Bloed, zweet en nog meer bloed op Speedfest 2010

KLOKGEBOUW, Eindhoven
11 december 2010

Voor de vijfde keer barste Speedfest los in de rockstad Eindhoven. Een uitverkocht festival met vijfduizend festivalgangers. Het jaarlijks Indoor Festival is door Peter Pan Speedrock opgezet voor de liefhebbers van heavy metal, hardrock, punk en rock’n’roll. Een groot feest voor stoere mannen en vrouwen, met veel bier en tatoeages, moshpits en bloedige taferelen, zoals bij The Devil’s Blood en ANTiSEEN.

Advertentie

Het festival vindt plaats in een fabriekshal op een voormalige
industrieterrein. Vroeg in de middag begint het feest met non-stop
muziek op drie podia. Wanneer het publiek langzaam binnen stroomt, mag
The 101’s het festival openen. "Al een beetje wakker, of nie?" roept de
zanger, omdat er nog weinig tot geen reactie uit het publiek komt.
Hoewel de zangkwaliteit te wensen overlaat weten ze het publiek
uiteindelijk toch warm te maken met hun opzwepende muziek.

De jonge Zweedse band In Solitude laat zien dat ze vol energie zitten en
weten dit ook over te brengen op het publiek. De zanger heeft zijn
gezicht besmeerd met bloed en houdt zijn stembanden warm met een vosje
om zijn nek. Hij zingt heerlijk en geeft zijn bandleden genoeg ruimte om
hun ding te doen. De nummers zijn makkelijk te behappen en het publiek
lijkt ze zeer te waarderen. Een lekker optreden.

Op het kleine podium Thrashers Stage zijn we blij verrast door een nieuw
Belgisch bandje genaamd The Sore Losers. Vergeleken met de rest van de
programmering maken ze rustige rockmuziek. Ze werpen een aantal mooie
juweeltjes de zaal in, zoals het openingsnummer Silver Seas en het
uptempo Beyond Repair. Mocht je reeds fan zijn van The Raconteurs en The
Black Keys ,dan zou je het naamloze debuutalbum van The Sore Losers
zeker moeten gaan halen. Je zou Lowlands eigenlijk willen verplichten om
dit bandje te boeken.

De zes mannen en zangeres van The Devil’s Blood zijn allemaal besmeurd
met bloed op de Demolition Stage. Deze Eindhovense band heeft reeds in
Duitsland succes geboekt, Nederland volgt waarschijnlijk iets later. In
tegenstelling tot de extreem bloederige performance neigt de muziek
juist meer naar de symfonische rock toe. De vier gitaristen weten samen
gelaagde en spannende muziek te maken, terwijl de zangeres zorgt voor
een hypnotiserend effect. Met haar handen continue omhoog zingt ze
zichzelf in een trance. Vermoedelijk missen we daardoor wel de scherpe
randjes in haar zang.

De punkrockband ANTiSEEN is speciaal vanuit Amerika naar Speedfest
gehaald en wordt met groot onthaal ontvangen. Respect voor deze jongens,
want ze bestaan reeds 25 jaar. Het spektakel begint vanaf de eerste
seconde wanneer een man met de tatoeage ‘Free’ op zijn vuist zichzelf in
brand steekt tijdens de aankondiging van de band. Daarna verschijnt de
zanger op het podium met het uiterlijk van Hagrid uit de Harry Potter
films. Ze blazen heerlijke punkrock de zaal in. Er wordt stevig gedanst
en er ontstaat een langdurige moshpit. Het wordt nog heftiger wanneer de
zanger zich openbaar gaat martelen met een stok prikkeldraad. Een
openbare marteling tot bloedens toe – eindelijk echt bloed! Het publiek
kan er maar geen genoeg van krijgen, deze show zullen we niet zo snel
vergeten.

Er komen nog altijd veel goede bands uit België en daar hoort
Triggerfinger zeker bij. Vorig jaar stonden ze hier ook al, en we waren
verheugd dat ze er weer zijn. Een top band met een geweldig debuutalbum
en uitstekende live reputatie. De set begint met enkele nummers van het
nieuwe album, zoals I’m Coming For You en het swingende All This Dancin’
Around. Natuurlijk krijgen we ook hele lading oudere nummers te horen,
waaronder First Taste, Is It en What Grabs Ya?. Zoals verwacht geven ze
ook deze keer een goed concert, zuiver en strak. Een band zonder
theatraal optreden, want dat hebben deze mannen helemaal niet nodig.

Waarschijnlijk is Life Of Agony voor de meeste aanwezige fans puur
jeugdsentiment. In de jaren negentig bezorgden ze hun eerste albums voor
een grote groep trouwe fans. De setlist begint met Underground en wordt
vervolgd met het vette nummer Through And Through, dit wordt massaal
wordt er meegezongen: “Raise Your Hands If You Understand!”.
Uiteindelijk worden veel songs van het album River Runs Red gespeeld, in
combinatie met de betere nummers van hun andere albums. Bij Speedfest
hoef je maar een keer te vragen om een circle-pit en dan krijg je hem
meteen. Wanneer Life Of Agony erom vraagt tijdens I Regret ontstaat er
een alles verslindende draaikolk. Gelukkig is Keith Caputo goed bij stem
en loopt hij swingend over het hele podium. Dit intense optreden is een
van de vele hoogtepunten vandaag.

Natuurlijk ontbreekt Peter Pan Speedrock niet op het affiche van
Speedfest. Ze zijn immers Eindhovens trots en de initiators van het
festival en staan altijd garant voor een heftig feestje. Het duurt ook
niet lang en we zien het bier en de crowdsurfers over ons heen vliegen.
Zoals gebruikelijk komt Dikke Dennis met zijn dikke getatoeëerde pens
nog even de klassieker Schoppen Aas spelen. Peter Pan Speedrock speelt
vol overtuiging en zorgt voor een adrenalineboost in onze aderen,
terwijl ze – heel toepasselijk in Eindhoven – hun set afsluiten met
RockCity.

Met Airbourne uit Australië naderen we alweer het einde van het
festival. Door de zanger en het geluid van de gitaren zou dit bijna een
AC/DC optreden kunnen zijn, maar deze mannen klinken een tikkeltje
feller. Ze openen met het heerlijke uptempo Raise The Flag. Wanneer ze
Girls In Black opdragen aan Peter Pan Speedrock klimt de zanger op de
schouder van een roadie en loopt al gitaar spelend een rondje door de
fabriekshal. Helaas zakt het tempo halverwege de set in met het
langdradige Cheap Wine & Cheaper Women. Uiteindelijk horen we elf
songs met als afsluiter het heerlijke opzwepende Runnin’ Wild. Het is
zeker niet de hardste band op het festival, maar de heren geven een
geweldige show en zijn een waardige afsluiter. Ze beloven altijd terug
te komen naar Speedfest en zo horen we dat graag!

Het succes van Speedfest is voor een groot deel toe te schrijven aan de
goede programmering, de gezellige sfeer, wall of deaths, circle-pits en
de niet te stoppen moshpits. We kijken nu alweer uit naar de editie van
volgend jaar. Tekst en foto’s Marco Smeets