FESTIVALTERRIEN, Rotterdam
9 t/m 11 juli 2010
Na de verhuizing uit Den Haag is het al weer de vijfde maal dat Rotterdam gastheer is van North Sea Jazz. De 35e editie van het festival zal ongetwijfeld de boeken ingaan als de heetste aflevering met de coolste muziek van het moment. Het aanbod van interessante artiesten is zoals altijd enorm groot. In
het volgende verslag is daarom een bescheiden sfeerimpressie te vinden
van dit prachtige maar bloedhete weekend.
Wie met de metro op station Zuidplein is aangekomen wordt verwelkomd
door jazzy dj’s of muzikanten waarna de Walk Of Fame NSJ 2010 (de grote
namen zijn met ster vermeld op de stoeptegels) naar Ahoy leidt.
Met swingende pianoklanken van Mr. Boogie Woogie is ook de ontvangst op
het voorplein ronduit hartelijk. Hot Enough For Ya? en You Don’t Have To
Go zijn meer dan ooit van toepassing. Het optreden van Eric-Jan met
zijn band is voor veel bezoekers reden om even stil te staan alvorens
het complex met 16 (!) podia te betreden. Hiermee is zijn optreden
wellicht de meest bekeken show van de dag, aangezien niemand om het
Harlem Outdoor-podium heen kan.
Waar je in 2010 ook niet omheen kan is een optreden van Caro Emerald
& Band. Ieder festival, van Pinkpop en Dauwpop tot Mundial en North
Sea Jazz, wil de nationale trots op haar programma hebben. Het aantal
van 100.000 verkochte exemplaren voor het album Deleted Scenes From The
Cutting Room Floor is al ruim overschreden, en dat in een tijd dat de cd
een langzame dood lijkt te sterven. Het is precies een jaar geleden dat
op hetzelfde festival de promo van Back It Up werd uitgedeeld om aan
naamsbekendheid te werken. “Als kleine meid droom je van een optreden in
een vol Ahoy, maar North Sea Jazz… Kom op zeg!” aldus de zangeres,
die met haar fantastische band een roerig jaar achter de rug heeft en
klaar lijkt voor het grote werk over de grens. De band heeft de setlist
met een extra dosis jazz overgoten en lijkt op dit festival het beste
tot zijn recht te komen.
Het is 400 jaar geleden dat Manhattan door de VOC werd gesticht.
Sindsdien hebben de handelsbetrekkingen niet alleen geld maar ook heel
veel mooie muziek opgeleverd. Met New York State Of Mind als thema heeft
het Metropole Orkest, met behulp van diverse gastartiesten, de taak op
zich genomen om dit op muzikale wijze groots te vieren.
Voor een energieke show vol spektakel hoef je bij Norah Jones niet aan
te kloppen. Het zijn de zwoele stem en dromerige blik van de zangeres in
combinatie met de rootsy klanken van de band die op het podium
bijdragen aan het scherpe americana-randje, wat het totaalgeluid
spannender maakt dan op de albums. Met het schemerlampje op de piano en
de voortkabbelende banjo ontstaat zowaar een broeierige, intieme sfeer
in de Nile. Nederland viel acht jaar geleden als een blok voor Jones en
vandaag wordt nog eens duidelijk waarom.
De Pat Metheny Group zou natuurlijk ook in een meer intieme sfeer gezien
moeten worden, maar de gitaarvirtuoos is zo enorm populair dat een
grote sporthal de enige optie lijkt. Toch veroorzaakt Metheny een
intensiteit waar de windturbine van omlazert. Er is weinig contact met
het publiek, maar de spanning is voelbaar. Hoe vaak zou hij Are You
Going With Me? al hebben gespeeld op NSJ? Metheny zal er volgend jaar
zeker weer bij zijn. Dat kan helaas niet gezegd worden van Gil Scott
Heron, die zijn laatste krediet heeft verspeeld door weer eens te
schitteren in afwezigheid.
Craig Adams & The Voices Of New Orleans hebben elementen uit de
gospel vermengd met rock‘n’roll. Een uitbundiger begin van de tweede dag
is met deze kerkdienst nauwelijks denkbaar. De band overtreft het
publiek in enthousiasme, maar met Heaven Is My Goal en Let The Good
Times Roll krijgt het de handjes moeiteloos op elkaar en wordt het in
Down By The Riverside meegesleurd door Bourbonstreet.
