FESTIVALTERREIN, Weert
10 en 11 juli 2010
Het verhaal van Bospop 2010 zou moeten gaan over het 30 jarig bestaan van dit Weertse festival en over de verhuizing naar een grotere weide en zeker over de aanwezige bands. Bospop staat echter nadrukkelijk in het teken van de WK-finale.
Artiesten die een oranje shirt dragen, het publiek in hun oranje
kostuums (voor zover de hitte dat toe laat) maar vooral het besluit van
de organisatie om het programma stil te leggen om massaal naar twee
grote schermen naast het hoofdpodium te kijken zouden hebben moeten
leiden tot een uitzinnige afsluiting van het jaarlijkse feestje voor de
(classic) rock- en bluesfans.
Direct na de reguliere speeltijd worden de versterkers in de tent alweer
aangezet voor de twee oudgedienden van The Doors. Manzarek en Krieger
laten samen met Jim Morrissons vervanger Miljenko Matijevic het voetbal
het voetbal. Je zou kunnen zeggen dat die Matijevic wel een scorende
spits is. Ondertussen wordt op de schermen de verlenging uitgezonden en
kunnen we vast stellen dat we weer een WK-finale gaan verliezen.
Na het eindsignaal gaat direct de knop om. Het publiek krijgt geen tijd
om in een depressie te belanden. Toto wacht de zware taak om er toch nog
een feestje van te maken. Steve Lukather spreekt bemoedigende woorden:
“wees trots, jullie hebben de finale toch gehaald?” Al heet je Toto ,
een voetbaluitslag voorspellen is niet iedereen gegeven: staat hij daar
met zijn goudgekleurde gitaar! Toto heeft voor deze eenmalige (?) reünie
ter ere van bassist Mike Porcaro, die lijdt aan de spierziekte ALS, wel
gekozen voor een attractieve opstelling. Met David Paich op links en
Steve Porcaro op rechts, hebben ze Joseph Williams als voormalig
topscoorder in de gelederen. Met Joseph kunnen de hits van de twee
platen waaraan hij heeft meegewerkt eindelijk weer eens goed tot hun
recht komen: Pamela, Stop Loving You en ‘Till The End. Bospop 2010 heeft
Afrikaanse temperaturen te verwerken en als Paich dan gaat bidden voor
regen in Africa, krijg je tijdens Rosanna uiteraard regen. Meer dan een
verfrissing is het echter niet, eigenlijk net zo verfrissend als de hele
show van Toto, die het goede gevoel van het festival weer helemaal
terug brengt.
Bospop was als vanouds op zaterdag begonnen met vele bluesacts. Saybia
kwam na haar lange winterslaap als eerste met wat meer popklanken op de
proppen. Al gauw gevolgd door De Dijk en The Cranberries. Dolores
O’Riordan is nog steeds het middelpunt van de belangstelling. Zombie
gaat er weer in als koek. In de tent is er dan tijd voor de fijnproever.
Southside Johhny, in oranje shirt, en zijn Asbury Jukes halen de
inspiratie uit dezelfde bronnen als zijn vriend Bruce Springsteen.
Hadden we een paar jaar terug Neil Young op Bospop, dit keer zijn
voormalige broeders Crosby, Stills & Nash. David Crosby mept de
aankondiger bijna van het podium af, zo graag wil hij spelen. Ze
beheersen hun paradepaardje van de close harmony nog steeds uitstekend.
De tweede vrouw in de hoofdrol vandaag is singer/songwriter Heather
Nova. Nog altijd behept met een prettige stem weet ze de tent in
vervoering te krijgen. Absolute hoogtepunt is de afsluiter van de dag:
John Fogerty. De energieke rocker met die snerpende stem ademt nog
steeds jeugdige frisheid uit. Creedence Clearwater Revival ligt al
decennia achter ons, de hits staan nog als een huis. En ja hoor, je kunt
er op wachten, het regent en wat speelt Fogerty? Juist: Have You Ever
Seen The Rain!
De zondag heeft een behoorlijk heavy gehalte. De aan het front teruggekeerde Anvil, met dank aan de film The Story Of Anvil, Michael
Schenker, Twisted Sister (zanger Dee Snider trekt tijdens het laatste
nummer een oranje shirt aan met de opmerking “gekregen van mijn neefje
Wesley”), Texas Hippie Coalition en Uriah Heep.
De hitmachines Status Quo en Billy Idol, ook niet vies van wat
decibellen, stellen hun vele aanwezige fans niet teleur. Alles nog even
strak. Een nieuwe naam die een vermelding verdiend is de lieftallige
Nicole Fermie. Begonnen als achtergrondzangeres van Goldfrapp staat ze
met haar trio haar mannetje. Zichzelf begeleidend op gitaar kan ze zowel
meisjesachtig lief als rockend haar stembanden laten trillen. Een van
de ontdekkingen van Bospop 2010.
Door het ontbreken van een specifieke progressieve rockband, iets waar
Bospop als één van de weinige festivals altijd wel aandacht voor had,
mag Dweezil Zappa de moeilijkere muziek representeren. Als Franks zoon
staat hij nadrukkelijk in de spotlight in zijn blote bast. Solo na solo,
maar naarmate het concert vordert krijgt ook de band meer body. Vooral
de saxofoniste/fluitiste/toetseniste en zangeres Scheila Gonzalez liet
zich nadrukkelijk gelden. Net als Scheila is ook zanger Ben Thomas in
het oranje gehuld en kwijt hij zich dapper van zijn taak om de rol van
Zappa, Captain Beefheart of Ray White op zich te nemen.
Een andere wat vreemdere eend in de bijt is de aanwezigheid van Foo
Fighters drummer Taylor Hawkins met zijn band The Coattail Riders.
Taylor heeft zijn drumkit op de voorgrond gepositioneerd om ook de
aandacht te vangen als zanger. Collega muzikanten staan in de coulissen
te kijken naar de verrichtingen van dit gezelschap. De Foo Fighters
sfeer is nooit ver weg, zeker niet als ze ook nog eens Cold Day In The
Sun van die band spelen. Bospop is naar dertig jaar nog steeds
springlevend en op haar nieuwe plekje klaar voor de toekomst om nog vele
helden van toen en nu te kunnen ontvangen. Tekst en foto’s Bert Treep
