(4AD/V2) Die onverwachte Tindersticks-comeback twee jaar geleden leverde in The Hungry Saw een uitstekend speelse, maar toch ook wat gefragmenteerde nieuwe cd op. Het gloednieuwe Falling Down A Mountain bewaart dat speelse, maar koppelt het aan een hernieuwd gevoel voor richting en avontuur.
Dat blijkt direct bij aanvang; het titelnummer is een losse, freejazz-achtige track, waarop los-vast bandlid Terry Edwards’ trompetgeluiden herinneringen oproepen aan Miles Davis’ jazzrock uit de jaren zeventig. Het zet de toon voor een verrassende plaat, die overloopt van het zelfvertrouwen.
Natuurlijk, de typische Tindersticks-ingrediënten zijn op Falling Down A Mountain aanwezig, alleen wijken ze in koers op een prettige en soms uitermate verrassende manier af. De twee mooie instrumentals bijvoorbeeld (zowel het prachtige – afsluitende – Piano Music als Hubbards Hills) zijn wedermaal uiterst sfeervol, maar hebben een wat mystieke vibe meegekregen die niet misstaan had in een beklemmende suspensefilm van David Lynch.
Het soulgeluid van eerdere platen is hier ook volop aanwezig; de bijna minimale ballad Keep You Beautifull is de meest ‘traditionele’ track, maar op het directere, losse No Place So Alone kan gitarist Neil Fraser zich uitleven, waardoor het opwindende nummer zelfs een hele lichte Rolling Stones-vibe meekrijgt. Ook opwindend: Harmony Around My Table, dat zich qua speelsheid kan meten met het beste materiaal van The Hungry Saw, maar daarin nog een stukje verder gaat middels sterke achtergrondzang, handclaps en een behoorlijk opgewekt sfeertje.
Sowieso gebeurt er hier veel op de achtergrond: de fraaie cello in het up-tempo country-achtige She Rode Me Down (met Morricone-ondertonen), het gitaarwerk van Fraser en nieuweling – plus oude bekende – David Kitt op het afwijkende Black Smoke of de strijkers op Peanuts, een lichtvoetig duet dat Staples zingt met Canadese zangeres Mary Margaret O’Hara.
Factory Girls verdient tenslotte een eervolle vermelding: het prachtige, slepende en zelfs droeve nummer bevat dezelfde kwaliteit die oude klassiekers als Tiny Tears of Cherry Blossoms zo mooi maakt. Tindersticks lijkt door die hernieuwde ontdekking van de avontuurlijke geest de creatieve vibe uit het begin van haar loopbaan – bijna 20 jaar geleden – hervonden te hebben. Alsof de weg helemaal open ligt en de groep weer alle kanten op kan. Zeldzaam spannend. Miguel Thannhauser
