ARENBERG SCHOUWBURG, Antwerpen
19 november 2010
Als je de muziek van Rufus Wainwright kent, weet je dat je op een concert van Wainwright in bent voor een avondje dramatische, barokke pianopop. Dat is dan ook precies wat we vanavond krijgen in de Arenberg Schouwburg in Antwerpen tijdens de Belgische versie van Crossing Border.
Advertentie
Rock‘n’roll-streken zijn aan Wainwright niet besteed: hij komt keurig op tijd het podium op geschreden. Niet overdreven: de man is gekleed in een theatraal kostuum, met een lange sleep en een imposante kraag en schreit voetje voor voetje naar zijn piano. Op de achtergrond knippert een zwart geschminkt oog traag en bedachtzaam. Rufus’ tengere vingers beginnen te spelen en een heerlijk pianospel grijpt de aandacht van het publiek. Zijn mooie stem draait rond de wervelende klanken van de piano. Het oog op de achtergrond knippert door.
Maar al snel valt op hoe veel van Rufus’ songs meer van hetzelfde zijn. Dat de teksten soms pijnlijk simplistisch zijn maar met o zoveel drama gebracht worden. Het Franstalige liedje, over vuurwerk dat begint en even later weer eindigt, spant daarin de kroon en klinkt tamelijk kinderachtig in de oren van een publiek dat (wel?) prima Frans verstaat.
Na de eerste set, waarbij ons trouwens strikt verboden wordt te applaudisseren, volgt een pauze. Daarna is er nog een setje met ouder werk van Wainwright. De aha-erlebnissen wegen echter amper op tegen het zwaar op de maag liggende eerste gedeelte van de avond. Tekst Saskia Videler; foto’s Sander Spolspoel
