PARADISO, Amsterdam
28 juni 2010
In een broeierig uitverkocht Paradiso bestijgen gitarist/zanger Dan Auerbach en drummer Patrick Carney onder luid gejuich het podium. Na de standaard opening: “Hello, we’re The Black Keys from Akron, Ohio” trappen ze af met het oude vuige Thick Freakness. Het zet de toon voor het eerste half uur van het optreden. De nummers komen uit de tijd dat ze nog op het beruchte blues-label Fat Possum zaten. Vuig, smerig, swingend, krakend en knarsend de bocht door. Waarbij de groovy riffs van Auerbach achterna gezeten worden door de drums van Carney, die bij tijd en wijlen slaat alsof de vellen van zijn drumstel kapot moeten.
Voor het volgende deel van het optreden komen er achterop het podium een toetsenist en bassist bij. Als die het podium alweer aflopen worden ze nog even snel voorgesteld als Nick en Leon. Dat gedeelte van de set bestaat voornamelijk uit nummers van het nieuwe album Brothers. Het komt de afwisseling ten goede en laat de soul-kant van de band duidelijker horen. Het lijkt echter ook een strak keurslijf te zijn voor Auerbach en Carney; hun spel is meer ingehouden, Auerbach’s bewegingen zijn wat ingetogener en er lijkt minder ruimte voor de kleine freak-momenten die The Black Keys door hun nummers weven.
Het publiek waardeert beide helften van het concert in gelijke mate, er wordt veel gedanst (vooral door de vrouwen die in grote getalen aanwezig zijn), iedereen is in beweging. Maar als Nick en Leon weer vertrokken zijn gaan Auerbach en Carney nog drie nummers echt los en slepen de toeschouwers mee. Het zijn twee mannen die elkaar feilloos aanvoelen, altijd van de ander weten welke kant hij op gaat. Swingend, dwingend, lekker smerig, meeslepend, freaky en vol met soul, zoals we van The Black Keys gewend zijn.
Voor de toegift spelen Nick en Leon weer mee met Too Afraid To Love You en 10 Cent Pistol. Waarna Dan Auerbach en Patrick Carney het afmaken met een fijne uitvoering van Till I Get My Way. Heerlijk.
Hiske Pronker
