ZUIDERPARK, Rotterdam
4 Juli 2010
Het Metropolisfestival heeft al jaren een unieke positie tussen de Nederlandse popfestivals. Van een bezoekersaantal rond de vijftigduizend wordt eigenlijk niet meer opgekeken. Toch waren de veiligheidsnormen rondom de 22e editie van dit gratis festival op zijn zachtst gezegd buitenproportioneel met, lange wachttijden bij de de entree daargelaten, veel onbegrip bij menig bezoeker als resultaat.
Van kleine deodorantbusjes, tijdens deze tropische temperaturen toch
zeer wenselijk, tot plastic flessen ice-tea of iets dergelijks, het
verdween allemaal in de grote containters. Eenmaal binnen zijn de
irritaties snel verdwenen door het interessante en gevarieerde aanbod
van bands die binnenkort niet meer weg te denken zijn uit de Nederlandse
en internationale muziekscene.
Met Pam Feather wordt het Thinkers Podium officieel voor geopend verklaard. Niets blijkt lekkerder dan genieten van relaxerende funky soulklanken in de zon met een verkoelend drankje. De Rotterdamse zangeres speelt een thuiswedstrijd in haar Zuiderpark waar het geleidelijk iets drukker wordt. Wanneer Pam later op de middag dezelfde muzikale Feather Tales zou laten horen was de kans op een uitbundiger tuinfeest wellicht vele malen groter geweest. Aanstaande zaterdag zal Pam ongetwijfeld wel indruk maken tijdens het North Sea Jazz Festival in het nabijgelegen Ahoy.
Redtrack opent in de tent dat bekend staat alsThe Garden. Jonge hippe meisjes hebben deze mooie jongens uit Londen klaarblijkelijk al eerder ontdekt zodat Poledancer op de nodige vocale ondersteuning kan rekenen. Vorig jaar nog als trio tijdens Motel Mozaïque te zien maar nu uitgebreid en vol bravoure. Op het podium klinkt het iets venijniger dan het studiomateriaal, het debuutalbum zal pas in augustus uitkomen, en roept het viertal herinneringen op aan The Clash toen deze de kinderschoenen nog maar net ontgroeid waren. Voor referenties kan contakt worden gezocht met The Buzzcocks.
Tim Knol is een graag geziene gast in dit festivalseizoen waarmee Metropolis een ‘bekende’ naam op het affiche heeft. Knol heeft een uitstekende begeleidingsband, ook wel Team Knol genoemd, meegebracht waarin een voorname rol is weggelegd voor toetsenist Matthijs van Duijvenbode. Laatstgenoemde is medeverantwoordelijk voor de composities op het debuutalbum van Knol en vervult op het podium de rol van muzikale aanjager.
Naast oud-Daryll-Ann-zanger/gitarist Anne Soldaat die we ook in het gezelschap aantreffen, staan Beans & Fatback op het naastgelegen 3FM Serious Talent-podium waardoor het Excelsior-label vandaag sterk vertegenwoordigd wordt. Beans & Fatback hebben weinig tijd om na te genieten want ’s avonds zal de band te zien zijn in een rechtstreekse televisie-uitzending voor 700.000 kijkers/voetballiefhebbers.
Ternauwernood werd Fresku aan het programma toegevoegd als vervanger van Chrome Hoof. Fresku heeft pretenties en steekt zijn mening niet onder stoelen of banken. Voor een kleine groep volgelingen van deze Eindhovense emo-hiphopper valt tijdens Kutkop het eerste hoogtepunt van de dag te noteren. Het optreden wordt blijkbaar vastgelegd door iemand uit de crew die gewapend met mobiel hinderlijk het podium bezet. Brutaal of friskoe maar nog niet overtuigend genoeg vormt het optreden onbewust de perfecte opwarmer voor Hef & Önder (voormalig Turk) aka Bang Bros op Thinkers Stage die er vandaag met de publieksprijs vandoor gaan. In het Zuiderpark wordt Hoogvliet op de kaart gezet door een rapper die het publiek met heftige punchlines bestookt en tegelijkertijd een kijkje gunt in zijn leven op de straat. De afstand met zijn fans is hem blijkbaar te groot dus duurt het niet lang of Hef wordt door zijn fans op handen gedragen. Lekker bezig! Wordt er vanaf het podium geroepen.
