KLOKGEBOUW, Eindhoven
12 december 2010
In het weekend van 11 en 12 december staat het Klokgebouw in Eindhoven weer in het thema van Speedfeest en de Persistence Tour. En Speedfest mag dan snel zijn, de Persistence Tour is vele malen harder. Zo vreemd is dat niet, gezien de line-up met klassiekers als D.R.I. en Blood For Blood. De bill wordt aangevuld met hedendaagse helden als Evergreen Terrace, Cruel Hand, Vera Cruz en Sick Of It All.
Op de vroege zondagmiddag mag Vera Cruz beginnen. Naast een aantal
brakke Speedfesters staan de Amerikanen maar voor een handvol fans te
spelen. Het mag duidelijk zijn dat twee uur ’s middags te vroeg is op
deze winterse zondagmiddag. Muzikaal klinkt het viertal verbluffend
goed, maar op een enkeling na is het publiek nog niet helemaal wakker
geschud.
Bij het Nederlandse gezelschap van All For Nothing staan al meer mensen.
Toch is er weinig respons als zangeres Cindy Eindhoven oproept om
actief mee te doen. De (melodische) hardcore wordt goed uitgevoerd, maar
is niet echt iets bijzonders vergeleken met wat er verder allemaal nog
te wachten staat.
Pas als A Traitor Like Judas hun brute metalcore speelt zijn de
aanwezigen pas echt ‘een publiek’ te noemen. Met een kleine harde kern
aan moshers is de Persistence Tour 2010 eindelijk echt begonnen.
Tegelijkertijd staat Strength Approach op het derde podium, maar het
grootste aandeel staat bij de Duitsers te luisteren naar snoeiharde
technische riffs. De interactie is ten top als het publiek op de muziek
‘moin’ (hallo) mee moet zingen.
Terug op het hoofdpodium staan de Duitsers van Crushing Caspers gehuld
in korte broeken en lange sokken. Eigenlijk zou de band vorig jaar al op
de Persistence Tour in Eindhoven spelen, maar toen werd de Nederlandse
show afgezegd. De ‘oi’-hardcore is in het begin niet weggelegd voor
iedereen, maar naarmate de show vordert krijgen de Caspers meer mensen
in de pit. De oproep voor een circlepit blijft echter onbeantwoord en de
speech van zanger ‘Snoopy’ is nagenoeg onverstaanbaar door zijn zware
Duitse accent. Toch doet een nummer als Caspers Attack het goed bij het
publiek.
AYS is de derde Duitse band op rij, maar hun herkomst is de enige
overeenkomst die ze hebben met de andere twee. AYS maakt namelijk gewoon
typische hardcore en wordt goed bekeken op het kleine podium. Pakkende
simpele gitaarriffs en strakke drums zorgen ervoor dat het publiek zich
gemakkelijk met de muziek kan vermaken. Recht door zee, geen rare
fratsen.
Een grote verrassing is Casey Jones, dat bestaat uit leden uit
verschillende bands, waaronder gitarist Josh James van Evergreen
Terrace, die hier de vocalen voor zijn rekening neemt. Het is de eerste
keer dat ze in Europa zijn, en waarschijnlijk ook de laatste. Josh laat
halverwege in ieder geval weten dat de band volgend jaar stopt na het
uitbrengen van het nieuwe album. Gelukkig drukt het de pret niet en gaat
de band onverstoord door met krachtige melodische hardcore nummers met
straight-edge teksten. Het maakt niet uit hoe je je leven leidt, merkt
de band nog wel op, als je de keuze maar met je volle verstand maakt.
