MELKWEG, Amsterdam
21 oktober 2010
“Come on y’all, ya motherfuckers!” probeert Flying Lotus zijn publiek op te zwepen. Voor een dj houdt hij zich bijzonder veel bezig met de mensen voor wie hij speelt. Beatmaker, dj, en charmeur Flying Lotus is één van de headliners op het Amsterdam Dance Event (ADE). Hij staat in de Melkweg in een volgepakte Max, waar de wietgeuren vrolijk door de zaal zeilen.
Advertentie
De enthousiaste muzikant begint wat kalmpjes, maar staat wel onafgebroken met een enorme glimlach achter zijn apparatuur. Het volume is een stuk lager dan je zou verwachten en de ritmes zijn eerder slepend en kauwend dan stampend. Een overtuigende aanvang is het niet direct, zeker als de set zo’n drie kwartier in dezelfde sfeer voortkabbelt. Er komen een paar herkenbare geluidjes voorbij van het laatste, overigens meesterlijke album Cosmogramma, die als eilandjes van herkenbaarheid moeten fungeren. Maar bij een danceconcert wil je liever dansen dan zwemmen.
Keerzijde van zijn goede band met het publiek, is dat hij net iets te vaak praat en zelfs de muziek helemaal stillegt om wat te kunnen zeggen – dat overigens negen van de tien keer niet verstaanbaar is. Na de genoemde drie kwartier verandert er iets: de beat begint te stampen, de fanfavorieten van Cosmogramma en Los Angeles komen ineens in rap tempo voorbij, tot genoegen van de zaal. De sfeer leeft op, de mensen praten minder met hun aanwezige vrienden en het begint bijna op een dansfeest te lijken.
Helaas is het van korte duur. Na nog een half uur lijkt het optreden voorbij, en wil de dj het podium af lopen, maar hij twijfelt. Zonder af te gaan, begint hij toch aan een toegift: Do The Astral Plane, het meest dansbare nummer van Cosmogramma. Wat het klapstuk van de avond zou moeten zijn, haalt het niet bij de cd-versie. Ook hier praat Flying Lotus er steeds doorheen, en niet zelden op ongepaste momenten.
Ronduit slecht is het nooit, dat moet wel gezegd: de mix is kraakhelder, de dj speelt live, is geestdriftig en grappig. Maar toch mist er een dosis zout en vooral peper. Op cd klinkt het net wat scherper en sfeervoller. Koen Verhelst
