Interpol laat HMH sprakeloos achter

Geplaatst op 23 November 2010
Interpol laat HMH sprakeloos achter

interpol54.jpgHMH, Amsterdam
21 november 2010
 
De verwachtingen voor het vierde, titelloze album van Interpol waren hoog. Maar hoewel singles Barricades en Lights prima werden ontvangen, viel de verdere opvulling tegen in vergelijking met Antics, Our Love To Admire en het veelgeprezen debuut Turn On The Bright Lights. In een uitverkochte HMH krijgt de band een nieuwe kans om zich te bewijzen.

Advertentie

De avond wordt geopend door de jochies van Surfer Blood. De band doet
een poging om zijn aanstekelijke surfliedjes over te laten komen
op het publiek, maar zonder resultaat. Sterker nog, het publiek leek
beter geamuseerd door de concert-dj die voor aanvang van de show
ongepaste funknummers draaide. Zonder enige interactie of zichtbare
inspanning speelt Surfer Blood zich gemakzuchtig door de set.

Dan is het tijd voor de heren van Interpol. De band heeft een
ijzersterke livereputatie waarbij vooral ook het show element een grote
rol speelt. Stalen balken op de achtergrond, veel rook en schaduwen
zorgen voor een mysterieuze en stijlvolle opkomst. De set begint met
Success, een van de weinige nieuwe nummers die vanavond ten gehore wordt
gebracht. Want ook de band weet dat zijn kracht in het oude materiaal
ligt.

Bij Interpol staat vooral de sfeer voor op: de zwart geklede muzikanten
weten een dreigende, donkere omgeving neer te zetten, waardoor de
nummers veel meer kracht krijgen dan op plaat. De stem van zanger Paul
Banks is loepzuiver en deinst mee over de lange melodieën van gitarist Daniel Kessner. Een snufje stuwende, niet al te uitbundige drums en het
bijna perfecte livegeluid van Interpol is compleet.

Interpol kiest gedurende de set voor een fijne afwisseling binnen zijn
discografie. De nummers worden goed maar ietwat gehaast voorgedragen aan
een genietend publiek. Hoewel hij geen enkele emotie toont op zijn
gezicht, is het te zien dat Banks tevreden is over de avond.

Het midden van de set wordt gekenmerkt door uptempo singles: Slow Hands
wordt in een fel blauw licht ingezet en wordt gevolgd door C’mere en de
nieuwe single Barricades. Van Antics komen ook Take You On A Cruise en
Not Even Jail voorbij, misschien wel de hoogtepunten van de avond. De
nieuwe bassist speelt alsof hij al jaren meedoet en doet zijn weggelopen
voorganger Carlos D zomaar vergeten.

De toegift wordt gevuld met het slepende The Lighthouse en de logische
keuze Evil, waar heel gedurfd wat voetjes van de vloer gaan in de zaal.
Het laatste nummer is helaas geen NYC of Obstacle 1, maar The Heinrich
Maneuver van Our Love To Admire, die natuurlijk ook niet mocht
ontbreken. Een laatste keer gaat de stem van Banks door merg en been.
Het publiek blijft sprakeloos achter in de ooit zo sfeerloze HMH. Lisa
de Jongh

Gerelateerde berichten:

Dit bericht is geplaatst in Live Recensies. Bookmark de permalink.