MELKWEG, Amsterdam
25 Augustus 2010
Eindelijk is Thrice weer eens op het vasteland van Europa. Lowlands werd overgeslagen, maar het Belgische Pukkelpop mocht ze wel ontvangen. Voor de Nederlandse fijnproevers is er gelukkig een clubshow, eigenlijk natuurlijk beter dan een festivalset van drie kwartier.
Maar eerst komt vanuit Groningen A Liquid Landscape, dat een gewaagde mix maakt tussen Cave In en Khoma. Door de gitaarpartijen van Niels van Dam doen ze af en toe zelfs aan de cleanere momenten van Opeth denken. Het uitgangspunt is beslist alternatieve rock, maar met de progressievere momenten gooit de band het toch net over een andere boeg.
De stem van zanger Fons Herder komt pas na tien minuten goed uit de verf, maar gelukkig bestaat het eerste deel van de set vooral uit sferische instrumentale rock waarbij de combinaties nog niet altijd even catchy verlopen. Kortom: de ideeën zijn prima, de samensmelting laat soms nog de wensen over. Het afsluitende rustige niemendalletje hadden ze ook beter achterwege kunnen laten.
Vier jaar geleden stond Thrice voor het laatst in de Melkweg, maar een volle zaal laat zien dat Nederland de band nog niet vergeten is. Met All The World Is Mad en Weight van het laatste album Beggars schieten de Amerikanen gelijk uit de startblokken. Direct is het geluid kraakhelder waardoor de prachtige gitaarmelodieën en de emotionele stem iedereen inpakt.
Daarna gaan we langzaam terug in de tijd via het titel nummer van The Artist In The Ambulance, Vheissu (het verslavende gitaarloopje in het einde van Of Dust And Nations is geweldig) en de twee Alchemy Index albums (met Firebreather als uitschieter). Welk album er ook bijgepakt wordt, elke track blijft pakkend en een eigen gezicht bevatten.
Natuurlijk is zanger/gitarist Dustin Kensrue het gezicht van de band, maar de kracht van Thrice is toch het collectief. Neem nu de piano partijen, gespeeld door gitarist Teppei Teranishi in Circles, of zijn virtuoze gitaarspel dat elk nummer prachtig inkleurt. De bass en drums vormen de perfecte fundering zodat het bovenstaande duo vrij spel heeft.
Toch komt het gezelschap een tikkeltje routineus en nonchalant over; een zangpartij wordt half ingeslikt of een drumritme komt niet helemaal uit de verf. Maar dit neemt iedereen voor lief, vooral als op het einde meezinger Image Of The Invisible en het oudje To Awake And Avenge The Dead van The Illusion Of Safety wordt ingezet.
Met Helter Skelter wordt een Beatles song naar 2010 getranformeerd en het Thrice jasje staat ‘m prima, maar de tweede toegift is toch een stuk interessanter. Beggars is net als op het laatste album ook live de perfecte afsluiter en is tevens het voorbeeld van de dynamische balans tussen de ingetogen en extraverte momenten waar Thrice constant tussen laveert. Maurice van der Heijden
