FESTIVALTERREIN, Peer
16,17 en 18 juli 2010
Na de De Luxe editie van vorig jaar zou de organisatie van Blues Peer deze 26e editie een beetje gas terugnemen. Uiteindelijk kon ook de aflevering van dit jaar rekenen op, behalve ruim 20.000 bezoekers, de komst van grote namen op het gebied van bluesmuziek maar vooral aanverwante muzieksoorten.
De eerste (vrijdag-)avond is gewoontegetrouw een warming-up met enkele
nationale helden. Hombres Amplificados uit Antwerpen is de eer gegund om
te openen. Wie de band goed kent zal beamen dat deze keuze een meer dan
terechte is, aangezien het voortbestaan aan een zijden draadje heeft
gehangen. Eerder dit jaar kwam gitarist Karel Keustermans namelijk
plotseling te overlijden.
Grote verrassing is wellicht de samenwerking tussen Guido Belcanto &
Willy Willy, een samenwerking die in Nederland ongeveer gelijk staat
aan het nummer De Fles dat André Hazes ooit opnam met Herman Brood.
Uiteraard bijten deze uiteenlopende karakters elkaar niet, want blues
zit vol Liefde, Lust En Leed.
The Domestic Bumblebees doen met een mix van rock’n’roll en blues de
fifties herleven. Het trio was er indertijd niet bij maar neemt zijn
taak zeer serieus. Zelfs in Zweden gaat men zorgvuldig om met de
tradities van het rockabilly-idioom. Vermengd met een flinke scheut
blues wordt een breed publiek verblijd. De titel van het album Crying
For More slaat in dit geval op een groot gedeelte van het publiek dat er
inderdaad geen genoeg van krijgt.
Gene Taylor & CC Jerome’s Jetsetters hebben besloten om het niet
alleen bij een samenwerking in de studio te laten zitten. Voor Gene is
het een thuiswedstrijd. Afgezien van het feit dat hij hier woont is hij
diverse malen op het podium te zien geweest met niet de minsten. Vandaag
valt die eer aan CC Jerome’s Jetsetters ten deel, waarmee de
gemoedelijkste personality van het festival zich prima op zijn gemak
voelt. Down The Road Apiece op 78 toeren klinkt best lekker en ook het
eerbetoon aan Jerry Lee Lewis is mooi. Ze zijn blijkbaar ook On Fire.
DAG 2
De eerste grote dag mag door de ‘Beloftevolle Belgen’ van Ganashake
worden geopend. Het trio ziet de tent langzaam vol lopen, maar speelt de
spanning snel van zich af. We kunnen kritisch zijn over de presentatie
en over de vaart in het optreden, maar dat er potentie zit in deze jonge
honden is overduidelijk. De band is precies een jaar geleden opgericht!
Give Me Back My Wig en Graveyard Blues worden overtuigend neergezet.
Van Graveyard Blues naar One Foot In The Grave is dan een kleine stap.
Philip Sayce moet zich ook nog steeds bewijzen, maar daar staat een
rijkgevuld cv tegenover. De zanger/gitarist is echter niet voor één gat
te vangen en laat zich al helemaal niet in de blueshoek parkeren. De
keuze om Next To You van The Police van stal te halen en er vervolgens
een eigen draai aan te geven is voor Sayce de normaalste zaak van de
wereld. De drukte na afloop bij de merchandise zegt genoeg en ‘wij waren
er weer bij’.
De bluespuristen namen maanden geleden met een zuur gezicht kennis van
de programmering, maar met Magic Slim & The Teardrops worden zij
toch maar op hun wenken bediend. Slim heeft jaren geleden op Peer
gespeeld en niemand had toen durven dromen dat dit zich nog eens zou
herhalen. Er is met Raising The Bar zelfs een nieuw album verschenen
waarop de mississippiblues nog eens prima uit de verf komt. Dat geldt
ook voor het optreden, maar dat mag weinig verrassend genoemd worden. De
band doet nog steeds 3 tot 4 optredens per week en blijft zodoende
lekker warmgedraaid. Met een aankondiging waar menig zwaargewicht
topboxer van droomt loopt de 73-jarige Slim naar zijn stoel om er, net
als een groot gedeelte van het publiek, eens goed voor te gaan zitten.
I’ve Got The Blues klinkt de donkere stem waarna Going Back To
Mississippi een naderend afscheid lijkt te vormen. John Primer is er
niet meer bij maar The Teardrops begeleiden het zaakje op uitstekende
wijze.
