NIEUWE NOR, Heerlen
22 oktober 2010
Go Back To The Zoo is een van de meest besproken bands van het afgelopen jaar en dat is gezien het uitstekende debuut Benny Blisto zeker niet onterecht. De band levert de ene na de andere radiohit af en wordt grijs gedraaid op zenders als Kink FM en 3FM. Op Lowlands speelden ze de India helemaal plat en de hierop volgende clubtournee is in iedere stad zelfs stijf uitverkocht geraakt. Kortom: over succes en aandacht hebben deze Amsterdamse jongens zeker niet te klagen.
De band knalt er in Heerlen meteen in met een van de vele meezingers van het debuutalbum,
Hey DJ. Goede manier om de sfeer er vanaf minuut één goed in te
knallen, zo blijkt. Goed, een goede sfeer creëren is een, maar de sfeer er ook in houden is twee. Dat laatste lijkt de Amsterdammers
niet echt te lukken vanavond.
Natuurlijk zijn er wat grappen en grollen, Cas meldt bijvoorbeeld voor
hij Smoking On The Balcony inzet dat het geen vrijbrief is voor degenen
die zich daar bevinden, maar verder is het qua interactie vrij mager
vanavond. Het heeft misschien te maken met het feit dat de heren al
enigszins vermoeid zijn door de zeven uur durende busreis die ze vanuit
Groningen hebben moeten maken om vanavond in Limburg aan te komen, maar
dit soort dingen mogen een optreden eigenlijk niet negatief
beïnvloeden.
Vanavond overheerst toch het gevoel van het moeten, en dat is zonde. Er zijn tenslotte genoeg nummers met voldoende
hitpotentie om zalen groter dan deze uitverkochte popzaal op z’n kop te
zetten, maar dit laten de mannen vanavond toch een beetje na. Na drie kwartier kondigt Cas aan dat we bij het laatste nummer zijn aanbeland. Gelukkig komt de band terug, maar met een
niet al te handige liedkeuze. In eerste instantie komen namelijk alleen de
twee broers op: ze zetten het minste en tevens meest rustige nummer van
het album in, House On Fire. Dat het geen al te best idee is om daar je
toegift mee te beginnen, blijkt wel uit het feit dat niemand in het
publiek zijn of haar gespreksdrift kan of wil bestrijden. Gelukkig
sluiten de heren wel vrij flitsend af met het live verrassend goed uit
de verf komende I Lov It, en hiermee wordt ternauwernood voorkomen dat het concert in mineur eindigt.
Ondanks het uitstekende album Benny Blisto en de vaardigheid van de
Amsterdamse heren om geweldig aanstekelijke rockplaten te maken weten
ze vanavond niet echt te overtuigen. Misschien komt het ook wel omdat ze
al zoveel hebben laten zien dit jaar. Resultaten van het kaliber zoals deze band ze dit jaar heeft geboekt zorgen natuurlijk voor torenhoge
verwachtingen. Helaas blijkt vanavond dat deze verwachtingen niet
helemaal kunnen worden ingelost. Jammer. Juliën L’Ortye
