Arcade Fire weggejaagd door regen op Rock en Seine

DOMAINE NATIONAL DE SAINT-CLOUD, Parijs
31 augustus 2010

Het is slecht weer deze zomer. Niet alleen in Nederland, maar ook zuidelijker: in Parijs kunnen ze er sinds dit weekeinde over mee praten. Zondagavond moest het optreden van Arcade Fire op Rock en Seine, een driedaags festival met onder meer Beirut en Roxy Music op de poster, zelfs plotseling worden afgelast nadat een gigantische hoosbui doorspelen gevaarlijk had gemaakt.

Advertentie

De vijfendertigduizend festivalgangers – we zien Fransen, maar ook Engelsen en een enkele verdwaalde Nederlander in een Concert At Sea-trui – worden er totaal door verrast en kunnen geen kant meer op. Doorweekt verlaten zij het festivalterrein. Rock en Seine telt drie podia, duurt drie dagen en begint zondag nog keurig met zon als The Temper Trap op de planken stapt. Sweet Disposition, zo heet hun zoete hit, maar in Parijs gaan alle registers open. De Parijzenaars, sommigen met een stokbroodje mee naar het festivalterrein, wrijven de slaap uit de ogen. Is dit een goede start van de dag? Je kunt het je afvragen.

Sommige festivalgangers gaan op zoek naar oordoppen. Anderen beproeven hun geluk elders op het terrein, waar veel te doen is. Er is een fototentoonstelling, je kunt uitrusten in een bar van Heineken en in de kolossale stand van Converse kun je tafeltennissen, leren dj’en en je wagen aan graffiti. Dit is Lowlands opzijn Frans!Al is er wel een verschil met Lowlands: hier staan Arcade Fire en Eels wel op het programma.

Eels komt als eerste aan de beurt, en net als tweedagen later in Paradiso ziet E er uit als een struikrover. Een witte overall, een bandana en een zonnebril verhinderen dat we te zien krijgenhoe E zich voelt. Gelukkig krijgen we dat wel te horen, want E is voor zijn doen verrassend spraakzaam. Merci beaucoup, spreekt hij ons toe, voordat hij grapjes begint te maken over zijn bandleden en zich verliestin een zeer fel Looking Up, E’s eigen ode aan het leven. Met een houterig dansje hupst hij van het podium.. Indrukwekkend.

Dat is het optreden van wonderkind Beirut ook. Dit mannetje is piepjong en verlegen, maar hij leidt met prachtige onvaste stem zijn band door liedjes die prachtig nostalgisch zijn. De balkan vibe gaat er in Parijs in als koek, want er is geen doorkomen aan. Wie te laat is moet toekijken van ver achter de geluidstoren hoe Beirut wars van platte retoriek toch het publiek voor zich wint.

Op het terrein net buiten Parijs, in een nationaal park en wonderschoon,wordt het dan al wat kouder. Bovendien moeten we kiezen. The Ting Tingsof Wave Machines? We gaan voor de laatste, op het kleinste podium tussen de bomen van het park. Veel wijzer worden we niet, want Wave Machines uit Liverpool is nog te jong om echt indruk te maken. Het ene nummer klinkt als Efterklang, het volgende als Hot Chip zonder ballen: een echte ontdekking van de dag wordt dit niet.

Een ontdekking is Roxy Music vervolgens ook niet. Het waait akelig, maarvan regen is nog geen sprake, als Bryan Ferry op de planken staat. Is er een coolere rockster dan Ferry, ook al is deze Brit inmiddels oud en toe aan een standaard waar zijn teksten keurig in een mapje op staan? Inzijn prachtige pak met stropdas maakt hij een gracieuze indruk. Met eenhandvol achtergrondzangeressen richt Ferry zich niet op plat populisme,maar op het uitdiepen van de stijlvolle pop waar ze in de jaren tachtigfurore mee maakten. Aalglad, dat is het zeker, maar voor de jeugd ook deels een eye-opener. Hier wordt heel beheerst heel goed muziek gemaakt,zonder knieval om populair te worden bij een jonger publiek.

En dan gebeurt waar de vijfendertigduizend festivalbezoekers al een heledag, misschien wel een heel weekeinde, naar uitkijken. Arcade Fire! De band stond niet op Lowlands en dat doet pijn als je ziet hoe goed de groep uit Canada is geworden. Het is alsof je naar U2 staat te kijken, zo klaar voor het grotere werk blijkt Win Butler te zijn. Zeer gedreven vliegen de alternatieve hits ons om de oren. We Used To Wait, Modern Man, Rococo, het met een sneer aan de Franse kolonisten gebrachte Haiti:dit is puur popgoud. Maar het wordt kouder en kouder en net als ook de journalisten staan te klappertanden begint het verschrikkelijk te regenen. Verschikkelijk is ook echt verschrikkelijk: de regendruppels spatten alle kanten op.Dus ook op het podium, en daar ontstaat paniek. Win Butler zegt plotseling – na We Used To Wait - dat de band niet meer verder mag. Verbaasd verdwijnt Win van de planken en vliegt er een team van het festival het podium op om alle apparatuur af te dekken met plastic zeilen.

Het is een bizar gezicht, en pas na tien minuten met alleen het geluid van de regen gebeurt er iets. Het is Win die achter de schermen naar verluidt weigert te stoppen. Met horten en stoten leidthij zijn band en Beirut het podium op om nog een nummer te spelen. Verantwoord of niet, dit is een geweldig kado voor de festivalgangers die wel hebben doorgezet. Wake Up galmt door het ijskoude Franse bos en overal ontstaan regendansjes en uitbundige taferelen. Gekkenwerk? Misschien wel, ongetwijfeld zal de helft van de festivalgangers een dag later flink verkouden zijn geworden en de band het risico hebben gelopente worden geelectrocuteerd. Maar memorabel is het wel. Volgend jaar weer! Anton Slotboom