FESTIVALTERREIN, Ulft
Vrijdag 13 en zaterdag 14 augustus 2010
In de Achterhoek, net buiten het centrum van Ulft, vindt alweer voor
de 21ste keer Huntenpop
plaats. Dit kleinschalige tweedaagse festival trekt een divers publiek
in de leeftijdscategorie
van zestien tot zestig. De een komt op zijn houten klompen, de ander in
gothic stijl.
Op het gezellige terrein staan drie tenten en een klein openluchtpodium.
De tenten zijn
vernoemd naar locaties in de nabije omgeving. Voor de lokale mens dus
eenvoudig te
begrijpen maar voor een buitenstaander soms best lastig. Naast het
muzikale aanbod zijn
er ook enkele diverse acts, zoals een kaartlegster en een in scène gezet
Big Brother-huis.
De eer is aan My Favorite Scar om het festival te openen. Deze nieuwe Nederlandse
rockband heeft pas sinds enkele weken het debuutalbum in de winkel liggen en staat nu toch
al op Huntenpop. Helaas zien we een magere opkomst in de tent, maar gelukkig heeft dit geen
invloed op de band. Op de drums zien we een bekende: Stephen van Haestregt, die de laatste
acht jaar met Within Temptation heeft getourd. We krijgen een stevige mix van hardrock en
stonerrock voorgeschoteld. Het klinkt allemaal net iets rauwer dan op het debuutalbum en
dat smaakt erg goed. De band gaat komende maanden op tour door Nederland om het nieuwe
album te promoten en zijn potentie mogelijk waar te maken.
Op het buitenpodium zien we de zevenkoppige Tilburgse reggaeformatie Gyration. Ze
spelen vrolijke reggae muziek bij zomerse sferen. Helaas wordt het optreden niet meer dan
gemiddeld leuk. We verlaten de setting daarom vroegtijdig, zodat we een goed plekje kunnen
verkrijgen bij Epica.
Epica is een van de twee hoofdacts vandaag. Deze symfonische gothic metalband heeft
eigenlijk geen introductie nodig. De tent is gevuld met enkele rijen fans aan het voorste hek
en een grote menigte erachter. Het optreden begint met het intro dat we kennen van het laatste
album Design Your Universe, om daarna vloeiend over te gaan in openingsnummer Resign
To Surrender. Een knallend openingsnummer en zo hebben we de smaak direct te pakken.
We horen afwisselend het engelengezang van zangeres Simone Simons en het grunten van de
gitaristen: zeg dus maar gerust The Beauty and the Beast. Het uptempo Martyr Of The Free
Word zorgt voor een lekkere adrenaline kick. Het is zonder twijfel een goede show met een
afwisselende setlist. Zodoende vertrekken we met goed gevoel richting de eetkraampjes om
de innerlijke mens te verzorgen.
De Amerikaanse funk band Living Colour is 26 jaar geleden begonnen en na een stop van
vijf jaar, inmiddels alweer tien jaar bijeen. Met slechts één groepswissel is dit toch redelijk
uitzonderlijk te noemen. Hoewel de hoogtijdagen voorbij zijn, zien we toch voornamelijk
jeugd op de eerste rij staan. Het optreden begint krachtig en energierijk met het funky
rocknummer Postman en Pride van het album Time’s Up uit 1990, onbetwist het beste werk
van de band. Gedurende de show nemen energie en spanning geleidelijk af. Een drumsolo van
Will maakt in eerste instantie indruk, wanneer hij ter plekke een nieuw nummer componeert
met zijn computer. Maar vijftien minuten elektronische beats duurt ons toch net iets te lang,
en ook de lichtgevende drumsticks maken slechts voor korte duur indruk. Gelukkig komen
de overige bandleden toch weer op het podium en krijgen we het afwisselende rock en funky
nummer Behind the Sun, Bless Those te horen. Als afsluiter krijgen we een oude topper
voorgeschoteld, Cult Of Personality. Daarna horen we nog net de begin sample van Time’s
Up, maar spelen doen ze hem niet! De jongens geven de pijp aan Maarten, en besluiten het
laatste nummer van de setlist te skippen. Na een goede start wordt het vanwege de vervelend
lange drumsolo en het inzakkende energieniveau niet het beste optreden van de heren.
