{mosimage}FESTIVALTERREIN,
Benicàssim (Spanje)
17 juli 2010 (dag 3)
Fuck Franco! En: was de paus een nazi en een kindermishandelaar? De
zaterdagavond op Benicàssim staat plotseling in het teken van politiek.
Niet dat jongere artiesten als The Cribs en Klaxons zich daar vannacht
aan wagen. Het zijn de oudgedienden Johnny Rotten, Ian Brown en Terry
Hall van The Specials die nadrukkelijk van zich laten horen.
Als de avond net is begonnen blijft maatschappijkritiek gek genoeg juist uit bij de band waar je het wel bij verwacht, The Cribs. Met rockgod Johnny Marr van wijlen The Smiths op gitaar mag het furieuze begin van dit optreden er absoluut wezen. Er is geen band die zo hard werkt, al doen ze dat niet meer tot bloedens toe zoals dat vroeger wel het geval was. Dat hoeft ook niet meer, want spelen op Benicàssim is voor een Brits bandje een thuiswedstrijd die eigenlijk al gewonnen is voordat de kop er goed en wel af is. Maar helaas, de spanning verdwijnt als de niet zo sterke liedjes van de tegenvallende nieuwe cd Ignore The Ignorant de overhand krijgen. Het lijkt wel of het ooit zo ruige The Cribs braaf aan het worden is. Fuck Franco? Je hoort het Ryan Jarman, vriendje van Kate Nash, vandaag absoluut niet zeggen. Hij blijft beleefd en vindt dit vooral een prachtig festival, zegt hij. Tot een paar keer toe. En dat is juist weer een uitspraak die je van Terry Hall nooit zal horen.
Zonder oprichter Jerry Dammers staat vervolgens namelijk The Specials op het hoofdpodium. Dat is natuurlijk een razend belangrijke skagroep die na bijna dertig jaar eindelijk weer optreedt en inderdaad, het overgrote deel van het publiek was destijds nog niet eens geboren. Maar Hall blijkt op het hoofdpodium een statische zuurpruim die treurig veel afstand houdt met zijn publiek. Fuck Franco, roept hij narrig. Aan de Britse festivalgangers gaat het compleet voorbij, vooral omdat ze niet weten wi Franco is. Maar ook de Spanjaarden kijken er glazig bij. Er wordt niet gejuicht, er wordt ook niet geprotesteerd.
Het publiek hier is simpelweg totaal niet bezig met politiek, en dat blijkt nog een keer als Johnny Rotten (John Lydon) met PiL op de bühne staat.
The Prodigy gooit er tegelijkertijd de beuk in op het hoofdpodium in een daverende show die precies is zoals we verwachten, en dat zit Rotten danig dwars. ,,Het is goed om jullie muziekliefhebbers hier te zien,” zegt hij tegen de selecte groep fijnproevers die wel voor zijn band kiezen. ,,Laten we zwaaien naar al die idioten in de verte.” De repeterende dreun van PiL, met de galmende zang van Rotten als kers op de taart, maakt vervolgens bijna pijnlijk duidelijk waar LCD Soundsystem en The Rapture de mosterd vandaan halen. Dit is een razend belangrijke muziekles, al zijn er hooguit een paar honderd mensen die het willen horen. Dat is prima voor beroepsetter Rotten, die eindelijk eens geïnspireerd op het podium staat en zijn suffe lessenaar met tekstvellen gelukkig nauwelijks gebruikt. Hij begint gedreven te oreren: ,,Is de paus een nazi? Ja. Is de paus een kindermishandelaar? Ja.” Het zijn pittige teksten, waar eigenlijk maar nauwelijks op gereageerd wordt. Dit is zaterdagavond, dit is een feestje, denken veel festivalgangers.
Meer dan eerder deze week heerst op FIB een carnavaleske sfeer. We spotten een krokodil, een jongen die tot zijn gezicht aan toe in het blauwe latex is gekleed, er komt een Pikachu voorbij en we zien talloze snorren, de modetrend van dit jaar. Vrolijke groepjes Spanjaarden en uitgelaten Engelsen maken het plaatje compleet. Wie alleen al in het gras gaat zitten en het festival aan zich voorbij laat trekken heeft hier de tijd van zijn leven, zoveel is er te zien.
Een van de mooiste festivalmomenten van FIB Heineken 2010 vindt plaats als Ian Brown het hoofdpodium op scharrelt. Een meisje op de eerste rij, met haar camera in de aanslag, barst meteen in tranen uit. De tranen van geluk zijn op de kolossale videoschermen te zien en lokken meteen een reactie uit bij de rest van het publiek. Prachtig!
Brown zet vervolgens de klassieker I Wanna Be Adored in, en duizenden festivalbezoekers nemen een sprintje naar voren. Een volksfeestje ontstaat. Omdat Brown vervolgens ruim baan geeft aan zijn solowerk, dat altijd in de schaduw van The Stone Roses zal blijven staan, blijft het feestje nog tamelijk bescheiden. Alleen de goede verstaander hoort dat ook Ian Brown zich vanavond óók mengt in de politiek. Pas helemaal aan het einde van zijn optreden, als Brown de klassieker Fools Gold inzet, gaan alle remmen hier op dit Spaanse festivalterrein weer los.
Als de massa om een uur of drie ‘s nachts definitief dronken is en her en der festivalgangers hun roes beginnen uit te slapen begint Klaxons. Na een geweldig debuut, Myths Of The Near Future, werd het lange tijd stil. Een compleet album ging de prullenbak in en nu is de opnieuw gemaakte opvolger, Surfing The Void, na drie jaar werken eindelijk wél klaar. Het maakproces is ze niet in de koude kleren gaan zitten. Het begin van dit optreden is stroef, een beetje nerveus zelfs. Maar opeens komt de vaart erin. Veel nieuwe liedjes blijken live veel psychedelischer maar al net zo poppy, terwijl een nummer als Golden Skans natuurlijk een popklassieker voor deze jonge generatie festivalgangers is geworden. Hier gebeurt iets moois. Klaxons schudt een paar ellendige jaren publiekelijk van zich af en hervindt zich op grandioze wijze, en het publiek pikt dat op. Ook de talloze Spanjaarden die gratis meekijken vanaf een berg naast het festivalterrein zien het gebeuren. Deze band is terug, en een goed tweede album lijkt nu echt alleen nog maar een kwestie van tijd. Anton Slotboom
Foto: FIB File