Tussen de shows op het hoofdpodium spelen telkens twee bands
tegelijkertijd op de twee resterende podia. Zo ook het Amsterdamse
viertal van My City Burning en Cruel Hand. Het publiek heeft zich
opgesplitst, en is bij beide bands in groten getale aanwezig. Hoewel
veel mensen er voor kiezen om de gehele show van een van de bands te
zien, zijn er ook velen die halverwege even ruilen van zaal. My City
Burning heeft het volste recht om op de Persistence Tour te spelen; ze
hebben namelijk alle wind mee. De vier mannen hebben vele fans en hebben
hun nieuwste plaat uitgebracht via I Scream Records. Hier spelen ze dan
ook redelijk veel van in de beginfase van hun optreden. Cruel Hand is
al wat langer bekend en staan dan ook op een groter podium. Vreemd
genoeg blijft het publiek erg rustig en is er weinig te merken van een
moshpit. Het kan natuurlijk liggen aan het tijdstip, het is immers
etenstijd.
Ook Evergreen Terrace, de grote broer van Casey Jones, staat vanavond op
de planken. Het is vanavond de laatste dag van de tien dagen durende
tour, en waarschijnlijk heeft de stem van Craig Chaney last van het
touren. Met moeite komen de juiste noten van zijn cleane vocalen uit
zijn keel, maar je kan horen dat het geforceerd klinkt. Met nummers als
Wolfbiker, New Friend Request, cover Mad World en afsluiter Chaney Can’t
Quite Riff Like Helmet’s Page Hamilton leveren ze vanavond wel een
energieke, maar niet hun beste show.
Unearth geeft daarentegen een show zoals we verwachten van de band.
Voordat ze beginnen, delen ze al bier uit aan het publiek, dat het
gretig aanpakt. Vocht is zeker nodig om deze dag door te komen. De
Amerikanen laten met hun metal(core) met hardcore invloeden de zaal
trillen op zijn voegen. Ze weten wat ze doen, de solo’s klinken goed, de
band klinkt strak en Trevor Phipps is goed bij stem. Het is wel al twee
jaar geleden dat het laatste album van Unearth uitkwam, en daarom is
het geen verrassende show. Nummers als Crow Killer, My Will Be Done en
Zombie Autopilot krijgen het publiek evenwel goed opgezweept.
Een van de publiekstrekkers van vandaag is Blood For Blood. Zes jaar
heeft het geduurd voordat de mannen weer samen op het podium hebben
gestaan, en het mag duidelijk zijn dat ze nog heel erg geliefd zijn.
Niet alleen het wat oudere volk, maar ook veel jongeren lopen warm voor
"Buddha" en de zijnen. Vanaf de eerste noten van Mother Dear kan er niet
veel stuk voor Blood For Blood. Hoewel Rob Lind er vandaag niet bij is,
weet Billy Graziadei (Biohazard) de boel goed op te vangen. Het wordt
uiteindelijk één groot feest als bij Goin’ Down The Bar fans het podium
op worden gehaald.
De volgende klassieker is D.R.I. Deze “cross-over kings”, zoals Cruel
Hands Chris ze benoemde, is de oudste band die vandaag speelt. Ze hebben
alle trends overleefd en staan in volle glorie te spelen. Kurt Brecht
is in zijn sas en gooit samen met de rest van zijn band klassiekers als
Who Am I, I Don’t Need Society en The Five Year Plan de zaal in.
Muzikaal mag het er een beetje aan schorten, de gezelligheid die de
Dirty Rotten Imbeciles overbrengt maakt alles goed.
Na een vermoeiende dag (een heel weekend voor velen) heeft de
Persistence Tour nog een band in petto: Sick Of It All. Vanavond tonen
de broers Koller maar weer eens aan waarom ze zo populair zijn geworden.
Met veel werk van het nieuwste album Based On A True Story en een
aantal klassiekers van onder andere Scratch The Surface spelen ze op de
laatste dag van de tour verbazingwekkend goed. De formatie staat als een
huis terwijl Pete Koller en Craig Setari over het podium scheuren en
springen. Een waardigere afsluiter is haast niet te vinden voor een
festival. Tekst Ian Schram; foto’s Pascal Elbers
