan te merken. Ook niet op Carcass dat op het hoofdpodium laat zien dat zij ook tot de top behoren. Voorzien van ranzige plaatjes op de videoschermen is dit voor de liefhebber van deze invloedrijke band een prima optreden.
Goede optredens worden ook afgeleverd door Paradise Lost, Sick Of It All en Airbourne op de tentpodia. Op het hoofdpodium is het optreden van de dag voor mij weggelegd voor Slash. Songs van zijn laatste soloplaat, Guns ’n Roses klassiekers, het kan niet op. De band is in topvorm met een hoofdrol voor de geweldig solerende Slash, maar vooral Miles Kennedy, in het dagelijks leven werkzaam bij Alter Bridge levert prima werk af.
Het in België razend populaire Channel Zero geeft ook een prima show en ook Soulfly is bovengemiddeld. Al is de positie als afsluiter iets teveel van het goede.
DAG 3
Op zondag trapt Atreyu af op het hoofdpodium, de metalcore van deze heren komt goed over al is het hoogtepunt toch wel de cover van Bon Jovi’s Livin’ On A Prayer. In Marquee I opent het Zweedse Necrophobic met hun satanische death metal. Voor de liefhebbers van de band een prima optreden maar voor niet-kenners wellicht aan de magere kant.
Evergrey op het hoofdpodium is een aanfluiting. De band rond zanger/gitarist Tom Englund heeft onlangs een drastische wisseling in de bezetting doorgemaakt, wat duidelijk te horen is. Volgens Englund maakt dat niet uit; het draait immers allemaal om hem, laat hij op arrogante wijze horen.
Katatonia laat vervolgens wel horen hoe het moet als je sinds kort een nieuwe bezetting hebt. De band speelt strak en heeft een goede keuze qua songs gemaakt. Exodus op het hoofdpodium stelt eigenlijk nooit teleur. Misschien had het geluid iets beter kunnen. John Oliva’s Pain en Behemoth doen vervolgens exact datgene waar hun fans op wachten en ook Killswitch Engage is naast technisch vakmanschap ook erg vermakelijk om te zien.
Bloodbath met leden van Katatonia en Opeth speelt hard en opwindend. Hun Zweedse death metal gaat erin als koek. Puntje van kritiek is het gezwets van een aangeschoten Mikael Akerfeldt tussen de nummers door, maar gezien dit het zesde optreden van de band ooit is wordt hem dat vergeven.
Hatebreed en Amon Amarth doen ook wat we van ze gewend zijn en als grote afsluiter van deze editie van Graspop is Kiss uiteraard de aangewezen band. Zoals we van de heren Simmons en Stanley gewend zijn wordt het publiek enorm vermaakt met bommen, granaten, bewegende podiumonderdelen enzovoorts. De songkeuze is niet verassend maar bevat voor iedere liefhebber van Kiss de nodige juweeltjes. Kortom een prima afsluiter van een prima festival.
Opvallend is wel dat het publiek over het algemeen erg lauw reageert op de bands. Of dit te maken heeft met de hitte of dat bepaalde bands regelmatig te zien zijn is de vraag. Hopelijk is het geen metaalmoeheid want een goed georganiseerd festival als Graspop heeft bestaansrecht door zich op deze fantastische muziekstijl te richten.
tekst Pim Blankenstein
foto’s Simone Vinke
