EFFENAAR, Eindhoven
29 juli 2010
De frontman van Black Flag en The Rollins Band schuimt al sinds jaar en dag de podia af om zijn spoken word te verkondigen. Voor de tweede keer in dertien maanden is hij te gast in de Effenaar, waar hij zijn belevenissen verpakt in een lang humoristisch verhaal. Tegelijkertijd zet hij de zaal tot nadenken en spoort hij aan om in actie te komen.
Als je op YouTube oude Black Flag filmpjes bekijkt, blijken Rollins’
houding en de manier waarop hij zijn microfoon vasthoudt vrij weinig
verandert. De zweetdruppels die uit zijn gebogen elleboog vallen
spreken boekdelen voor deze ongemakkelijk lijkende houding. Rollins
schreeuwt tegenwoordig wel een stukje minder en blijft netjes achter de
monitoren op het podium staan. Zijn temperament is hij zeker nog niet
verloren en met de energie die uit de man komt zou je zo tien
waterpompen in Zuid-Afrika kunnen aandrijven.
Een van zijn meest intrigerende verhalen van vanavond gaat over Rollins’
bezoek aan Zuid-Afrika en de Nelson Mandela Foundation. Hij mag overal
komen waar Mandela ook is geweest (tot in Mandela’s kantoor aan toe),
maar de man een hand schudden zit er niet in. Jammer voor Henry, maar de
boodschap die hij ons wil meegeven is dat Zuid-Afrika het perfecte
voorbeeld is van een land dat lang gevochten heeft voor de vrijheid die
het nu heeft en flink in ontwikkeling is.
Hij vertelt ook dat zijn eigen land Amerika op sommige vlakken nog een
lange weg te gaan heeft. Homofobie viert nog hoogtij in sommige staten.
Om dat te illustreren haalt Rollins het voorbeeld aan van een
schoolbestuur dat het eindejaarsfeest annuleert, omdat een studente haar
vriendin wil meenemen in plaats van een jongen.
Het zijn niet zozeer de grappen en oneliners waarmee Rollins de lachers
op zijn hand krijgt, maar de manier waarop hij vertelt en hoe hij
situaties naspeelt. De grappigste stukken zijn de auditie en opname van
een rol als neo-nazi, de speech die hij moet geven bij een
diploma-uitreiking op een universiteit, het jennen van president Than
Shwe van Birma en het half uur dat hij uittrekt over masturberen,
terwijl dit woord niet genoemd wordt.
Dit laatste stuk is verweven met zijn gastrol als jurylid in RuPaul’s
Dragqueens Race en is het een hoogtepunt van de show. Rollins is er een
meester in om de kijker hetzelfde gevoel te geven als hij zelf had
tijdens de geschetste situatie. Naast zijn energie is dat zijn kracht
als spreker.
Rollins is bewust bezig om de zaal tot op het bot te vermoeien. Na drie
uur zitten op klapstoeltjes voel je je zitvlak nauwelijks meer en
Henry’s gehemelte moet wel uitgedroogd zijn, aangezien er geen slokje
water aan te pas is gekomen. Voldaan is hij wel na drie uur, en het
overgrote deel van de zaal is dat eveneens. Maurice van der Heijden