Het is heerlijk bijkomen bij Eric Bibb, die het enkel met behulp van
drie akoestische gitaren in De Darling doet. Indien nodig draagt het
publiek bij met handclaps. Ook bij hem heeft New Orleans op allerlei
manieren sporen achtergelaten. Don’t Let Nobody Drag Your Spirit Down is
zijn wijze les en Bluesboy Bibb toont zich verwant met zijn publiek in
Connected.
Het contrast met Joe Bonamassa kan niet groter worden uitgedrukt. Zwaar
versterkt wordt met veel bombast en machtsvertoon de top qua volume
bereikt. Joe is in bloedvorm en laat vol trots zijn imposante
gitaarcollectie zien. Voor Sloe Gin wordt uiteraard uitgebreid de tijd
genomen, maar het resultaat is dan ook magnifiek. Het nieuwe materiaal
past naadloos tussen de gevestigde songs. Blue And Evil zou op een album
van Led Zeppelin niet misstaan. Vorig jaar werd Joe op het laatste
moment toegevoegd aan de NSJ-line-up maar vandaag behoort hij tot de
onbetwiste hoogtepunten.
De herinnering aan het succesvolle optreden van Kyteman’s Hiphop Orkest
van vorig jaar komt naar boven als The Roots gewapend met tuba het
podium bespringt. De band is bijna voor de tiende keer op het festival
te zien en mag daarom als ‘huisband’ beschouwd worden. Het optreden zit
van los zand aan elkaar en lijkt bij vlagen op een uitgebreide
rehearsal, maar De Maas bereikt uiteindelijk een onvermijdelijk kookpunt
en heeft tijdens Seed (2.0) het meest enthousiaste publiek van de dag.
Zonder Sharon Jones & The Dap-Kings zou de muzikale carrière van Amy
Winehouse er heel anders uit hebben uitgezien. Wie deze band op het
podium ziet kan zich geen beter stel begeleiders wensen. The Soul Train
heeft Mrs. Jones voor de tweede maal op NSJ gebracht en ook nu is die
niet te stoppen. Het is een wilde rit, waarbij de nodige liters zweet op
het podium worden afgetapt. Ze vertelt over de tourbus die haar hier
heeft gebracht en waarvan de airco niet functioneerde. Ach, ze heeft
voor hetere vuren gestaan en krijgt eindelijk de terechte erkenning voor
jarenlange inzet zonder waardering. Haar laatste album heeft I Learned
The Hard Way als veelzeggende titel. Als Sam Cooke een vrouw was geweest
had hij Mama Don’t Like My Man met een vergelijkbare intensiteit
gezongen.
De erkenning heeft ook bij Swamp Dogg erg lang op zich laten wachten.
Zijn politiek beladen teksten over onderwerpen als racisme deden daar
geen goed aan. Terwijl Al Green mooie sier maakt in de grote zaal moet
Dogg het met minder doen. Aanvankelijk oogt het optreden van de stijlvol
geklede Jerry Williams Jr. zoals hij eigenlijk heet, statisch. De
muziek/tekst wordt gelezen en de jonge, mooie backingmeisjes hebben de
motoriek van een etalagepop. Uiteindelijk zal Dogg de show eigenhandig
doen kantelen. Hij staat op en laat de coolste moves zien, waarna hij
zich tussen het publiek begeeft. Het bekende I’ve Gotta A Get A Message
To You van The Bee Gees wordt door iedereen hartstochtelijk meegezongen.
In de bescheiden Congo zal het tentzeil schudden maar daar speelt ook
het hevige noodweer een grote rol waardoor de oversteek naar de Maas via
een zich zojuist gevormde ‘swamp’ zal moeten plaatsvinden.
Daar geeft de voormalig Braziliaanse Minister van Cultuur Gilberto Gil
een college over het onderwerp ‘Tropicalismo’. Ook Gil heeft nooit een
blad voor de mond gehouden, maar tegenwoordig ligt de nadruk op muzikaal
vermaak en wordt er vandaag lekker gedanst in de zaal.