DAG 2
De zonnige zaterdag begint met Di-Rect in de Ulft tent. Het is een goede zet van de
organisatie, want de tent staat helemaal vol. Op het podium zien we de nieuwe zanger, Marcel
Veenendaal. Hoewel, nieuw? Hij is inmiddels alweer een jaar frontman van de Haagse
rockformatie. Ten opzicht van de stoere gitarist Spike is hij veel meer de softie van de band.
Op zijn slofjes en vergezeld door een dromenvanger en Boeddha beeldje brengt hij de band in
hogere sferen. Deze jongen heeft charisma en je twijfelt geen seconde aan zijn eerlijkheid in
zijn zang. “Laten we vonken met zijn allen” roept hij, en dat gebeurt ook. Soms is Marcel iets
te veel in zichzelf gekeerd, zoals bij we zien bij de nieuwste single Hold On. Maar precies op
het goede moment richt hij zich tot het publiek en laat hij iedereen het refrein uit volle borst
meezingen. De tent ligt aan hun voeten. Met Walk With Me wordt het optreden volwaardig
afgesloten. Hopelijk zijn ze er volgend jaar weer bij!
Het aantal vrouwelijke muzikanten op dit tweedaagse festival is op één hand te tellen.
De Amerikaanse blues/rockzangeres Dana Fuchs is een van de weinigen. We horen een
krachtige maar schorre stem zeggen: “I’m gonna give everything”. Ze doet wat ze belooft:
ze rockt en bezorgt ons kippenvel. Fuchs is erg beweeglijk. Ze staat, zit en kruipt over het
podium. Naast haar eigen nummers speelt ze ook enkele covers, zoals Helter Skelter van de
Beatles. Het enige minpuntje is dat er helemaal geen nieuw werk is – het laatste album stamt
uit 2008 en dat is dan ook nog eens een live album.
In de andere tent speelt op het zelfde tijdstip de Oostenrijkse cross-overband Kontrust, uit
te spreken als Kon-trust. Geladen met een zanger en zangeres, wordt er een mix van Korn
en Guano Apes de tent ingeworpen. Beter goed gejat dan slecht verzonnen, zullen we maar
zeggen. Wanneer de laatste single Bomba gespeeld wordt, blaast de band de tent helemaal
omver. Met deze krachtige opzwepende muziek is het moeilijk om stil te blijven staan.
De uit België afkomstige The Black Box Revelation staat met slechts met twee mannen op
het podium. Helaas weten ze niet het publiek te betoveren. Het klinkt aardig allemaal, maar
daar blijft het bij. Met de opbouw van de nummers is niet veel mis, maar toch ontbreekt
er ‘iets’. Wanneer er dan op het podium ook geen vonken overspatten, besluiten we naar
Luka Bloom te gaan. Deze Ierse sing/songwriter staat in zijn eentje op het podium, slechts
vergezeld door zijn akoestische gitaar. De tent is slechts voor de helft gevuld, maar Bloom
staat er vol zelfvertrouwen en speelt zonder moeite het ene naar het andere mooie nummer.
Tussendoor heeft hij een aardig praatje in huis, waardoor het een gezellig optreden wordt.
Ook hier staat er een cover op de setlist, te weten Bad van U2. Ondanks het ontbreken
van wisselende instrumenten, vinden we variatie terug in zijn nummers, zoals het lekkere
meezingbare nummer I’m On Your Side of het uptempo The Acoustic Motorbike. Dit nummer
is een ode aan de fiets. In de jaren negentig gaf Bloom een legendarisch optreden op Pinkpop,
en zelfs vandaag de dag dwingt hij nog steeds respect af.
