Vrolijk dansen in de regen op Westerpop 2010

FESTIVALTERREIN, Delft
28 augustus 2010

Als Cowboy Henk, oftewel presentator van Westerpop 2010 René Steijger, het publiek begroet met “Hallo verzopeh kattuh!” weet je dat het een goeie festivaldag is. Het sleutelwoord van de zaterdag van Westerpop was tweeledig: zon en regen. De regen kwam pas nadat je de hele middag met je hoofd in de zon had gestaan, maar toen het kwam, kwam het hard.

Advertentie

Na de klok van half acht losten de donkere wolken die langzaam over het festivalterrein waren binnen geslopen hun belofte in en was je binnen twee minuten tot op het bot doorweekt. Dat deerde menig bezoeker echter niet, en zo hoort het. Doorbijten en hardcore genieten van bands met eenbiertje in je handen. Afdrogen doe je thuis maar.

Kamer van Dopehandel
De eerste act van de dag is het uit Delft afkomstige hiphopgezelschap Kamer van Dopehandel. Leuke naam, maar daar blijft het een beetje bij. De beats zijn te overheersend, de rap vaak slecht te verstaan. Jammer, want het smaakt op zich naar meer. Zeker de goed gevonden titels als Inspirationeel Dimlicht mogen er zijn. De zangeressen daarentegen zingenvaker vals dan dat ze toon weten te houden. De attributen die ze erbij slepen verbloemen misschien dat ze nog wat vorm missen, maar zijn wel jolig. Zo wordt bij elk nummer een groot bord met daarop de titel getoond, en veranderen de zangeressen van haarkleur als het bij het nummer past. Voor de volgende keer: de zangeressen op les en het geluid wat beter afstellen, en dan komt het vast goed.

Kapthijn en Mitss
Neem dan nieuwkomers Kapthijn en Mitss, winnaars van de High School Music Competition 2010, die act de présence geven op het kleine Stage Europe Network naast de mainstage. Stiekem zijn ze zelfs veel beter dan de Kamer van Dopehandel. Vooral het houseachtige nummer getiteld Kapsalon, over het gelijknamige gerecht, is ontzettend grappig. Alleen nog wat variatie in de tekst en ze kunnen zo Watskeburt van De Jeugd van Tegenwoordig van hun troon stoten. Van alle bands van dit podium zijn zij de uitblinkers, voor wie de roem lonkt.

Moss
Moss opent zijn set met het sferische Apparatos en laat Westerpop rustigmeedeinen na de brute beats van de voorgangers. De echte fans juichen uitbundig na elk nummer, maar pas na de eerste helft van de set komt ookde rest van de toeschouwers los op de stemmige rock à la Fleet Foxes meets The National. Dan pas knalt Moss er wat uptempo nummers in en kunnen we een beetje bewegen in plaats van stilstaan en luisteren. Als ze ’s avonds in het schemerdonker hadden gespeeld was het misschien beter uit de verf gekomen dan nu, ondanks het optimale geluid. Chapeau voor heldere zang en puntig spel.

Laura Jansen
Wie kent haar niet? Wicked World, Single Girls, ze gaan erin als zoete koek. Jansens inmiddels vaste begeleidingsband, met daarin onder andere JanPeter Hoekstra, bekend van Krezip, The Sheer en tegenwoordig ook Guild Of Stags, speelt wonderschoon ingetogen op zijn gitaar. Eigenlijk klopt alles wel, maar Laura is wellicht te zoetgevooisd voor de festivalweide, hoewel het publiek goed meedoet als ze erom vraagt. Wederom een act die beter in een zaaltje gezien kan worden. Haar kraakheldere stem moet wel worden geprezen, ze zingt iedereen het gras uit.

