PARADISO, Amsterdam
Wat Eels live neerzet is iedere keer weer een verrassing. Kiest hij voor violen? Of voor een compleet uitgeklede bezetting waarin hij ook nog eens delen uit zijn pittige biografie Things The Grandchildren Should Know voorleest? Trekt E alle registers open en krijgen we een felle rockshow voorgeschoteld? Met of zonder bassist?Het wordt deze keer dat laatste. Everett, die de vijftig nu echt nadert, heeft zich in een witte overall gehesen, een zonnebril opgezet en een bandana om zijn hoofd geknoopt. Door zijn grote grijs wordende baard is zijn gezicht nauwelijks meer te zien. Het is een outfit die schreeuwt omeen ding: rock. Dat doet E dan ook. Op het drieluik Hombre Lobo, End Times en het zachtere Tomorrow Morning staan genoeg liedjes die zich daar geschikt voor zijn. Het zijn vooral Tremendous Dynamite en Fresh Blood, waarin E zich op de planken van Paradiso haast een echte weerwolf betoont, die indruk maken. Zijn band – met onder meer Knuckles op drums – speelt razendgedreven, en E toont zich op zijn best. In een noodvaart vliegen de pareltjes in dik anderhalf uur het volle Paradiso om de oren. Spectacular Girl, zijn nieuwste single zonder gitaar, klinkt in Paradisomét gitaar plotseling compleet anders en nog altijd even teder.
Nee, geen Not Ready Yet of Novocaine For The Soul: van het echt oude werk komt alleen My Beloved Monster voorbij, totaal herbewerkt zoals verwacht. E covert Summer in The City – onder meer bekend gemaakt door Joe Cocker, en Summertime van Gershwin. Tijdens dat laatste nummer smijt E ijsjes in het publiek. De ijsjes en het vieren van de verjaardag van Chet met een welgemeende knuffel en het zingen van Happy Birthday, veel uitbundiger wordt het niet. Natuurlijk heeft E wat meer levensgeluk gevonden, dat horen we ook wel. In de afsluiter Looking Up verklaart hij dat, op gospel-achtige wijze, en verlaat hij het podium om binnen een seconde terug te komen met de verklaring dat hij teveel van ons houdt. Toch komt zo’n ballade als In A Magic World, in Paradiso tot slot opgevoerd met alleen Chet nog over, hard aan. E, hoe gelukkig ook, blijft een man met een enorme bagage aan levenswijsheid en verdriet. Als geen ander weet hij die gevoelens te verwerken in liedjes. Paradiso magvanavond maar weer eens dolgelukkig zijn dat hij zijn talent met de buitenwereld wil delen. Anton Slotboom
