ARENBERG SCHOUWBURG, Antwerpen
21 november 2010
Crossing Border, het festival op het snijvlak van muziek, literatuur en poëzie, maakte al een paar keer een uitstapje naar België, maar doet dat sinds vorig jaar op vaste basis. De Antwerpse Arenbergschouwburg is uitverkoren als onderkomen voor dit evenement bomvol cultuur.
In de optredens zelf zien we veel cross-overs van culturele disciplines.
Neem een opener als John Cooper Clarke: rock‘n’roll tot in z’n diepste
vezels, tourde ooit met de Sex Pistols, en doet vanavond nog eens waar
hij al decennialang om geroemd wordt: het voordragen van zijn eigen
poëzie. Zijn voordracht, gedichten én bindteksten zijn dan ook doorspekt
met een punkfeel van hier tot hartje London-in-de-jaren-zeventig. De
sfeer zit er al meteen goed in. En nu: music maestro!
Daarvoor ben je bij Villagers aan het juiste adres. Anders dan de naam
doet vermoeden, is Villagers eigenlijk een eenmansband, en wel die van
Conor O’Brien. Hij doet wat denken aan Pete Doherty in (heel) nuchtere
tijden, zij het iets minder virtuoos. De man met gitaar is echter zeker
zijn podiumplaatsje waard en mag applaus in ontvangst nemen van een
volle, enthousiaste zaal.
In het kleine zaaltje op de ‘overloop’, speelt BP Fallon: een kleine,
maar erg bekende Ier met een grote bagage op het gebied van rock‘n’roll
ervaringen. Vanavond lijkt hij soms een typische jazz dichter, dan weer
een rock‘n’roll-ster op leeftijd, steeds gecompleteerd door een heerlijk
geoliede band.
Scroobius Pip werd internationaal bekend dankzij de samenwerking met Dan
le Sac, die een smakelijke beat en synthetische sounds onder de
smakelijke rhymes van Scroob legde. Vanavond gaat Scroobius nog eens
naakt – zonder de muzikale begeleiding dus. Het is duidelijk dat zijn
poëzie even goed overeind blijft en bij vlagen de haren in je nek omhoog
stuwt. Wat wil je met thema’s als huiselijk geweld en zelfmoord. Vijf
gedichten zijn echter amper genoeg voor de hongerige cultuurwolven!
Ondertussen is Low aangetreden in de grote zaal. Dit is één van die acts
waar ‘iedereen’ voor komt. Even weet de band wel te boeien, in de zaal
wordt zelfs geheadbangt op de slowcore. Maar al snel blijken de songs
niet uit de verf komen op het podium. Weg hier, voor het ons vertrouwen
in deze legendarische band bezoedelt!
Ganglians is vervolgens nogal rommelig en weet de aandacht moeilijk vast
te houden, maar Smoke Fairies speelt dan weer voor een overvolle zaal.
Twee elegante vrouwenstemmen klinken in harmonie over prima muzikale
begeleiding. Weinig op aan te merken, doch niet wereldschokkend.
Op Local Natives is ook weinig aan te merken. Sterker nog: dit is zeker
één van de toppers van vanavond. De heren spelen vurig en rocken ons
geregeld van de sokken, om ons even later weer een mini-rustpuntje te
geven in de vorm van een lepeltje folk-achtige indie. Lekker!
De avond wordt besloten met de hartverscheurende keuze tussen Spoon, Ed
Hardcourt en Timber Timbre. Hoewel, een volleerd festivalzapper weet de
drie natuurlijk best te combineren – al bleek Timber Timbre iets te
dromerig om er gehaast tussen te pakken. Hopelijk krijgen ze snel een
herkansing. Spoon pakt met z’n stacato songs met gemak de grote zaal in.
Ed Hartcourt verrast beneden met knappe knutselpopsongs. Volgend jaar
ook graag op het grote podium! Tekst Saskia Videler; foto’s Sander
Spolspoel
Meer foto’s? Zie hier!
