WAALKADE, Tiel
10 en 11 september 2010
Voor alweer de negentiende keer vindt het tweedaagse popfestival Appelpop plaats aan de Tielse Waalkade in Gelderland. Wat ooit begon met een vrachtwagenoplegger als podium op een afgelegen parkeerplaats is uitgegroeid tot het grootste gratis tweedaagse muziekfestival van Nederland.
Dit gratis festival is mogelijk gemaakt door een enorme lading sponsors. Hierdoor is het hele terrein beladen met reclamezuilen, posters en op de grote beeldschermen naast het podium in de tent zijn doorlopende reclameboodschappen te zien. Speciaal voor deze sponsors hebben afgezonderde tribunes opgesteld. Het is bij een gratis festival ook niet verwonderlijk dat ze € 2,50 vragen voor een consumptie, hier hoor je ons niet over klagen. Dat de betaalde festivals dit jaar ook deze hoge consumptieprijzen hanteren is wel een vervelende tendens aan het worden.
Het is vrijdagavond, een bedreigende wolkendeken hangt boven het land van Flipje, het festival is begonnen. De mensen komen langzaam het terrein verkennen. Omdat het festivalterrein direct naast de Waal ligt, kunnen de bewoners aan de overkant met een boot oversteken en stappen ze uit op het festivalterrein.
Van de drie podia is de tent het hoofdpodium en daar heeft de Tilburgse band Destine de eer om het festival te openen. Waarschijnlijk is iedereen nog onderweg naar het terrein want de tent is driekwart leeg. Toch spelen de heren strak en weten het publiek te boeien met hun Amerikaanse sound. Inhoudelijk is allemaal eenvoudige poppunk, maar juist de combinatie van goed uitziende jongens en hun catchy-nummers slaat goed aan bij de meisjes.
De uit Curaçao afkomstige zangeres Giovanca was vroeger nog achtergrondzangeres, maar laat op Appelpop zien dat ze hier ook het publiek aan het swingen krijgt. Met haar warme soulstem voelen we in gedachte een warme zonnestraal schijnen op onze gezichten. Het zijn voornamelijk mierzoete nummers, zoals ook het hitje On My Way. Hier is niks mis mee, het zijn mooie soul nummers, maar soms is het net iets te lief.
Een andere vrouwelijke hoofdact is Gabriella Cilmi uit Australië. Deze singer/songwriter met Italiaans bloed swingt het hele podium over en onderhoud goed het contact met het publiek. Van haar twee albums horen we een hele lading hitgevoelige popnummers. En bij haar hit Sweet About Me zingt iedereen uit volle borst mee. Ook het hitje On A Mission gaat er in als koek. Uptempo en lekker poppy. De Justin Timberlake cover Cry Me A River is ook netjes uitgevoerd, maar de cover Whole Lotta Love van Led Zeppelin past niet bij de rest van de setlist. Met haar luchtige popliedjes en haar prikkelende show blijft ze ons wel boeien.
De vrouwelijke hoofdacts zijn vandaag in de meerderheid, een zeldzaamheid in festivalland. We kijken op het buitenpodium naar onze nationale lieveling. Ze heeft op alle festivals in Nederland gestaan, in alle tv-programma’s geweest en haar album staat langer op één dan Michael Jacksons Triller – een nieuw record. We hebben het natuurlijk over Caro Emerald en haar band. Met drie vermakelijke blazers, een altijd vrolijke Caro en een dj die zorgt voor vette samples geven ze weer een swingende show weg. Het is haar laatste festivaloptreden voor dit jaar. Wie meer wil zien en horen kan op 22 en 23 december naar de HMH in Amsterdam.
Een oude bekende op Appelpop is Guus Meeuwis. Hij stond hier al vaker en wordt elke keer met open armen ontvangen. De tent staat voor het eerst vandaag vol: iedereen wilt meefeesten met de gezellige Brabander. “Laat maar horen wat je kan” roept Guus, en het publiek zingt uit volle borst mee. De Nederlandstalige hits vliegen ons om de oren. Een polonaise blijft natuurlijk niet uit, het bier vliegt in het rond, het publiek geniet, we krijgen er maar geen genoeg van. Een betere feestelijke afsluiter is haast niet mogelijk.
ZATERDAG
In fel contrast met de vrijdag begint de zaterdag juist zonnig. Toch staan we in de megatent te kijken naar Jeroen van Koningsbrugge en Dennis van de Ven. Voornamelijk bekend als cabaretduo maar sinds kort ook actief als muzikaal duo met als bandnaam Jurk!. Een poging om serieuze muziek te maken is er wel, maar diepgang is ver te zoeken. De teksten zijn erg simpel qua opbouw en structuur, maar gelukkig laat de begeleidingsband zich goed horen en valt het live niet zo op. De zang is niet slecht maar zeker niet bijzonder. Zanger Dennis lijkt toch de beste stem te hebben. Waar iedereen eigenlijk toch stiekem op zat te wachten gebeurt ook: tussen de nummers door komt de komische kant boven drijven, en zien we enkele humoristische sketches. Misschien hoort de kledingkeuze ook bij hun sketch, de een in pak, de ander in een spijkerbroek. Hun werk lijkt merendeels op de muziek van Acda & De Munnik, maar ze laten daarnaast nog enkele covers horen, zoals Ik Kan Het Niet Alleen van De Dijk en Smoorverliefd van Doe Maar.