Na twintig jaar wordt Peer nogmaals geconfronteerd met de New
Orleansklanken van Dr. John & The Lower 911. Big Gap? zoals op het
recente Tribal te horen valt? Right Place, Wrong Time lijkt meer dan
ooit van toepassing. Het is nog te vroeg voor de dokter, die zich
ongemakkelijk lijkt te voelen bij dit daglicht. De rituelen komen nu
eenmaal beter tot zijn recht in een donkere atmosfeer. De rook – het
rookverbod lijkt bij de zuiderburen niet van toepassing – biedt ook geen
uitkomst. Qualified en Tipitina van Professor Longhair klinken desondanks erg
prettig en naarmate het optreden vordert kunnen we zowaar spreken van
een energieke set van de Medicineman die in november zeventig jaar hoopt
te worden.
The Hoax is om een of andere reden nog nooit op Peer geweest. Beter laat
dan ooit, de band is weer alive & kicking en in bloedvorm.
Humdinger is tien jaar geleden uitgebracht en het lijkt even of de tijd
heeft stilgestaan. Gelukkig is er nog geen nieuw materiaal en krijgen we
een voorspelbare set met alle standaard grappen en grollen op het
podium. Nog nooit was voorspelbaarheid zo prettig. Voor verslag van dit
optreden, zie reviews van diverse eerdere shows.
Eigenlijk zou dit laatste ook voor de Fun Lovin’ Criminals gelden, maar
vorig jaar is er toch begonnen met het opnemen van nieuw plaatwerk
waarmee het excuus voor een tournee gerechtvaardigd lijkt. De echte
reden voor het optreden in Peer is de trieste afmelding van Jerry Lee
Lewis een paar dagen voor het festival. Met Whole Lotta Shakin’ Going On
wordt gepoogd de sceptici te overtuigen maar dat zal niet zo makkelijk
blijken. Er is tenslotte maar één Killer. Hoewel de band nooit enige
associaties met blues heeft opgeroepen past het optreden prima in de
brede programmering en wordt tijdens Scooby Snacks en The Fun Lovin’
Criminal wel degelijk overtuigd.
Admiral Freebee is bezig met een enorme opmars in de Lage Landen en ver
daarbuiten. In Nederland was de admiraal recentelijk op Parkpop te zien
als ‘grote’ onbekende hoewel de clubshows van deze Belgen gemakkelijk
uitverkopen. In het thuisland is men maar wat trots op deze band en
wordt de tweede dag als headliner afgesloten. Met blues heeft het weinig
te maken, al worden de grote bluesnamen wel genoemd. Na een prima start
lijkt het heilige vuur snel gedoofd en slaat de verveling toe bij
publiek en band (het stoeltje op het podium moet er zelfs aan geloven)
waardoor de gospel in John The Revelator niet het gewenste effect
krijgt.
DAG 3
De derde dag krijgt met Ben Prestage de bluesopener die men zo graag
wenst. I’m Ready klinkt het vroeg op de dag en de Hipshake brengt het
overwegend statische publiek zowaar in beweging. Het kraakt, knort en
piept maar de retestrakke, rauwe mississippiblues kan op veel bijval
rekenen en de tent is aanzienlijk meer gevuld dan de vorige dag. “Met op
drums… Ben Prestage!, op slidegitaar… Ben Prestage! en op vocals…
Ben Prestage!” kondigt Ben zijn eigen onemanband aan. Hij doet het
allemaal zelf en blijkt uiteindelijk ook nog eens zijn eigen roadie te
zijn.
Met het optreden van Moulin Blues nog vers in het geheugen kon ook
Imelda May al op een groot enthousiasme rekenen. Go Tell The Devil I
Don’t Want To Go Hell, aldus de oogverblindende Ierse schone die het
duidelijk goed naar haar zin heeft maar nog al eens vervaarlijk uit de
hoek kan komen. I’m Cool With A Shotgun en Johnny Got A Boom Boom doet
zelfs de stoere hillbillies achterover deinzen. Tainted Love wordt
herkend en meegezongen. Het belooft een feestelijke dag te worden. Train
Kept A Rolling’ is al vaker gedaan maar May en haar band weten met
swingende rock’n’roll de boel goed los te krijgen.