Het ultieme moment van saamhorigheid komt al vijf edities lang op naam
van ‘The Reverend’ Al Green tijdens Let’s Stay Together. Het zo
karakteristieke stemgeluid van ‘the minister of Southern Soul’ lijkt
onverslijtbaar. Gezegend met een enorme bagage aan sterk songmateriaal
en twee dochters die hem vocaal bijstaan is zijn troon nog altijd
onaantastbaar.
Op de derde en laatste dag van het festival is oranje, hoe kan het ook
anders, de meest gedragen kleur. Met het prachtige gerucht dat Prince
wel eens kon opdagen tijdens het optreden van Stevie Wonder – hij was
toevallig toch in de buurt – werd geprobeerd kaartbezitters te weerhouden
hun ticket te verkopen. Bovendien kan de finale op groot scherm bekeken
worden.
Wie alvast een voorschot wil nemen op de wedstrijd en het daarmee
gepaard gaande feest is bij Buddy Guy aan het juiste adres. Guy is de
entertainer bij uitstek maar gaat een pittig duel met zijn sidekick niet
uit de weg. In Damn Right I’ve Got The Blues wordt Ahoy, dat wegens
verbouwing in de steigers staat, op metaalmoeheid getest. De meester
komt zelf ook even poolshoogte nemen tussen het publiek in de zaal. De
band speelt stevig, funky en strak maar durft ook in te houden, zoals in
Skin Deep, de titeltrack van het laatste album dat het vandaag helaas
zonder Dereck Trucks moet doen. Hoewel geboren in Louisiana begeeft Guy
zich in de hoek van de Chicago blues. In Someone Else is Steppin’ In en I
Wanna Get Close To You, terwijl hij ondeugend in de camera kijkt, is de
73-jarige Guy nog steeds een sexy motherfucker die de vrouwen op de
eerste rij ernstig in verwarring brengt.
Bluesinvloeden zijn ook terug te vinden bij Ben Harper &
Relentless7, maar ondanks het indrukwekkende slide-gitaarwerk van Harper
springt de vonk niet over. Zijn huidige band vertilt zich aan Harpers
oudere werk en wanneer Led Zeppelins Heartbreaker op ongeïnspireerde
wijze wordt voorgelezen houden veel bezoekers het vroegtijdig voor
gezien.
Joss Stone heeft als zangeres een enorme stap voorwaarts geboekt. De
hitte speelt haar zichtbaar parten, maar op blote voeten en met een
ontspannen presentatie wordt een prima show uitgevoerd. Joss bespeelt
met behulp van camera en scherm op geroutineerde wijze het mannelijke
gedeelte van het publiek. Joss doet haar lange haar in een staart,
terwijl de toetsenist op zijn Hammond-orgel staat. Met de begaafde
muzikanten om zich heen, waaronder een prima stel achtergrondvocalisten,
kan het ook niet fout gaan. Helemaal niet als bij de introductie van
het stel een fragment van Superstition gespeeld wordt.
Op het Tigris dakterras laat dj Blue Flamingo horen hoe mooi Billie
Holiday klinkt op 78-toerenplaat en dat Nat King Cole meer was dan een
zoetgevooisde zanger. De sympathieke presentatie draagt er toe bij dat
velen aandachtig luisteren naar de enthousiaste muziekverhalen van de dj
met zijn prachtige authentieke apparatuur.
Met het boeken van Stevie Wonder is een droom uitgekomen voor de
organisatie. Al jaren is geprobeerd de 60-jarige zanger/componist naar
Nederland te halen. Het optreden van de wereldster is in verband met de
wedstrijd verplaatst naar een later tijdstip, maar Wonder laat op zijn
beurt het publiek wachten. Hotter Than July is het vanzelfsprekende
onderdeel in de set waarin eigen nummers als Don’t You Worry ‘Bout A
Thing en Higher Ground worden afgewisseld met uitvoeringen van We Can
Work It Out en, het is tenslotte jazzfestival, Dave Brubecks Take 5.
Met de prachtige woorden “Holland, you’re still the winner” krijgt het
festival een fijne pleister op de wond van heelmeester Stevie op het, in
diverse opzichten, bijzondere North Sea Jazz 2010. Jeroen Bakker
