FESTIVALTERREIN, Lokeren
30 juli 2010
Big2 en Willy zijn twee nederhoppers die zich The Opposites noemen en er duidelijk zin in hebben. "Gooi die handjes in de lucht" klinkt het wel om en bij de twintig maal gedurende hun openingsset van de Lokerse Feesten, editie 2010. Veel verder dan de eerste tien rijen reikt de feedback, die de twee van het publiek krijgen, echter niet.
En daar kunnen we volledig in komen, want van enige opwinding is geen
sprake tijdens dit concert. De hiphop-clichés slingeren wild in het rond
en transformeren dit concert in een vrij vormeloze brij. Enkel Licht
Uit overstijgt dit niveau enigszins. De verwachtingen waren
hooggespannen, maar ze werden helaas niet ingevuld.
Bij het woordje ‘reünie’ krijgen we meestal een lichte huiver over ons
heen. In het merendeel van de gevallen blijkt dat helaas ook terecht. De
Wu-Tang Clan wordt in de programmabrochure omschreven als "de
belangrijkste en meest legendarische rap-act van de laatste 20 jaar." Ik
hoop dat dit promotionele bluf is. Zoniet, dan zit de hiphop in een erg
benarde crisis. RZA, GZA, Raekwon, Ghostface Killah, Inspectah Deck,
Method Man, U-God en Masta Killa rijgen alweer de ene saai song aan de
andere. Het enige wat onze aandacht scherp houdt, is de bijwijlen
opwindende lichtshow. Bovendien hebben de heren nog torenhoge ego’s ook,
want fotograferen of filmen is uit den boze en op tijd komen is er
vanavond niet bij…
Gelukkig is het dan tijd voor de enige echte Dizzee Rascal. De man
overtuigde ons al helemaal in Glastonbury en vanavond staat hij er
opnieuw. Zijn cocktail van hiphop, drum&bass en ragga brengt voor
het eerst deze avond het hele festivalterrein in beweging. Het mooie aan
Dizzee is dat zijn militantisme zo authentiek overkomt. Bovendien hier
geen overbodige poses maar een man die in zijn Spurs-basketshirt als een
jonge, tomeloze gozer over het podium raast. Jus’ A Rascal is in korte
tijd uitgegroeid tot een echte anthem. Bovendien weet hij het publiek
als geen ander te bespelen. Tijdens afsluiter en tophit Bonkers stuitert
Rascal als een losgeslagen elastieken poppetje over het podium. Even
later heeft Dizzee de eerste publieksprijs van deze Lokerse Feesten
binnen.
Leftfield zijn oude bekenden die als één van de grondleggers van
intelligent dance music en progressive house worden beschouwd. Hun mix
van house music met dub en reggae, en de aanwezigheid van gastvocalisten
tijdens hun liveshows, maakten vooral in de jaren negentig furore. Met
Open Up, een samenwerking met John Lydon, scoren ze hun eerste
wereldhit. En debuutalbum Leftism uit 1995 geldt nog steeds als één van
de succesvolste en meest bepalende dance-albums van de vorige eeuw. Een
hele verantwoordelijkheid om te torsen dus. Maar hun ‘examen’ tijdens de
Lokerse Feesten is meer dan geslaagd. Hun set vangt aan met een
bevreemdend lichtspel en een zachtaardige ‘big bang’. Vibrafoon, drums,
een Apple-laptop en een blonde, langharige zangeres die zowel voor haar
fysionomie als vocale kwaliteiten een grote onderscheiding verdient,
zorgen voor een erg aangename set. Die neigt het ene moment wat meer
naar ambient om over te gaan in een bedwelmende trance en te eindigen in
een dansfestijn. Conclusie: Leftfield klinkt nog even tijdloos als
voorheen en kan nog wel enkele decennia mee.
tekst Ruud Van De Locht; foto’s Patsie Borgers
