PARADISO, Amsterdam
12 oktober 2010
Al jaren schreeuwde Lucky Fonz III het van de daken: ik ga een Nederlandstalig album maken. Met zijn vierde langspeler Hoe Je Honing Maakt heeft hij daad bij woord gevoegd. Naar eigen zeggen is die taalswitch een minder grote verandering dan die van akoestische naar elektrische gitaar. Tijdens de albumpresentatie in Paradiso blijkt hij taal én instrument uitstekend onder de knie te hebben.
Een derde continuïteitsbreuk heeft te maken met de bezetting. Stond Lucky Fonz doorgaans in zijn eentje op het podium, vanaf nu wordt hij bijgestaan door collega-songwriters M.Jo (op bas) en Ro Halfhide (op drums), voor de gelegenheid omgedoopt tot De Felle Kleuren. Zij geven de muziek, veel meer nog dan op het album, een flinke rock-injectie.
In geshufflede volgorde komen de dertien tracks van de nieuwe plaat voorbij. Dat gaat van blije niemendalletjes als Wat Ook Een Ander Zegt en hitsingle Ik Heb Een Meisje tot Ooit Was Ik Jong en Hel, die meer raakvlakken hebben met het oude werk. Lucky Fonz blijkt goede maatjes te zijn met zijn elektrische gitaar. Als een stel verliefde pubers dansen folkzanger en snaarinstrument uitgelaten over het podium. Het is dit enthousiasme dat zijn shows altijd zo plezierig maakt.
Daar is vanavond wel een kanttekening bij te plaatsen. De frivole entertainer slaat soms iets te ver door in zijn joligheid. Tijdens zijn diepzinnigere liedjes zijn de geestig bedoelde blikken en handbewegingen niet op hun plaats. Lucky Fonz moet er voor waken dat hij zichzelf serieus blijft nemen, anders dreigt het gevaar dat het publiek dat ook niet meer doet.
De grappen kan hij beter bewaren voor de af- en aankondigingen van zijn songs. Zoals tijdens het inluiden van het akoestische intermezzo. “Voor wie mij eerder gezien heeft: nu ga ik doen wat ik vroeger altijd deed. Voor wie mij vanavond voor het eerst ziet: wat ik nu ga doen is nog nooit eerder vertoond.”
Muzikaal gezien verkent Lucky Fonz voor hem onbekende wegen. De mix van hitgevoelige radiopop en ingetogen folk kan heel goed een brug slaan tussen beide genres. De kans tussen wal en schip te belanden is natuurlijk niet uitgesloten, maar dat zie ik, met deze albumpresentatie in het achterhoofd, niet gebeuren. Lucky Fonz blijft wel drijven op zijn eigen charme en spoelt vanzelf ergens aan. Om van daaruit verder te bouwen aan zijn catalogus, die net zo onvoorspelbaar is als de vele kleine verhaaltjes waaruit hij is opgebouwd. Klaas Knooihuizen