Ondertussen is het avond en zijn we in de Veldhunten tent aangekomen bij Fiction Plane, de
band van Stings zoon Joe Sumner. Naast de door The Police beïnvloede popsound horen we
ook stevigere rocknummers. Ook het wat zwaardere werk van het laatste album Sparks gaat
er in als warme broodjes. Natuurlijk ontbreekt het hitje Two Sisters uit 2007 niet op de setlist.
Zonder twijfel een goede show waar we met plezier aan terug zullen denken.
Ook de Nederlandse hiphop is vandaag vertegenwoordigd op Huntenpop. Op het
buitenpodium zien we de hiphopformatie Fakkelbrigade. Een relatief nieuwe band
met James, Typhoon, A.R.T. en de voormalige Opgezwolle-leden Rico en Sticks. Aan
vrouwelijke fans hebben de jongens geen gebrek, de eerste rij staat vol mooie tienermeisjes.
Ondanks de slechte geluidsinstallatie, dringen de lekkere beats en samples toch door tot het
publiek en krijgen de mannen de mensen aan het springen. Deze hiphopformatie weet met
slechts één volwaardig album Colluci Era en een rariteitenverzamelaar een goede show neer
te zetten. Een krachtig en energierijk optreden van eigen bodem!
In het Silvolde stage staan vijf mannen in een Schotse rok en een doedelzak met spikes.
We zijn bij The Real McKenzies uit Canada aangekomen. Met hun opzwepende uptempo
muziek klinken ze als Greenday, maar dan met een doedelzak. We raken in een feestelijke
stemming, maar al na enkele nummers slaat de verveling snel toe. De nummers lijken
namelijk teveel op elkaar. Waarschijnlijk doet deze muziek het vele malen beter met een
goede dosis alcohol in het lijf.
De opkomst voor Caro Emerald in de Veldhunten stage is enorm. Met de meest gedraaide
plaat op 3FM vorig jaar en de vele gewonnen Awards was dit wel te verwachten. Net voor
aanvang van het optreden blijkt een draaitafel defect te zijn en moet er snel een vervangend
exemplaar gevonden worden. Gelukkig valt de vertraging nog mee en kan de liefelijke
Caro beginnen met de show. Ze wordt begeleid door een geweldige band met een dansende
blaassectie. Natuurlijk worden de hits Back It Up en A Night Like This gespeeld. Caro en
band laten een goede indruk achter. Misschien is het allemaal wel iets te soft en te risicoloos,
maar met haar waanzinnige debuut heeft ze wel binnen één jaar heel Nederland in haar
achterzak!
Van de onschuldige Caro Emerald is het een enorme stap naar de vijf angstaanjagende
fantasiewezens bij Gwar, een thrash metalband die bekend staat om zijn choquerende
performance. Gezien het extreem theatrale optreden is het niet voor alle leeftijden geschikt.
We zien een hoofd afgehakt worden en het spuitend nep bloed kleurt het publiek rood.
Wanneer er dan ook nog groene verf het publiek in wordt gespoten door de zanger met zijn
olifantenpiemel, houden we het voor het gezien en besluiten we de rust op te gaan zoeken in
de Ulft tent bij Arid. Deze Belgische band toont duidelijk meer gevoel in zijn muziek met een
lekkere mix tussen pop en alternatieve rock. Het is voornamelijk zanger Jasper Steverlinck
die het optreden bepaalt. Wanneer hij dan ook nog een nummer midden in te tent verder gaat
zingen, willen we deze gezellige Belg eigenlijk wel stiekem hier houden. Na meer dan tien
jaar en vijf albums is Arid gelukkig nog steeds niet uitgeblust.
Het was een geslaagde 21ste editie waarbij zo’n twintigduizend mensen uit de regio bij elkaar
kwamen om te genieten van zon, gezelligheid, vermaak en natuurlijk veel muziek. Voor
de tweede maal vond het plaats op de nieuwe locatie. Een overzichtelijke locatie met de
mogelijkheden om in de toekomst nog verder te groeien. Tekst en foto’s Marco Smeets
