cd, eigen beheer, zwartepoezie.nl
Zwarte Poëzie is een Utrechts duo, dat grossiert in uitgesponnen jaren tachtig gitaarwave. Denk aan oude Cure en Killing Joke, met een stevige vleug sympho erdoor. Je bent meteen weer terug in de vleermuis-hangouts van weleer als Pinguin Park en Ekko, en daar zal de muziek ook zeker niet misstaan.
De plaat zelf is echter minder enerverend: saaie, weinig variërende zang,
dynamiekloze gitaarmuren en nauwelijks verstaanbare Nederlandstalige
teksten zorgen ervoor dat al bij het tweede nummer de aandacht
wegvalt. De strakke en beheerste instrumentatie is veel te eenvormig en
klinkt vooral veel te bekend in de oren.
Ook de thema’s van de teksten
zijn maar al te bekend: onbereikbare verlangens en post-puberale
identiteitscrises. Nummers als Stillevens, De Das Om en Lust klinken
toch intrigerend, terwijl Zilver weer heel erg gejat overkomt. Potentie
heeft de band absoluut, maar er zal nog hard gewerkt moeten worden om dit
goed uit de verf te laten komen. Leo Hoek van Dijke