Het zware werk wordt verzorgd door Baroness dat logge stonerriffs uit de oertijd combineert met progressieve metal. De metalliefhebber komt hiermee volledig aan zijn/haar trekken. Baroness heeft in Amerika een geduchte live-reputatie opgebouwd en bewijst met een retestrakke set op Metropolis dat het met het eveneens uit Georgia afkomstige Mastodon tot de buitencategorie in deze sector behoort.
Wanneer Torre van De Staat op het festivalterrein gespot wordt moet er iets aan de hand zijn. ’s Ochtends zijn de laatste modderresten van Glastonbury nog van zijn schoenen gepoetst en vandaag speelt The Mad Trist in Rotterdam. In 2009 viel er niet aan De Staat als festival-act te ontkomen en de verwachting is dat het met Mad Trist niet veel anders zal gaan. De stoner-rock klinkt rauw genoeg om de harde kern aan te spreken en aan de andere kant toegankelijk zodat een nieuw en jong publiek kan worden bereikt.
De Amerikanen van Chief zijn ook zojuist teruggekomen uit Glastonbury en hebben vervolgens 70.000 Pearl Jam-fans vermaakt als support-act op Hard Rock Calling in Londen.
De band is al drie keer eerder in Nederland geweest maar het wachten is nog steeds op het debuutalbum dat in augustus zal verschijnen. Van vernieuwing moeten de heren niets hebben maar songwriting volgens de beste traditie gaat ze heel gemakkelijk af. De presentatie op het podium oogt wel heel gemakkelijk maar de band band speelt daarbij wel zeer overtuigend. Met de harmonieuze samenzang zoals in het wonderschone Night & Day wordt vandaag een plaatsje op de Lowlandsprogrammering afgedwongen.
Lowlands is voor Babylon Circus geen onbekend terrrein meer. Het bonte gezelschap uit Frankrijk is een gangmaker voor ieder festival. De formule is simpel maar doeltreffend: dansen op de mix van ska, reggae en volksmuziek. Uiteraard dragen de tropische omstandigheden een steentje bij aan de uitstekende sfeer.
Na de veelbesproken Vuvuzela dreigt Jack Parow Zuid-Afrikaans exportprodukt nummer één te worden. Er zijn zo te zien weinigen die daar een probleem van maken. Zuid-Afrikaanse hiphop is sinds Die Antwoord waarmee Parow samenwerkt een heet ding. Dans Dans Dans is het motto en Cooler As Ekke staat op het punt om de hitparade te bestormen.
Het feest wordt met Brother Ali voortgezet al zijn de zaken waar Ali zich mee bezighoudt iets heftiger en serieuzer. Ali is behoorlijk eigenzinnig en wil met platenmaatschappijen niets te maken hebben. Toch zijn al diverse albums uitgebracht. Met DJ Snuggles die de met reggae doorspekte beats regelt worden verschillende kwesties die de Amerikaanse samenleving in zijn greep houden op duidelijke wijze kenbaar gemaakt en beoordeeld. De herinneringen aan NWA komen naar boven als Ali zich boosmaakt over al het onrecht in zijn thuisland. "There’s No Me And No You, It’s Just Us!" In Rotterdam voelt men dondersgoed wat hij bedoelt en lijkt men zich te kunnen vereenzelvigen met de levenslessen van deze broeder. Na het Snoop Dogg-debacle van Parkpop, een week eerder, is het is goed om te zien dat hier probleemloos kan worden afgesloten met een hiphop-act.
tekst Jeroen Bakker foto’s Cees Spruijt
