"We zijn op een missie! Wij verkondigen het woord van de Heer!" Het was zo’n twintig jaar geleden in een kleine, rokerige popzaal en op het podium stond het Friese folkduo Pigmeat. Frontman Jan Seunnenga had zojuist zijn T-shirt uitgetrokken en keek er verdacht serieus bij. Het woord van de Heer? Hoewel ik niet per definitie anti-religieus ben, was dit toch net datgene dat ik niet wilde horen. Even sidderde ik, maar al snel kwam de knipoog en de dikke laag ironie tevoorschijn.
Dat had ik eigenlijk al moeten weten, want hun toen net verschenen plaat
Drinking From The Fountain ademde alles behalve een stichtelijke, laat
staan sacrale sfeer uit. Het werd een uiterst gezellig avondje pogoën
op hits als Wait For The Light To Shine, Jesus Walking On The Water en
Old Time Religion tenmidden van rook, bier en veel zweet.
Naast religie heb ik ook nooit iets gehad met grote ideologiën; dogma’s
vind ik zelfs een compleet achterlijk en verwerpelijk gedachtengoed. Ik
ben van het pragmatisme, van de relativering en dan vooral van de
zelfrelativering. Als ik vind dat ik gelijk heb, vraag ik me tegelijk af
of mijn opponent wellicht (ook) gelijk zou kunnen hebben. Ik ben een
piekeraar..
Goed, ik dwaal af. Om toch nog even op religie terug te komen: Ooit
presenteerde ik op quasi-serieuze toon een radioprogramma met religieuze
muziek waar onder andere Johnny Cash (Oh Bury Me Not), Nick Cave (There
Is A Kingdom) en Beck (He’s A Mighty Good Leader) voorbij kwamen: gewoon een uur lang religieuze – en stiekem toch best mooie – plaatjes
draaien zonder dat je er zelf van in een halleluja-stemming raakt.
Men
zou mij ideaal-loos kunnen noemen, men zou mij het verwijt kunnen maken
dat ik zelden iets bloedserieus neem en men zou mij zelfs ronduit saai
kunnen noemen. Dat pleziertje gun ik mijn critici graag.
Een persoon van een geheel ander kaliber is Nina Hagen. Ooit – inmiddels
ook alweer ruim een kwart eeuw geleden – deed ze ongeveer alles wat God
verboden had en al zingend en schreeuwend maakte zij duidelijk waarom:
Warum soll ich meine Pflicht als Frau erfüllen?!
Inmiddels is La Hagen
in de Here geraakt en vorige week in Nieuwsuur deed zij uit de doeken
warum: zonder knipoog, zonder ironie, zelfs geen dun laagje. Nu niet,
maar toen ook niet.
Hoewel ik moet toegeven dat het aantal Duitsers in mijn platencollectie
enigszins oververtegenwoordigd is, moet me toch van het hart dat ze vaak
vaak zo dodelijk serieus zijn. Daarom een oproep:
Beste Mambo Kurt, maak asjeblieft een plaat zoals Pigmeat dat 20 jaar
geleden deed met Drinking From The Fountain. Ik zal je eeuwig dankbaar
zijn. En, P.S: Stuur vooral een exemplaar naar Nina Hagen. Grüss Gottie,
Willem Roose
Willem Roose is radiomaker bij KX Radio, schrijver van de roman Backstage en medewerker van LiveXS. Where The Wild Rooses grow is zijn wekelijkse column. Iedere maandag verschijnt op livexs.nl een nieuwe aflevering.
