Monkeys’ Wedding is de aanduiding van een regenboog in Zimbabwe. De kleuren van een regenboog komen symbolisch terug in de plaat.
Donkere en lichte muziektinten wisselen elkaar af en dat levert een indrukwekkend en afwisselend album op, dat zijn ware karakter pas na een aantal luisterbeurten prijsgeeft.
Het album trapt ijzersterk af met het mooie Punch Drunk, waarbij het vraagstuk van de liefde centraal staat. Chosen Ones is een prachtige ode aan het (harde) leven en hoe mensen hiermee omgaan. “Van de dingen die het meest gemakkelijk gaan, voelen wij ons
ongemakkelijk,” verwoordt Netsayi het nummer. Hoogtepunt van de plaat
is zonder twijfel Weaves And Magazines, dat bol staat van harde, soms
ongenuanceerde, maar overtuigend welgemeende statements, als Netsayi
boos van leer trekt tegen een oude vriend. Sinds You Oughta Know van
Alanis Morissette heb ik niet meer zo´n krachtige verbale aanval
gehoord, die ook nog eens muzikaal overtuigt. Eigenlijk is elk
afzonderlijk nummer weer anders dan het vorige, zonder het geheel aan
te tasten. Of het nu het swingende Toy Soldiers is, het intrigerende
Top Cop, rustpunt Ishe Komberera Afrika of de afsluitende ballad
Jacarandas, Netsayi weet er telkens weer iets eigens van te maken. We
mogen het van Netsayi geen wereldmuziek noemen, maar duidelijk is dat
haar achtergrond en invloeden een mooie, gedurfde mix van stijlen heeft
opgeleverd, waarbij het enige tijd kan duren voordat de laatste aap uit
de mouw komt. Maar dan zweren ze elkaar ook meteen eeuwige trouw! Robert Schuurman
