FESTIVALTERREIN, Benicàssim (Spanje)
18 juli 2010 (dag 4)
De buitenwereld lonkt weer als op zondagavond alle remmen in Spanje nog een keer los gaan. Straks, om één uur vannacht, staat Gorillaz op het programma. Eerst krijgen we nog Dizzee Rascal, Echo And The Bunnymen en Two Door Cinema Club voorgeschoteld. Voorzichtig maken we de balans al op: Wat is FIB Heineken, in de volksmond Benicàssim, toch een geweldig festival. Slapen? Dat doen we later wel.
Niet dat iedereen de slijtageslag van vier dagen feesten en weinig
slapen even makkelijk doorstaat. Verspreid over het festivalterrein, met
de Spaanse bergen op de achtergrond, liggen festivalgangers zondagavond
onbeschaamd hun roes uit te slapen. Soms onder een boom, soms midden op
de open vlakte. Het moet een vreemd gezicht zijn voor het Deense
rariteitenkabinet Efterklang. Het bandje, met een bonestaak als zanger
en een geweldig besnorde bassist – we zeiden het al: snorren zijn de
trend deze zomer – zat zes uur vast op het vliegveld van Kopenhagen en
kreeg uiteindelijk net buiten het festivalterrein een boete van de
politie voor te hard rijden. En dan staan er nog maar honderd mensen
voor je neus, die op deze vroege avond de zon trotseren en dan ook nog
eens zien dat er allerlei technische problemen zijn. Er is maar een
oplossing denkbaar: samenwerking. Het publiek is welwillend, de band
werkt hard en uiteindelijk zien we alleen maar lachende gezichten.
Dat geldt in nog veel grotere matere bij het optreden van Two Door
Cinema Club. Hun debuut werd door de serieuzere muziekpers afgeschilderd
als te makkelijk, maar zulke zuurpruimen missen de boot: zeker live
blijken nummers als Do You Want It All geweldig te werken. En alsof de
duivel er mee speelt heeft ook deze band problemen. Portemonnee kwijt,
telefoon kwijt, in het zwembad gegooid en uren onderweg: deze Ieren
zetten al deze zorgen om in een geweldig optreden waarbij we voor het
laatst de euforie zien die we na dit weekeinde zo goed herkennen.
Het gebeurt ook bij Dizzee Rascal, die wordt onthaald als volksheld –
maar jammer genoeg niet met zijn band naar Spanje is gekomen. Dat deed
hij op Glastonbury wél. Het hindert niet: zo’n nummer als Dance Wiv Me
slaat hier toch wel helemaal over de kop, inclusief door de lucht
vliegende rollen toiletpapier en het smijten van volle literbekers bier
(die hier € 7,50 doen.)
Eigenlijk missen we zulke euforie een beetje bij Gorillaz. Vooraf de
gedroomde afsluiter voor FIB Heineken, maar in praktijk valt het toch
een tikkeltje tegen, zeker voor de liefhebbers die de band al op
Glastonbury zagen. Snoop Dogg laat het afweten en dus kijken we om te
beginnen naar een video waarin hij rapt over de Plastic Beach die op de
laatste cd van Damon Albarns muzikale kindje centraal staat. De La Soul
en Bobby Womack, gekleed in gevangenisoutfit, zijn er vervolgens wel,
maar Mark E. Smith van The Fall is er juist weer niet.
Tegelijkertijd
komt een ouder nummer als Dare, dat toch alles in zich heeft om een
dansvloerhit te zijn, niet helemaal uit de verf. Shaun Ryder is te zien
op scherm en de beats knallen live niet genoeg om echt tot je door te
dringen. Dit Gorillaz is net te braaf, meer geschikt voor het theater –
zeker met al die geweldige visuals die alleen al de moeite waard zijn –
dan voor zo’n festival op zo’n belangrijk moment. Je voelt dat mensen
nog een allerlaatste keer uit hun dak willen gaan, maar ze weten niet
hoe.
Een kniesoor die daar verder nog over zeurt. We hebben sinds donderdag
al geweldige festivaloptredens achter de rug (Hot Chip, Mumford &
Sons, noem maar op) en kunnen ook vannacht nog de dansvloer op tot een
uur of zeven ‘s ochtends. Daarna wacht de taxi, terug naar het
vliegveld, terug naar het echte leven. Het zal wel even wennen worden.
Anton Slotboom
