DE BIJLOKE, Gent
17 juli 2010
Vanavond programmeert Gent Jazz een bijzonder muzikant. Gil Scott-Heron was lange tijd uit de muzikale actualiteit, maar dankzij Richard Russel van XL Recordings werden zijn songs vanonder het stof gehaald. Dat resulteerde onlangs in het album I’m New Here. En nu staat de man die hiphop, spoken word en slam poetry in de jaren zeventig mee vorm gaf, voor onze neus.
Hij ziet er trouwens erg grappig uit met de grijze lokken die speels
onder zijn pet dansen. Zijn ringbaardje, zonnebril en ‘funny face’
vervolledigen het beeld van een muzikant die er duidelijk zin in heeft.
Hij steekt van wal met enkele grapjes en vertrouwt ons samenzweerderig
toe dat de uitbarsting van de IJslandse vulkaan Eyjafjallajökull de
schuldige is van zijn lange afwezigheid.
Maar dan is het tijd voor de blues die Scott-Heron van Memphis,
Tennessee meebracht. En daar valt heus niet mee te lachen, want achter de
piano en met zijn stem, die de ruis van de tijd met zich meedraagt,
transformeert Scott-Heron in een artiest eerste klas. Hij vertelt zijn
eigen scheppingsverhaal en beschrijft de clash van de seizoenen in het
prachtige Winter In America. Even later prijst hij zich gelukkig omdat
hij reeds diverse malen gesampled werd door mensen als Tupac Shakur,
Kanye West en Common. Met My Way Home brengt hij een ode aan deze
laatste én zichzelf. Het gevolg is een bezwerend stukje tranceblues dat
wordt versterkt door het repetitieve karakter van deze song.
Even later krijgen we ook een glimp van de ‘zwarte Bob Dylan’ zoals
Scott-Heron vaak genoemd wordt. "Stop wars", klinkt zijn credo waarna
hij ons opnieuw heerlijk virtuoos op sleeptouw neemt. "People ain’t
never really satisfied", horen we even later uit zijn mond. Een euvel
waar wij na het concert van Gil Scott-Heron alvast geen last van hebben.
Na de pauze keren we terug naar de late seventies / early eighties met
het nog steeds knotsgekke Madness. Vorig jaar bracht het Britse
ska-gezelschap zijn negende studioalbum The Liberty Of Norton Folgate
uit, om de dertigste verjaardag van de band te vieren. Het ‘heavy heavy
monster sound circus’ trekt meteen de grote schuif open met tijdloze
hits One Step Beyond, Embarrassment en My Girl (‘s Mad At Me). De olijke
Britten krijgen het publiek daardoor meteen op hun hand. Erg handig
gespeeld. Het typische accent en de grappige danspasjes stuwen de
entertainmentmeter fors omhoog. Maar toch blijven we wat op onze honger
zitten. Dit is leuk, maar tegelijk teveel vrijblijvendde variété. We
worden niet onmiddellijk bij de keel gegrepen en krijgen te vaak een
déjà-vu effect.
De scherpe, hoekige sound staat nog steeds overeind, maar we kunnen ons
evenmin ontdoen van de gedachte dat Madness zijn hoogdagen achter de rug
heeft. Dat belet niet dat Our House, The House Of Fun en Baggy Trousers
waarschijnlijk nog wel een aantal jaren meegaan. Met It Must Be Love
verdwijnen we in de donkere nacht, iets minder bevredigd… Tekst Ruud
Van De Locht; foto’s Patsie Borgers
