(COOKING VINYL/V2) Kan je vandaag de dag iemand kwalijk nemen dat ie teveel muziek uitbrengt? Eigenlijk zouden we het moeten toejuichen, maar eerlijk gezegd zijn er weinig van de vijftien soloplaten van Black Francis/Frank Black blijven hangen. Het aan Herman Brood opgedragen Bluefinger (2007) was heel behoorlijk, maar Nonstoperotik (Francis werd verliefd op een gitaar, vandaar) staat weer vol met middelmatige poprock.
Advertentie
Op een paar uitzonderingen na (Cinema Star, Dead Man’s Curve)
is het een kabbelplaat, daar kan ook sparringpartner Eric Drew Feldman
weinig aan veranderen. Ik ruil de laatste vijf Black Francis platen
graag in voor één nieuwe van Pixies. John Denekamp
