EFFENAAR, Eindhoven
27 september 2010
The Morning Benders maakte in 2008 in beperkte kring indruk met het debuutalbum Talking Through Tin Cans. Met de dit jaar verschenen opvolger Big Echo werd een voorzichtige doorbraak geforceerd. Vanavond staat de band voor een half gevulde Effenaar. De goedgekozen support wordt verzorgd door I Am Oak.
Advertentie
I Am Oak gaat rustig van start in de kleine zaal. Op zang zien we singer/songwriter Thijs Kuijken, begeleid door Robby Wouters op de banjo en Dave Mollen op drums. Bassist Stefan en zangers Aino zijn er deze keer niet bij, wat ons benieuwd maakt naar deze eenvoudige opstelling. De Utrechtse band brengt een mooie selectie ingetogen folknummers ten gehore.
Karakteristiek aan deze band zijn de banjo, de nasale zang en het drummen op trommels afgedekt met theedoeken. Het lieve zangeresje missen we wel, maar ook in deze samenstelling blijven de nummers rechtop staan. Je vindt deze muziek vreselijk of je kunt er geen genoeg van krijgen. De persoon die naar de band schreeuwde; “Zeg eens iets!” behoort duidelijk tot de eerste categorie. Wij behoren tot de laatste groep, want hoe vaker we deze band tegenkomen des te meer we genieten.
The Morning Benders is de ware reden dat we naar Eindhoven zijn afgereisd. Deze uit Californië afkomstige jongens timmeren hard aan de weg. Op het kleine podium zien we een klassieke bandopstelling. Zanger Chris bedankt het publiek voor de genomen moeite om op een maandagavond naar hun optreden te komen kijken. Het concert begint met het rustige Stitches van het nieuwe album Big Echo, dat gaandeweg meer pit krijgt.
Gedurende de avond komt zowel rustig als heftiger indiewerk voorbij. Alhoewel de eenvoudig uitgevoerde nummers aangenaam klinken, kunnen ze ons geen kippenvel bezorgen. Het zijn vooral de energieke en uptempo songs die de aandacht vast weten te houden, zoals in All Day Day Light. Dit geweldige nummer zit vol spanning, met lekkere gitaar riffs, leuke elektronische drumgeluiden en een geweldige instrumentaal einde, zoals we deze kennen uit het tijdperk van The Stone Roses.
Hoewel een gedeelte van het publiek aardig mee kan zingen en geniet, lijkt het andere gedeelte een beetje teleurgesteld in het optreden. Wanneer Chris vraagt wat leuk is in Eindhoven, roept iemand “Stratum” (een uitgaansgebied, red). De zanger herhaalt wat hij dacht te horen: “Nothing?” De zaal lacht voorzichtig om deze komische spraakverwarring.
Na iets meer dan een uur spelen horen we een van de mooiste parels van de band, Excuses. Chris maakt een opname van een refrein en tapet er meerdere refreintjes overheen. Terwijl deze herhalend worden afgespeeld, zingt hij er zelf doorheen, wat toch nog een kippenvelmoment oplevert! Het is onbetwist het mooist uitgevoerde nummer van deze avond en meteen ook het laatste, want een toegift zit er vandaag helaas niet in. Tekst en foto’s Marco Smeets