Met dat ‘loskrijgen’ hebben Dwayne Dopsie & The Hellraisers ook geen
enkele moeite. Een uurtje zydeco vermengd met funk, hiphop en r&b
is garantie voor succes. Het is wonderbaarlijk hoe eigentijds deze
traditionele muzieksoort een eigentijdse uitvoering krijgt en overeind
blijft. Alex McDonald weet met spectaculair washboardspel uitzinnige
reacties los te krijgen maar ook Dwayne, die zijn accordeon bijna uit
zijn voegen doet scheuren, en zijn swingende begeleiders blijven niet
onbetuigd. Met Kool & The Gangs Ooh La La La Let’s Go Dancing in een
zydeco-jasje worden ook de achterste zitplaatsen bereikt.
De strakke dienstregeling geeft aan dat het tijd is voor de soultrain en
er is geen tijd te verliezen. Ook Eli ‘Paperboy’ Reed speelde in Ospel
tijdens Moulin Blues en ook nu klonk tijdens het intro van zijn
toetsenist het luide Come And Get It! gelijk aan de titel van zijn
laatste album. Met The Satisfier introduceert Reed zichzelf nogmaals,
maar ondanks de enorme inzet en energieke performance loopt het volk nog
niet warm voor de rasentertainer. De verwijzing naar Sam Cooke komt
niet uit de lucht vallen wanneer Twistin’ The Night Away door de
festivaltent galmt waar de vonk langzamerhand lijkt over te slaan.
Hiermee vormt het optreden van Paperboy de perfecte opwarmer voor de
volgende act.
Booker T. heeft zijn MG’s ingeruild voor een stel nieuwe muzikanten maar
de zwarte muzikale erfenis is bij hem nog steeds in veilige handen.
Uiteraard ontbreekt zijn eigen Green Onions niet maar behalve zijn
laatste, zeer succesvolle album Potato Hole wordt een bloemlezing
gegeven uit de talrijke samenwerkingen waaraan Booker T. zijn naam
verbond. Ain’t No Sunshine? De tent staat bijna in brand vanwege de hete
zon die de gehele dag op het dak schijnt. Sittin’ On The Dock Of A Bay
en Take Me To The River worden massaal meegezongen. Het is maar goed
ook, want Booker T. zelf is nauwelijks verstaanbaar.
Tijdens Hold On I’m Coming landt tweehonderd meter verderop een
helicopter met een bijzondere man, voorzien van hoed en zonnebril, aan
boord. Vermoedelijk is het volume op last van deze persoon ietsje
teruggedraaid. Het zou ons niets verbazen.
Zou Van Morrison wellicht niet geweten hebben dat hij op een festival
speelde? Vreemd, aangezien hij hier negentien jaar geleden ook al eens
stond. Het besluit om tijdens zijn optreden de bar dicht te houden lijkt
met deze warmte te gek voor woorden en brengt vanzelfsprekend grote
consternatie teweeg. Sterker nog, het voornamelijk Belgische publiek
ontvangt het ‘fuifnummer bij uitstek’ op een dusdanig striemend
fluitconcert dat na Brown Eyed Girl, het tweede nummer van de set, wordt
teruggekomen op de eis van de 64 jarige Noord-Ier. Inmiddels is dan het
videoscherm weer aangezet zodat men achterin de tent nog iets kan
meekrijgen van het podiumgebeuren.
Tot groot genoegen van velen wordt de nadruk gelegd op veel werk uit de
jaren zeventig en de verzoening lijkt bijna compleet tijdens Have I Told
You Lately That I Love You? Fraaie meneer die Van Morrison, het
moet natuurlijk wel van twee kanten komen. Toegiften blijven uit,
misschien dat er ergens anders nog een fuif is? Na de afsluiter Gloria
en een keurig (gemeend?) “Thanks for letting us play” vliegt Van met
zijn helicopter weg om zeer waarschijnlijk nooit meer terug te keren.
Het contrast met Morrison die Peer probeert droog te leggen en de
afsluitende act is groot. Canned Heat heeft ooit zijn naam ontleend aan
een song over een alcoholist die zich probeerde te verwarmen met ‘canned
heat’, een alcoholprodukt in blik gebruikt voor verwarming. Meteen
wordt de grote troef On The Road Again uitgespeeld. Terwijl menig
bezoeker daad bij het gezongen woord voegt valt nog na te genieten van
de zingende drummer Adolfo ‘Fito’ de la Parra en de legendarische
muzikanten waarvan er slechts enkelen bij waren tijdens het Woodstock
festival. De intense levenswijze van de band heeft grote gevolgen gehad.
Tijdens Goin’ Up The Country blikken wij elders terug op een intens
weekend in Peer. Jeroen Bakker