Symfonische metal met ReVamp tijdens lunchtijd, het kan allemaal op Appelpop. ReVamp is de nieuwe band van After Forever-zangeres Floor Jansen. Het debuutalbum is slechts enkele maanden uit, maar toch zien we al diehard fans op de eerste rij. Terwijl de drie gitaristen er lekker op los scheuren, zingt de zangeres er met haar hoge stem eenvoudig overheen. “Zin in iets stevigs?” vraagt ze na een hele lading harde nummers. Het merendeel van het publiek kijkt met belangstelling maar vooraan ontstaat zowaar een moshpit en ook nog een echte wall of death. Gelukkig doen ze dit soort groepsactiviteiten niet in de mobiele speeltuin met clownsduo Flits & Lampie, die staan er namelijk ook op het festivalterrein.
Met een Motown-contract in zijn broekzak ging zijn carrière vliegensvlug. Hoe kan het ook anders, hij maakte een schitterende plaat. Op het hoofdpodium zien we Waylon met zijn band een vette soulshow geven, exact zoals we ook op voorhand hadden gehoopt. Hij gaat zonder aarzelen naar het puntje van de uitloop en maakt de meest sexy bewegingen. Hij heeft niet alleen een krachtige stem maar is ook nog een rasperformer. We krijgen ook nog een lading covers te horen van Marvin Gaye, Stevie Wonder en James Brown. Gezien zijn sterke show en eigen nummers en hits Wicked Way, Hey en Happy Song had hij het ook met minder covers kunnen doen.
België is ook vertegenwoordigd dit weekend met onder andere Black Box Revelation. De band wordt door de host aangekondigd met lovende woorden. Met slechts één drummer en gitarist weten ze aardige garage rock het veld op te spuwen, maar het lukt niet om ons omver te blazen. Het is namelijk een erg eenvoudig optreden en de nummers hebben een korte levensduur, waardoor de verveling er toch eerder aankomt dan gehoopt hadden.
Op het allerkleinste Blossom Podium staat Moss, rechtstreeks uit de Excelsior-stal. De band won afgelopen donderdag nog de 3voor12 Award 2010 voor het album Never Be Scared/Don’t Be A Hero. Ook live is het niet te versmaden. Ze spelen strak en bezorgen ons kippenvel, een show voor herhaling vatbaar.
Wanneer we bij Peter Pan Speedrock aankomen op het buitenpodium zien we een opvallende verschijning. Een ontblote man met, netjes gezegd, een behoorlijke lichaamsbouw. Het is Dikke Dennis. Hij heeft een flinke buik en zit onder met tatoeages. Hij zingt enkele nummers mee met Peter Pan Speedrock. Deze band stond trouwens al eerder op Appelpop. Niet alleen de muziek is hard, het gaat er vooraan ook hard aan toe. “Ik wil meer beweging zien” zegt zanger Peter. Natuurlijk ontstaan grote moshpitten en er zijn waanzinnig veel crowdsurfers. Gelukkig hebben ze dat op dit festival nog niet verboden. Ondanks de geluidsproblemen blijven ze tot het einde strak doorspelen.
We zijn weer in de megatent aangekomen en zien daar Bløf optreden. Terug op herhaling, want ze stonden al vaker op dit festival. Het is wel jammer dat ze het uitlooppodium niet gebruiken om het wat intiemer te maken. Uiteindelijk spelen ze de meeste klassiekers in de tweede helft van de show. De mensen zingen massaal mee met de hits Dansen Aan Zee en Omarm. Nadat ze aanvankelijk al afscheid hadden genomen komen ze gelukkig nog even terug om het mooie nummer Holiday In Spain en Alles Is liefde te spelen. Daarna is deze gezellige show echt op zijn einde aangekomen.
Sinds de tv-show Wie is Di-rect? is deze band bekender dan ooit. Di-rect is met de nieuwe zanger een hele nieuwe weg ingeslagen. Met de spirituele Marcel Veenendaal hebben ze dit jaar een mooi album gemaakt. Het merendeel van de setlist bestaat vandaag natuurlijk uit deze nummers. Ook worden er oude nummers gespeeld, zoals bijvoorbeeld Johnny. Opvallend is dat Marcel minder schuw is geworden op het podium. Vandaag heeft hij lekker veel praatjes en is interactief bezig met het publiek. Dit was ook hun laatste festivaloptreden van dit jaar.
In de megatent zien we de Belgische rockband K’s Choice met zangeres Sarah. Het is vandaag ook hun laatste optreden in Nederland. De handjes gaan enthousiast de lucht in wanneer ze aankondigt dat er opnames gemaakt worden voor haar volgende clip. Het hoogtepunt is toch wel haar eerste single Not An Addict. Met haar warme stem en haar band geeft ze een uitstekend optreden.
We zijn alweer bij de laatste optreden aangekomen van het muzikake weekend in Tiel, met de Deense band Alphabeat. Op het podium zien we zes bandleden en horen vrolijke en frisse popmuziek. Het zijn de hyperactieve zanger Anders SG en de blonde zangeres Stine Bramsen welke uitstraling van de show bepalen. Dit swingend duo, danst, zingt en bespeelt het publiek. “Can I touch you baby” zingen ze, waar het publiek op antwoord “off course you can!” Het hoogtepunt ontstaat bij de dansbare melodieuze synthpop hit Facination. Het publiek gaat helemaal uit zijn dak en voordat we het weten is Appelpop 2010 weer voorbij. Tekst en foto’s Marco Smeets