Guy Forsyth
Slechts drie man sterk met vrouwelijke drummer, wel all the way from Austin, Texas, bevolkt Guy Forsyth de mainstage rond het avondeten. De festivalkrant omschrijft dit tijdstip als het legendarische bluesuurtje,en blues maken kan deze man wel. Ook uit de festivalkrant: Guy Forsyth heeft geen versterking nodig om te kunnen overtuigen. Dat onderschrijft ondergetekende helaas niet, want hoewel het inderdaad geniaal is om een man achter een microfoon met enkel een strijkstok op een zaag – de zingende zaag, jawel! – te zien, missen er gierende gitaren. Die komen gelukkig bij Tattletale. De Stille Fanfare, die de hele dag zonder één noot te spelen over het festivalterrein banjerde, mag ook nog even opdraven voor een gastoptreden, en wordt hierin vergezeld door Forsyths tubaspeler. ‘At the end of the show the Silent Marching Band will be selling cds over there’, grapt Guy nog even. Zichtbare blijheid bij zowel publiek als artiest maken dit een prima optreden.

Moke
Hoe goed ze ook zijn: dit trucje kennen we nou wel. Zwarte kledij, blik op oneindig, Phils eeuwige zonnebril. Ook het publiek reageert niet meerzo enthousiast als eerst. Of zijn er nu toch nog mensen die Moke voor het eerst zien? Nummers als This Plan en Last Chance blijven goed, dat wel. Pas bij Switch en Here Comes The Summer gaat het echt los. Grappig detail: zanger Felix Maginn draagt witte sneakers onder zijn zwarte maatpak. Begint de klad er toch in te zitten? What would Lagerfeld say? En toch geldt: waar Moke speelt is het feest. Als festivalact misstaan ze eigenlijk nergens, en ze spelen altijd prima. Nou nog een nieuw albummet nieuwe hits, en ze kunnen weer een paar jaar door zonder te hoeven teren op ‘dat ene nummer van het voetbal’.

The Asteroids Galaxy Tour
Door Steijger steevast uitgesproken als ‘de Esteroits Geleksie Toeâh’. Blije pop uit Denemarken kan toch niet zorgen dat de regen ophoudt. Het komt inmiddels met bakken uit de hemel. Zangeres Mette Lindberg danst alsof er niets aan de hand is in haar glitterpakje, maar echt spetteren doet het – op het podium – nog niet. Bekendste nummer Around The Bend issamen met nieuw werk aan het einde hoogtepunt van de set. Lekker dansenin de regen is het devies. En dat doen we dan maar ook, met bliksemschichten erbij of niet. Volgende keer in de zon, dan is het vasthelemaal feest.

Triggerfinger
En ineens staat het vol met echte fans die massaal naar Delft zijn gekomen voor Triggerfinger. De Belgen brengen ons in vervoering met snoeiharde rock en een helse lichtshow. Eerder nog, toen de hemel plots een zwembad over Westerpop leeg goot, merkte zanger Ruben Block backstage droogjes op ‘Amai, da’s regen, hè?’ Nu zweept hij het publiektot zwetens toe op met zijn gegil in First Taste. Bassist Monsieur Paulstaat zo vast dat het lijkt alsof zijn voeten in cement gegoten zijn, enkel zijn hoofd dreunt mee. Gewoon maximaal rocken, simpeler en beter kan het niet vandaag. Topband.

Le Caravane Passe
Bij deze band, gevormd uit vijf idiote Fransozen met een scala aan muziekstijlen waar het gemiddelde orkest van moet slikken, moet je denken aan een kruisbestuiving van balkan beats en Franse pop, met een flinke dosis Gogol Bordello. Het kan niet anders dan dat het vanaf minuut één keihard feest is in de regen. Want ja, die regen blijft maar komen. Het aantal bezoekers, dat niet eens zo heel erg is uitgedund, danst nog even vrolijk verder. Rare jongens, die Fransozen, maar een feestje bouwen kunnen ze wel. Dag Westerpop, opdat het volgend jaar droog blijft! tekst Judith Laanen; foto’s Arthur Koppejan

Meer foto’s? Klik hier!