OPENLUCHTTHEATER DE DOOLHOF, Tegelen,
4 september 2010
Al zevenentwintig jaar komen bluesrockers massaal naar Tegelen om daar de meest interessante acts in de blues en aanverwante muzieksoorten van het moment te zien spelen. Even leek het er op dat deze editie door de Passiespelen in gevaar zou komen maar met enkele aanpassingen in de constructie van het podium lukt het de organisatie om het Bluesrock Festival zaterdagmiddag af te trappen.
In deze wereld vol tradities mag altijd geopend worden door regionale
helden en ook nu is dit weer mogelijk gemaakt door Stichting Popmuziek
Limburg. Het heeft de stichting deze keer behaagd om die eer aan Johnny
Clark & The Outlaws te doen toekennen. Met de combinatie van
Amerikaanse rootsmuziek en blues wordt het festival uitstekend geopend.
Johnny Clark heet eigenlijk gewoon Hans maar voor wie niet beter zou
weten staat hier toch echt een Texaanse redneck die zich laat begeleiden
door een paar zeer muzikale outlaws. Ze houden zich keurig aan de
wetten van de blues en roots, door trouw te blijven aan het authentieke
geluid en op respectvolle wijze om te gaan met de tradities van het drie
akkoorden-werk.
De jonge gasten van de Stefan Schill Band moeten eveneens niets hebben
van regels en voorschriften. Don’t Say A Word is de veelzeggende titel
van het debuut dat een paar maanden na de release al een bescheiden
succes genoemd kan worden. Op het podium laat Schill alle muzikale
opties open en laat bovendien horen probleemloos diverse stijlen aan te
kunnen. Om hem als de Europese John Mayer te bestempelen gaat te ver, of
het moet al betrekking hebben op het feit dat Mayer ook steeds meer uit
de blueshoek stapt. Hoewel de soul- en funkinvloeden de overhand lijken
te krijgen is de blues wel degelijk aanwezig, waardoor de jonge
Dordtenaar op een festival als Lowlands maar ook op Bluesrock niet
misstaat.
Henrik Freischlader was op voorhand door de ‘kenners’ bestempeld als een
regelrechte sensatie waardoor een plaatsje op de Bluesrock-affiche
absoluut gerechtvaardigd zou zijn. Op zijn laatste album heeft Henrik alles zelf ingespeeld, maar in
Tegelen krijgt hij assistentie van een uitstekende ritmetandem waardoor
we kunnen spreken van een powertrio. Het is een regelrecht genoegen om
Freischlader zijn Stratocaster te zien bespelen. Daarnaast blijkt hij
over een heel prettig stemgeluid te beschikken waarin hij laveert tussen
ingetogen en lekker rauw zonder zichzelf op te blazen. Mooi is zijn ode
aan oude held Peter Green en ook Bob Marley komt even om de hoek
kijken: reggae uit Duitsland in het zonnige Tegelen. Wanneer het optreden met Foxy Lady van Hendrix een geweldig slot krijgt
mag geconcludeerd worden dat de kenners niets te veel hebben gezegd.
Blijft de vraag waarom we hem nog niet eerder op de grote festivals zijn
tegengekomen. Op Bluesrock heeft Freischlader zichzelf op weergaloze
wijze in de kijker gespeeld.
Een band waar door velen naar werd uitgekeken is het Londense gezelschap
Saint Jude. Met het album Diary Of A Soul Fiend wordt behoorlijk aan de
weg getimmerd op zowel festival- als clubpodia. Het drukke schema lijkt
de band bijna op te breken waardoor vandaag ternauwernood op tijd kan
worden aangevangen. Niet gehinderd door slecht geluid brengen zangeres
Lynn Jackaman en haar mannen een vurige set vol eigentijdse rock’n’roll
met een knipoog naar de seventies, maar lijkt de vonk aanvankelijk toch
niet over te slaan. Desondanks heeft Saint Jude met Soul On Fire en
Garden Of Eden ijzersterke troeven achter de hand, waardoor ze er alsnog
in slagen om de vriendenkring in Tegelen uit te breiden.
Robin Trower kan gezien worden als één van de meest onderschatte
gitaristen van de planeet. Trower, die ooit in Procal Harum speelde, was
hier recentelijk nog samen met de eveneens legendarische Jack Bruce te
zien, maar die is er deze keer niet bij. Het gitaarspel is nog altijd
verbluffend maar het moet zelfs voor iemand van zijn kaliber blijkbaar
een moeilijke klus zijn om een fatsoenlijke zanger te vinden.
Voorovergebogen met de leesbril op de neus staat er iets naast Trower op
het podium te wankelen dat wordt aangekondigd als zanger. Had even
uitzendburo Stichting Popmuziek Limburg gebeld voor deze klus! Jack
Bruce had ook tablatuur voor zijn snufferd maar die speelde er tenminste
een puike baspartij bij. Maar waar het Bluesrockpubliek zich een uur
geleden nog stug opstelde raakt het nu buiten zinnen en ja, daar gaat
het uiteindelijk om.
Dana Fuchs is in Nederland een graag geziene gast op de festivals. Als
geen ander verstaat ze de kunst om bezit te nemen van de gehele bühne.
Opzwepend en uitdagend zoals we van haar gewend zijn, laat ze haar
tanden zien met een blik of de eerste drie rijen, voornamelijk mannen,
ieder moment verslonden kunnen worden. De diva zoekt menigmaal het
randje van het podium op om zich in allerlei verleidelijke posities te
laten bewonderen. Steeds meer beginnen de optredens van Fuchs op een
herhalingsoefening te lijken. De fotografen verdringen zich zoals altijd
om voor de zoveelste keer haar navel op de gevoelige plaat vast te
leggen en weer klinkt Helter Skelter en weer verklaart Fuchs de liefde
aan Nederland. Almost Home? Het zal voor de appetijtelijke Dana toch
geen probleem zijn om hier ergens onderdak te vinden? Hopelijk zoekt zij
op het nieuwe, nog te verschijnen album ook wat vaker het randje op.
De drie broertjes van Los Lonely Boys hoef je als het gaat om het geven
van een professionele show ook niets meer te vertellen. Al eerder
aangekondigd op het Moulin Blues Festival, maar nu als afsluiter van
Bluesrock geboekt, is deze band nog steeds een grote onbekende. De
muziek zal bij de liefhebbers van Los Lobos of Santana, die overigens
goede vrienden zijn van de Boys, in de smaak vallen. Voorzien van een
pittige portie Mexicaanse pepers speelt het trio uit Nashville een
catchy combinatie van allerlei bluesverwante muzieksoorten met de vocale
harmonieën als handelsmerk, waarbij het muzikale temperament op het
podium niet alleen zichtbaar maar ook hoorbaar is. Kunde en plezier
wisselen elkaar regelmatig af. Een stukje Billie Jean en Sunshine Of
Your Love worden subtiel in de eigen nummers verweven en in de soepele
blues-shuffle van Crazy Dream wagen de twee gitaristen zich al spelend
aan een heupwiegend dansje wat dan weer uiterst vermakelijk is om te
zien. In Amerika is Los Lonely Boys al jaren een mega-act en het zou
best eens kunnen zijn dat men ook in Europa eindelijk valt voor deze
muzikale broertjes. Benieuwd of Bluesrock Tegelen de 28e editie op een
dergelijk feestelijke wijze kan aflsuiten. Jeroen Bakker
