{mosimage}FESTIVALTERREIN, Kiewit-Hasselt
21 augustus 2010
Bij aanvang van dag drie likt Pukkelpop nog steeds de wonden die de pijnlijke zelfmoord van Charles Haddon, zanger van het Britse elektrorock-gezelschap Où Est Le Swimming Pool naliet. "Triest en tragisch, but the show must go on", reageerde Chokri Mahassine logischerwijze. En die show gaat weeral zinderend van start met Gogol Bordello; een regelrecht antidepressivum dat opzwepende gypsypunk en balkanbeats de hemel in schiet.
{mosimage}
Qua live entertainment is dit een regelrechte topper. Ze gaan tekeer als
een bende losgeslagen Roma-zigeuners of Zapatero-guerillero’s.
Strijdvaardig maar vredelievend zoals hun levensgrote logo het aangeeft:
een katapult in de vorm van een vredesteken.
{mosimage}
Twee maand geleden zagen we The National nog schitteren in Glastonbury.
Benieuwd of ze die ‘tour de force’ een verlengstuk kunnen geven. Lang
blijft zanger Matt Berninger het antwoord niet schuldig. Met zijn
baritonstem houdt hij ons onmiddellijk in de ban. Berninger roept niet
enkel regelrechte melancholie op met zijn songs; hij is de absolute
verpersoonlijking van onbevredigd verlangen. Tegelijk toont hij de
intensiteit van Ian Curtis in zijn allerbeste dagen. Buitengewone
prestatie…
Even de wei oversteken richting Dance Hall om te checken of de
Soulwax-brothers nog steeds op scherp staan. Aan populariteit hebben ze
alvast niets ingeboet want ze kunnen de tent zonder probleem twee- tot
driemaal vullen. Het recept blijft dus succesvol maar we missen stilaan
creatieve inventiviteit. De Gentse broers moeten zich ervoor behoeden
dat ze geen commerciële gimmick van zichzelf worden, die enkel nog
geldgewin nastreeft. Een lichte afknapper.
{mosimage}
Op het hoofdpodium warmt Josh Homme intussen stembanden en gitaren op.
Queens Of The Stone Age grossiert vanavond opnieuw in meerlagige
macho-gitaar/stonerrock met diverse gezichten. Maar alhoewel The Lost
Art Of Keeping A Secret een ongelooflijk heerlijk nummer blijft, dringt
de routine vervaarlijk in hun set. Bovendien geloven we Homme niet echt
wanneer hij zegt "I’m having big fun". Ontsporing tussen woord en
non-verbale communicatie, weet je wel? En opnieuw: waarom moet dat
geluid zo oerend hard? Begrijpe wie kan…
Het laatste Club-concert van Pukkelpop 2010 is voor Yeasayer, dat op de
liefde van menig muziekjournalist kan rekenen. Ze komen weifelend en
schoorvoetend op gang en slaan aanvankelijk bijzonder weinig gensters.
Maar gestaag gaat de fun-meter in stijgende lijn dankzij de vrolijke
stemmetjes – vooral die falsetto van Chris Keating klinkt erg grappig –
en de prominente rol die de pianist voor zich opeist. De etnische
invloeden en Afrikaanse ritmes zorgen voor een swingende Club-tent.
{mosimage}
De absolute afsluiter van deze editie is voor 2manydjs en de
vuurwerkmakers. Het einde van een turbulente maar geslaagde zilveren
Pukkelpop!
Tekst Ruud Van De Locht; Foto’s Patsie Borgers
