PARK BRAKKENSTEIN, Nijmegen
3 juli 2010
Slagveld: Fortarock.
Achtergrond: Natuur versus Metal; Een verzengende zon tracht met felle zonnestralen de metalisten om te smelten, de metalisten gaan hard de tegenaanval in met bier zuipen, paffen en snoeiharde metal! Ondanks de intense aanval van de zon en het sneuvelen van aardig wat metalisten betrekt tijdens marsmuziek van Kreator de hemel en kan metalliefhebbend Nederland genieten van een geweldige overwinning. Gewonde strijders slapen hun roes uit onder de bomen en overlevenden drinken er nog eentje!
Volgens Waldrockse traditie trapt het Nederlandse Textures het festival af met een solide set. Fortarock werkt met twee podia, een tentpodium en een buitenpodium. Textures speelt in een al flink gevulde tent en wordt warm onthaald door het publiek. Nieuwe zanger Daniël de Jongh klinkt goed en maakt vandaag een prima debuut optreden.
Op het buitenpodium trapt Ex Deo af. Compleet met Romeinse decoratie vertelt Ex Deo als oude verhalenvertellers over de tijd van Julius Caesar, gladiatoren en Romulus, stichter van Rome. Gepassioneerd brult Maurizio Iacono zijn liefde voor het oude keizerrijk Rome uit over de velden van Nijmegen.
Twee jaar na het uitkomen van de eerste plaat …Of Frost And War staat Hail of Bullets op het podium. Een band vol ervaren muzikanten die een thuiswedstrijd spelen. Zanger Martin van Drunen steekt zijn mening over de wanprestatie over Suarez niet onder stoelen of banken en draagt het nummer Liberators aan hem op. Dit onder groot genot van voetbalminnend metalland.
Na het nuchtere en pure Hail of Bullets betreedt Watain het tentpodium. Wat een spektakel, de mannen zien er luguber uit met hun zwart leren pakken en met bloed besmeurde lichamen. Door een emmer varkensbloed het publiek in te gooien wordt het wat slechte geluid al snel vergeten.
Baroness vormde toch een wat vreemde eend in de bijt. Muzikaal stond het als een huis; geniale riffs en onwijs strak gespeeld. Jammer dat de clean vocals live veel minder overkomen dan op plaat.
Behemoth laat vervolgens het publiek lang op zich wachten. Op het vliegveld in Duitsland hebben ze bij de douane vertraging opgelopen in verband met vermiste bagage waardoor ze veels te laat aankwamen op het festivalterrein. Na opkomst maakten ze het goed door te beginnen met het uberbrute Ov Fire And The Void. De imposante verschijning op het podium versterkt de kracht van het overweldigende geweld knallend uit de boxen.
Het volgend optreden in de tentzaal wordt verzorgd door Fear Factory. De industrialmetal klinkt overtuigend en de angstfabriek draait op volle touren. Heerlijk om deze band na zoveel jaren nog op het podium aan te treffen en zulke kwaliteit te zien afleveren. Gelukkig hebben vorig jaar Bell en Cazares besloten na vijf jaar stilte weer muziek te gaan maken, met als resultaat bijna een uur constant genot. De sublieme set wordt afgesloten met Demanufacture, Self Bias Constructor en uiteraard Replica. Constant een lach op de bek tijdens dit feest van herkenning.
Deze lach wordt goed behouden door de mannen van Killswitch Engage. Clown Adam kan het weer niet laten adjes te trekken, stoere praatjes over vrouwen te verkondigen en als een gek over het podium te razen. Zelfs oude Metal liefhebbers kunnen het niet laten mee te bangen op de energieke tonen van KsE. De mannen staan al jaren lang veel op de bühne wat leidt tot een goed geoliede machine. Aan het meezingend publiek te horen werkt het enthousiasme op het podium aanstekelijk, dit onder groot genot van Howard en kornuiten.
Het oudere publiek kon zijn hart ophalen tijdens Suicidal Tendencies. Van het eerste tot het laatste nummer is er een goede oude dronkemans pit voor het podium aanwezig. Een genot om naar te kijken; houthakkers, metalheads, jonge kids…een grote chaos van vreugde. Te merken was dat de combinatie zon en veel bier zijn tol begon te eisen. Menigeen werd op de been gehouden door constante bodychecks van pitgenoten. Het kan niet anders dan dat er tijdens deze show wat wervels scheef zijn komen te zitten, waar men een dag later na het uitslapen van de roes waarschijnlijk pas achter is gekomen. De virtuozen op drums, bas en gitaar laten nog wat solo’s tussen de nummers horen en tonen aan dat een mix van funk, punk en hardcore zeker wel mogelijk is.
Als afsluiter staat Bullet For My Valentine op de tentstage geprogrammeerd. Slim gedaan door de organisatie, want dit optreden resulteert in een gelijkmatige en vervroegde afstroom van festival bezoekers. Het merendeel van de bezoekers kan weinig met ‘emo-metal’ en laat deze jonge honden geliefd door puberende meisjes en jongens dan ook graag aan zich voorbij gaan.
Iedereen kan terug kijken op een geweldige dag. We mogen trots zijn dat we in NL toch een groot metalfestival hebben met een gevarieerde programmering voor een breed metalpubliek. Daarnaast viel de drukte mee, bleven rijen voor muntverkoop en bar vrijwel uit, en vormden zon, tent en bomen voor een heerlijke klimaat. Wat kan metalliefhebbend Nederland nog meer wensen na het wegvallen van metalfestivals als Waldrock? Fortarock is van harte welkom en zeker voor herhaling vatbaar. tekst Ramón Weekenstroo
foto’s Paco Weekenstroo
