DB’s, Utrecht
28 augustus 2010
Footprints In The Void is een nieuw initiatief waarbij duistere avonden worden georganiseerd in de Utrechtse dB’s. Muziek die ergens tussen de scheidslijn van noise, hardcore, doom- en black metal balanceert. Als het maar donker en zwart is.
De eerste avond wordt geopend door het Nederlandse Funus, dat het moet
hebben van atmosferische black metal gecombineerd met de typische
rockende riffs van het Zweedse Shining. Inclusief keyboards wordt een
donkere sfeer opgeroepen Die raakt aan Wolves In The Throneroom en het
eerder genoemde Shining. De lange nummers bieden niet altijd houvast en
ze kunnen dan ook een stuk pakkender als er minder ideeën in gestopt
worden.
Het grote hekelpunt is echter de zanger die qua stem en uitstraling wel
heel erg op Niklas Kvarförth probeert te lijken. Deze fanboy steekt meer
sigaretten op dan er nummers worden gespeeld maar dooft ze niet op zijn
arm voordat hij ze weggooit, iets wat zijn voorbeeld wel graag doet.
Zijn zangkleur is erg rauw en ziek, wat natuurlijk bij deze muziek past.
Wel is het aan te raden om de psychisch gestoorde klanken (waar
Kvarförth patent op heeft) beter te doseren, nu klinkt het overdone.
Kortom, Funus is een talentvolle band, maar mag nog iets beter naar het
songmateriaal kijken en de zanger kan beter zijn imitatierol achterwege
laten.
Het Nederlandse Fehler staat de laatste jaren vaker op soortgelijke
bills en bewijst nog steeds groeiende te zijn. Sterker nog, de raggende
d-beat gecombineerd met de Entombed en Cursed donkerheid klinkt vandaag
opgefokter dan de eerdere keren dat ik de band zag. Het geluid staat dan
ook lekker lomp afgesteld en niets kan de zegetocht belemmeren. Of toch
wel?
Drie nummers voor het einde trapt drummer Ruud door de bassdrum waardoor
de trein stokt. Het is echt zuur dat dit nu net vandaag gebeurt.
Relatief snel pakt het drietal de draad weer op, maar de energieke drive
wordt niet voor honderd procent hervonden. Het laatste nieuwe nummer is
overigens een stuk dissonanter en trager, wat de afwisseling ten goede
komt. Als zanger/bassist Freek met zijn verbeten uithalen net wat langer
voor de microfoon blijft plakken en de drums in de maat blijven tijdens
de overgangen dan voorzie ik nog een mooie toekomst voor Fehler.
Het Franse Celeste is 700 kilometer komen rijden om een show in de
Domstad te spelen. Het duurt lang voordat het geluid is afgesteld maar
dan kan de rookmachine op volle toeren gaan draaien en worden de
mijnwerkerlichtjes opgezet. De alles verzengende muur van geluid komt nu
eenmaal het beste tot zijn recht in een mistige zaal.
De mix van screamo en black metal is vanavond toch niet zo overrompelend
als op een eerdere show of op de platen Misanthrope(s) of Morte(s)
Nee(s). Al vlug is de rook verdwenen en ook zijn de gitaaraccenten in de
chaos en misère niet duidelijk waar te nemen. Als er dan een snaar
knapt is het moeilijk om de wervelwind te handhaven en als luisteraar in
de lastig doordringbare sound te komen. Naar het einde toe lukt dat
toch nog vrij aardig en is het genieten van de massieve schelle sound,
waarbij het vrijgekomen geluid van het afranselen van de drumbekkens een
hoekpunt vormt in het concept, samen met de snerpende gitaar-riffs en
zang.
Met een nummer van het laatste album Morte(s) Nee(s) sluiten de Fransen
deze eerste editie in stijl af. De tweede editie met Alkerdeel,
Machinist en Anaphylactic Shock staat in al in de steigers; benieuwd of
het dan net zo goed en druk wordt. Maurice van der Heijden
Gerelateerde berichten:
- Lanz – Incinerator The New Church: ‘De obscuurste act van Nederland’
- Shining (NO) in Doornroosje: chaotische hardcore en oude jazz met een tien voor energie
- Gepassioneerd Absu sluit A Late Night Black Metal Massacre in stijl af
- Agalloch is ontketend
- Wolves In The Throne Room veroorzaakt muzikale lawine in Tivoli
